roz- porządzenia taryfowego obowiązującego w dniu wydania decyzji z 20 września 2006 r. w związku z art. 155 k.p.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na zakwestiono- waniu słuszności interesu powoda i stwierdzeniu rzekomej sprzeczności tego intere- su z interesem społecznym, w sytuacji w której decyzja o odmowie zmiany taryfy uniemożliwiała powodowi realizację jego uprawnienia dążenia do pokrycia kosztów uzasadnionych prowadzenia działalności, podczas gdy prawidłowa wykładnia powo- łanych przepisów nie może prowadzić do uznania interesu przedsiębiorstwa energe- 9 tycznego za niesłuszny i sprzeczny z interesem społecznym, w sytuacji w której żą- danie zmiany decyzji zatwierdzającej taryfę podyktowane jest koniecznością pokrycia kosztów uzasadnionych prowadzenia przez to przedsiębiorstwo działalności; 2) art. 155 k.p.a., poprzez błędną wykładnię „skutkującą wydaniem decyzji o odmowie zmiany taryfy z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, podczas gdy pra- widłowa wykładnia nakazuje przyjąć ogólną zasadę, w myśl której w przypadku speł- nienia określonych w tym przepisie przesłanek zmiany taryfy sprawa powinna zostać rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem powoda”; 3) art. 45 ust. 1 pkt 1 Prawa energe- tycznego oraz § 3 rozporządzenia taryfowego, poprzez błędną wykładnię polegającą na usankcjonowaniu wyrokiem sytuacji, w której powód nie ze swej winy był zmuszo- ny prowadzić działalność na podstawie taryfy nie zapewniającej pokrycia kosztów uzasadnionych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nie może prowa- dzić do wymuszenia na przedsiębiorstwie energetycznym prowadzenia działalności na podstawie taryfy nie zapewniającej pokrycia kosztów uzasadnionych; 4) art. 45 ust. 1 pkt 1
art. 3 pkt 21, art. 47 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 2 pkt 2
i 10 rozporządzenia tary- fowego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uwzględnienie przez powoda w toku postępowania taryfowego przekazanych przez Prezesa Urzędu założeń do kalkulacji cen i stawek opłat zawartych w taryfie, które to założenia w okresie stosowania taryfy okazały się następnie błędne, jest równoznaczne z naru- szeniem przez powoda § 3 rozporządzenia taryfowego, podczas gdy prawidłowa wy- kładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że dążenie do takiego ukształtowania taryfy, aby pokrywała ona koszty uzasadnione przedsiębiorstwa energetycznego jest obowiązkiem nie tylko przedsiębiorstwa energetycznego, ale również Prezesa Urzędu; 5) § 30 ust. 2 rozporządzenia taryfowego, poprzez jego niezastosowanie wobec wadliwego uznania, że złożony przez powoda wniosek o zatwierdzenie zmiany taryfy nie może być rozpoznany w trybie przewidzianym w tym przepisie ze względu na okoliczność, iż nie nastąpiła zmiana cen paliw gazowych w wysokości przekraczającej wielkość procentową wskazaną w § 30 ust. 2 rozporzą- dzenia, podczas gdy z treści tego przepisu wynika wprost upoważnienie Prezesa Urzędu do zmiany taryfy w przypadku, gdy analiza kosztów, jakie zostaną poniesione przez przedsiębiorstwo energetyczne w okresie obowiązywania taryfy, wskazuje, że wskutek nieprzewidzianej zmiany warunków prowadzenia działalności koszty te będą istotnie wyższe od kosztów przyjętych w kalkulacji pierwotnie zatwierdzonej taryfy, o 10 zmianę której przedsiębiorstwo się ubiega, zaś zmiana ceny paliw gazowych o więcej niż 5% stanowi tylko jedynie normatywny przykład istotnej zmiany warunków prowa- dzenia działalności. Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powoda okazała się zasadna. Bezzasadny jest zarzut naru- szenia art. 328 § 2 k.p.c. Naruszenie przepisu art. 328 § 2 k.p.c. może tylko wyjątko- wo wypełniać podstawę kasacyjną określoną w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Powołanie się na ten przepis jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzecze- nia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzy- gnięcia, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną (wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 5 czerwca 2009 r., I UK 21/09; 17 marca 2010 r., III SK 32/09; 28 listopada 2007 r., V CSK 288/07). Zarzut ten jest nieuzasadniony, ponieważ uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego nie zostało sporządzone w taki sposób, by jego kontrola kasacyjna nie była możliwa. Ponadto, w zakresie tego przepisu nie mieści się ocena relacji między dowodami, na których oparł się Sąd, a przyjętymi przez niego założeniami i wykład- nią. Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. stanowi wyraźnie, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Skarga kasa- cyjna jest bowiem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym od prawomoc- nego orzeczenia sądu drugiej instancji, w ramach którego Sąd Najwyższy kontroluje wyłącznie stosowanie prawa, a nie ustalenia faktyczne. Wskazana w powołanym po- wyżej przepisie niedopuszczalność oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczą- cych oceny dowodów niewątpliwie obejmuje zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który odnosi się wprost do oceny dowodów, regulując jej zasady. Przeprowadzenie takiej oceny, jej poprawność i zgodność z przyjętymi w Kodeksie postępowania cywil- nego zasadami, nie może być podstawą zarzutu skargi kasacyjnej i pozostaje poza zakresem oceny Sądu Najwyższego (wyroki Sądu Najwyższego: z 13 marca 2009 r., III SK 25/08; z 17 marca 2010 r., III SK 33/09). Dlatego - co do zasady - sformułowa- nie zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. jest skazane na niepowodzenie, zwłaszcza wtedy, gdy zarzut ten odnosi się wprost do oceny dowodów dokonanej przez Sąd drugiej instancji. Nie oznacza to jednak, że każdy zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. 11 wyklucza kontrolę Sądu Najwyższego. Przepis art. 3983 § 3 k.p.c., jako przepis szczególny, wprowadzający wyjątek od ogólnej zasady zaskarżalności kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, zawartej w art. 3983 § 1 k.p.c., powinien być wykładany ściśle (wyrok Sądu Najwyższego z 16 marca 2008 r., III CSK 17/06), jako dotyczący oceny ustaleń dokonanych przez Sąd drugiej instancji (wniosków wynika- jących z oceny poszczególnych dowodów lub ich syntezy w postaci „ustalenia fak- tów”), a nie dokonywania samych ustaleń (reguł budowy podstawy faktycznej) po- trzebnych dla zastosowania przepisu prawa materialnego (wyrok Sądu Najwyższego z 1 lutego 2006 r., V CSK 86/05). Zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. może zatem oka- zać się zasadny, w przypadku braku pewnych ustaleń koniecznych do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 pkt 21
155 k.p.a. Sąd Apelacyjny prawidłowo zinterpretował art. 155 k.p.a. przyjmując, że nie jest słusznym interes strony w zmia- nie decyzji, która została wydana na podstawie wadliwie sformułowanego wniosku. Wadliwe jest jednak zastosowanie art. 155 k.p.a. z tym skutkiem, że interes powoda został uznany za niegodny ochrony na tej podstawie, że w ostatecznie przedłożonej do zatwierdzenia taryfie, powód uwzględnił planowane koszty zakupu paliw gazo- wych na niższym poziomie niż wynikałoby to z przeprowadzonych pierwotnie i zgod- nie z zasadami sztuki kalkulacji, po to, by uzyskać decyzję Prezesa Urzędu o zatwierdzeniu taryfy, w sytuacji gdy wcześniej Prezes Urzędu sprzeciwił się zatwier- dzeniu pierwotnego wniosku taryfowego. Zakładając, że powód na etapie składania pierwotnego wniosku taryfowego prawidłowo obliczył koszty zakupu paliw gazowych, stosując się do znanej także Prezesowi Urzędu kalkulacji kosztów zakupu paliw gazowych w kolejnych kwartałach 2006 r. (z uwagi na formułę obliczania ceny zaku- pu opartą na notowaniach rynkowych produktów ropopochodnych z okresu dziewię- ciu miesięcy poprzedzających poszczególne kwartały), nie można uznać że jego działanie polegające na dostosowaniu wniosku taryfowego do oczekiwania Prezesa Urzędu, celem wydania decyzji o zatwierdzeniu taryfy, służyło obejściu prawa. Po- wód zachowywał się jak racjonalnie działający przedsiębiorca. Dostosowując się do oczekiwań Prezesa Urzędu uzyskał nową taryfę stabilizującą warunki sprzedaży gazu, z korzyścią dla siebie i innych odbiorców. Uniknął kosztów i ryzyka związanych z ewentualnym sporem sądowym wynikłym z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu o 12 odmowie zatwierdzenia taryfy, który dodatkowo w przypadku wygranej powoda mógł doprowadzić do odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Co prawda, z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że „słuszny interes strony nie może przejawiać się w usiłowaniu uniknięcia konsekwencji podatkowych dobrowolnie pod- jętych decyzji przez nią” (wyrok NSA z 25 czerwca 1997 r., III S.A. 1827/95), jednak- że na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia taryfy przedsiębiorstwo energe- tyczne swych decyzji cenowych nie dokonuje w pełni samodzielnie, ponieważ w celu uzyskania decyzji zatwierdzającej taryfę musi - jako racjonalnie działający przedsię- biorca - uwzględnić wytyczne organu właściwego do zatwierdzenia taryfy. Powód słusznie argumentuje, że interes przedsiębiorstwa nie jest niesłuszny, jeżeli żądanie zmiany decyzji zatwierdzającej taryfę uzasadnione jest koniecznością wzrostu nie- zależnych od przedsiębiorstwa energetycznego kosztów zakupu paliw gazowych, zaliczanych do kosztów uzasadnionych, których pokrycie ma zapewniać taryfa. Z tych samych względów za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. W pierwszej kolejności Sąd Najwyższy stwierdza, że interpretacja tego przepisu dokonana przez Sąd Apelacyjny jest prawidłowa i Sąd drugiej instancji nie naruszył art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przyjmując, że organ administracji rozpoznając wniosek strony o zmianę ostatecznej decyzji dysponuje swobodnym uznaniem w zakresie jego uwzględnienia, nawet gdy spełnione zostaną przesłanki zastosowania tego przepisu. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają cha- rakter decyzji uznaniowych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95, LEX nr 27431; 28 sierpnia 1996 r., III SA 642/95, LEX nr 27286). Sąd Apelacyjny nie mógł zatem naruszyć tego przepisu przyjmując, że decyzja z art. 155 k.p.a. ma charakter uznaniowy. Uznaniowy charakter decyzji z art. 155 k.p.a. powoduje, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sądowa kon- trola tego rodzaju decyzji obejmuje „samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru” między kolidującymi ze sobą ewentualnie wartościami składającymi się na słuszny interes strony oraz interes społeczny (wyrok NSA z 28 sierpnia 1996 r., III S.A. 642/95). Weryfikacji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie podlega zatem sama decyzja (rozstrzygnięcie) odmawiająca zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednakże inaczej jest w postępowaniu z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, które zostają skierowane na drogę postępowania cywilnego. Odwołanie ini- 13 cjuje bowiem spór między wnoszącym je przedsiębiorstwem energetycznym a Pre- zesem Urzędu, którego istotą jest to, czy w okolicznościach sprawy były podstawy do wydania decyzji o określonej treści. Przedsiębiorstwo energetyczne może zatem żą- dać przed sądem by została wydana korzystna dla niego decyzja. Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny nie powinny zatem poprzestać na ocenie sposobu postępowania Prezesa Urzędu na etapie ustalania, czy interes powoda był słuszny i na czym pole- ga interes społeczny, ale powinny samodzielnie - z wyjątkiem sytuacji, gdy wydanie rozstrzygnięcia wymaga dokonania ustaleń faktycznych, których poczynienie w po- stępowaniu sądowym jest niemożliwe lub - z uwagi na ich specjalistycznych charak- ter - niecelowe - dokonać owego wyważenia między słusznym interesem przedsię- biorstwa energetycznego a interesem społecznym. W niniejszej sprawie takie wywa- żenie zostało dokonane, zaś odwołanie się do uznaniowego charakteru decyzji miało jedynie posiłkowy charakter. Ponadto, naruszenie powyższej funkcji sądów orzekają- cych w sprawach z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu nie mieści się w podstawie skargi kasacyjnej opartej na zarzucie błędnej wykładni art. 155 k.p.a. Istnienie interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego interesu strony musi być ustalone w konkretnej sprawie i musi uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000 r., V SA 1346/99). Słuszny interes strony jak i interes społeczny wyma- gają, w braku ustalenia w wiążący sposób okoliczności umożliwiających zmianę de- cyzji o zatwierdzeniu taryfy, rzetelnego ustalenia faktów, na które powoływał się po- wód, a przede wszystkim wyjaśnienia niejasności w ustaleniach dotyczących rzeczy- wistego wzrostu kosztów uzasadnionych w porównaniu do stanu stanowiącego pod- stawę dla wydania decyzji o zatwierdzeniu taryfy. Ocena tego, czy w okolicznościach danej sprawy istnieje interes społeczny lub słuszny interes strony w zmianie osta- tecznej decyzji administracyjnej, zależy ściśle od ustaleń faktycznych poczynionych przez sądy orzekające w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu oraz doko- nanej przez nie oceny dowodów. Ograniczenie podstaw kasacyjnych w zakresie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów powoduje, że kasacyjna kontrola nad orzecznictwem sądów orzekających w takich sprawach jest ze swej natury ograni- czona tylko do weryfikacji, czy określone okoliczności lub wartości mieszczą się w ogóle w pojęciu słusznego interesu strony lub w pojęciu interesu publicznego, a nie czy w konkretnym stanie faktycznym strona wnosząca skargę kasacyjną miała lub nie miała słusznego interesu w domaganiu się zmiany ostatecznej decyzji admini- 14 stracyjnej, bądź czy w ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych za zmianą decyzji przemawiał interes społeczny. Uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 pkt 1 Prawa ener- getycznego w związku z § 3 rozporządzenia taryfowego. Z orzecznictwa Sądu Naj- wyższego dotyczącego taryf wynika, że dopuszczalna jest ich zmiana, jeżeli wskutek działań regulatora rynku adresowanych do innych uczestników rynku, zmianie uległy składniki kosztów podmiotu wnioskującego o zmianę decyzji o zatwierdzeniu taryfy (uchwała Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2004 r., III SZP 2/04 i późniejsze wyroki powołane w odpowiedzi Prezesa Urzędu na skargę kasacyjną). W orzecznictwie przyjęto, że pomimo potrzeby zapewnienia stabilności obrotu za sprawą rocznego okresu obowiązywania taryfy, konieczne jest respektowanie ustawowych zasad z art. 45 ust. 1 Prawa energetycznego, zgodnie z którym taryfa powinna być ustalona w sposób zapewniający pokrycie kosztów oraz powinna chronić odbiorców przed nieu- zasadnionym poziomem cen. Taryfa skalkulowana poniżej uzasadnionych kosztów sprzedawcy oznacza korzyść dla odbiorców, gdyż uzyskują oni produkt po cenie za- niżonej. Korzyść ta staje się nieuprawnioną, jeżeli zostaje uzyskana poza granicami ryzyka sprzedawcy, w wyniku administracyjnoprawnej struktury ustalania taryfy. Inte- res odbiorców energii elektrycznej nie powinien co do zasady zablokować możliwości urealnienia ceny administracyjnie ustalonej, jeżeli została ona źle ustalona i może doprowadzić do pokrzywdzenia przedsiębiorstwa energetycznego. Dlatego jeżeli in- teresy przedsiębiorstwa energetycznego mają być równoważone z interesami od- biorców, to w każdym razie zupełnie wyjątkowe, bardzo szczególne okoliczności mu- siałyby być przywołane ażeby odmówić - w trybie art. 155 k.p.a. - zapewnienia mini- mum uzasadnionego interesu przedsiębiorstwa energetycznego ażeby nie musiało sprzedawać swego produktu ze stratą po cenie niższej od kosztów nabycia energii elektrycznej (uchwała z 15 czerwca 2004 r., III SZP 2/04). Powyższe stanowisko jed- noznacznie wskazuje, że za słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. nale- ży uznać potrzebę ukształtowania taryfy na takim poziomie, by zapewnione było po- krycie uzasadnionych kosztów. Nie jest to przy tym interes, który byłby sprzeczny z interesem społecznym. Ten ostatni nie może także przeważać - w takiej sytuacji - nad interesem przedsiębiorstwa energetycznego. Z orzecznictwa tego wynika jedno- znacznie, że taki słuszny interes przedsiębiorstwa energetycznego występuje wów- czas, gdy do zmiany otoczenia rynkowego, w jakim realizowane są zatwierdzone taryfy dochodzi wskutek interwencji samego Prezesa Urzędu. 15 Powoduje to, że w sytuacji gdy taryfa wskutek ingerencji Prezesa Urzędu zo- staje ustalona na takim poziomie, że zmiana otoczenia rynkowego niezależna od samego przedsiębiorstwa energetycznego, jak i nie wynikająca z działań regulacyj- nych samego Prezesa oznacza, że przedsiębiorstwo energetyczne nie otrzymuje za sprzedawane paliwo gazowe ceny pozwalającej pokryć poziom uzasadnionych kosztów, ma ono słuszny interes w zmianie decyzji a z interesem tym nie koliduje interes społeczny. Nie można przy tym interpretować na niekorzyść przedsiębiorstwa energetycznego tego, że dostosowało ono ostateczny wniosek taryfowy do oczeki- wań regulatora. Gdyby oczekiwania te odpowiadały rozwojowi sytuacji rynkowej, przedsiębiorstwo energetyczne uzyskiwałoby ze sprzedaży paliw gazowych cenę pokrywającą uzasadnione koszty. Skoro zatem Prezes Urzędu dysponował informa- cją o tym, jak będą się kształtowały ceny importowanego gazu z uwagi na ich zwią- zek z cenami produktów ropopochodnych za okres poprzedzający o kilka miesięcy poszczególne okresy ustalania cen sprzedaży gazu, powinien był uwzględnić ją w zatwierdzanej kalkulacji. Wtedy jedyną niewiadomą pozostawał kurs walutowy. Jeżeli kurs rzeczywisty nie odpowiadał kursowi prognozowanemu, zaś ewentualne koszty ubezpieczenia się od ryzyka poprzez zawarcie odpowiednich umów na rynku walu- towym nie mieściły się w zakresie kosztów uzasadnionych, nie można nie tylko od- mówić słuszności interesu powoda w uzyskaniu zmiany decyzji o zatwierdzeniu ta- ryfy, ale także wydanie decyzji odmawiającej zmiany decyzji o zatwierdzeniu taryfy może zostać potraktowane jako wydanie decyzji, która prowadzi do utrwalanie stanu niezgodnego z prawem (przedsiębiorstwo energetyczne nie uzyskuje wpływów po- zwalających pokryć koszty uzasadnione wskutek dostosowania się do kalkulacji Pre- zesa Urzędu). Powyższe założenie opiera się na orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym nie może uzasadniać zastosowania art. 155 k.p.a. sytuacja, gdy zmiana ostatecznej decyzji prowadziłaby do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z prawem, ale odpowiadającego słusznemu interesowi strony. Analogicznie należy postępować w przypadku odmowy zastosowania tego przepisu. Odmowa zmiany ostatecznej decyzji nie może prowadzić do tego, by zachowania uczestników rynku, z uwagi na zmianę otoczenia rynkowego, w jakim wykonują działalność gospodarczą poddaną regulacji, były sprzeczne z przepisem, na podstawie których wydano decy- zję, która miałaby zostać zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. Na przeszkodzie zastosowaniu tej argumentacji stoi jednak podstawa analizowanego zarzutu, który 16 ogranicza się do art. 45 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego oraz rozporządzenia ta- ryfowego. Z tych samych powodów za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 pkt 1
art. 3 pkt 21, art. 47 ust. 1 i 2 oraz 23 ust. 2 pkt 2
Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia § 30 ust. 2 rozporządzenia taryfowego poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem powoda przepis § 30 ust. 2 roz- porządzenia taryfowego upoważnia Prezesa Urzędu do zmiany taryfy, gdy analiza kosztów wykazuje, że wskutek nieprzewidywalnej zmiany warunków prowadzenia działalności gospodarczej, koszty te będą istotnie wyższe od kosztów przyjętych w kalkulacji pierwotnie zatwierdzonej taryfy, o zmianę której przedsiębiorstwo się ubiega. Dlatego okoliczność zakupu paliw gazowych po cenach wyższych o więcej niż 5% w stosunku do cen przyjętych w kalkulacji taryfy stanowi jedynie normatywny przykład istotnej zmiany warunków prowadzenia działalności. Świadczy o tym użycie w § 30 ust. 2 rozporządzenia taryfowego zwrotu „w szczególności”. Z powyższego powód wywodzi, że podstawy do zmiany taryfy zachodzą także wtedy, gdy doszło do zmiany cen zakupu paliw gazowych w stopniu niższym niż 5%. Zdaniem Sądu Naj- wyższego skoro w § 30 ust. 2 rozporządzenia użyto zwrotu „w szczególności”, to oznacza to, że zawarte w nim wyliczenie przypadków istotnej zmiany warunków pro- wadzonej działalności nie ma wyczerpującego charakteru. Jednakże w zakresie „na- zwanych” przypadków istotnej zmiany okoliczności, wymienionych w treści § 30 ust. 2 rozporządzenia taryfowego, należy przyjąć, że tylko takie sytuacje, które odpowia- dają hipotezie normy wynikającej z tego przepisu, mieszczą się w pojęciu „istotnej zmiany okoliczności”. Oznacza to w realiach niniejszej sprawy, że zmiana taryfy by- łaby możliwa, gdyby cena zakupu paliw gazowych wzrosła o więcej niż 5%. Jedynie w przypadku zmiany innych niż zakup paliwa gazowego kosztów uzasadnionych po- woda, uwzględnionych przy kalkulacji taryfy, która ma zostać zmieniona, kryterium istotnej zmiany warunków prowadzonej działalności nie stanowi wzrost lub spadek kosztów (cen) o 5%. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.