Niedopuszczalność zażalenia czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do zarzutów zażalenia w tej części. Sąd I instancji nie nakazał zwrotu wyegzekwowanej należności a tego domagał się skarżący. Z treści postanowienia należy więc wyciągnąć wniosek, że nie zawiera rozstrzygnięcia w tej części. Przy rozpoznawaniu skargi na czynności komornika sąd nie może orzec o zwrocie wyegzekwowanego świadczenia bądź o przywróceniu stanu poprzedniego nawet gdyby czynności te były wadliwe. Dłużnik może jedynie, jeżeli czynność ta naruszałoby jego prawa materialne dochodzić przysługującego mu roszczenia we właściwej drodze (tak też SN w uchwale z dnia 4 maja 1972 r. III CZP 24/72 OSNC 1972/12/212). Skarżący w zażaleniu domaga się ponownie zwrotu wyegzekwowanej sumy. Zażalenie w tej części jako wniesione od orzeczenia nieistniejącego podlega odrzuceniu na postawie art. 373 kpc w zw. z art. 397 §
W pozostałej zaś części tj. dotyczącej odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego zażalenie było nieuzasadnione i to zarówno z przyczyn podanych prawidłowo przez Sąd I instancji tj. z braku przesłanek do zawieszenia jak i z tego względu, że już po zakończeniu postępowania skargowego komornik postanowieniem z dnia 10.12.2012 r. umorzył postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 11318/12. Tym samym zawieszenie postępowania również i z tego powodu stało się bezprzedmiotowe. Mając na względzie powyższe zażalenie w części dotyczącej punktu 2 postanowienia Sądu Rejonowego jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 §
kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.