7 rozporządzenia w wersji obowiązującej w roku 1983 oraz § 9 ust.
7 rozporządzenia w wersji obowiązującej w roku 1989). Wbrew stanowisku Sądu Najwyższego wyrażonemu w wyroku z dnia 3 marca 1999 r., II UKN 505/98 (OSNAPiUS 2000 nr 9, poz. 365) nie można uznać bowiem, że do jakichś innych wniosków prowadzi okoliczność, iż zarówno za czas wolny, nieudzielony w okresie pracy za granicą, jak i za niewykorzystany wówczas urlop wypoczynkowy przysługiwały pracownikowi od jednostki kierującej ekwiwalenty pie- niężne (§ 71 ust.
6 rozporządzenia w wersji obowiązującej w roku 1983 oraz § 9 ust.
6 rozporządzenia w wersji obowiązującej w roku 1989), skoro były to świadczenia pieniężne wypłacone już po zakończeniu zatrudnienia za granicą, a zatem nieprowadzące do wydłużenia tego okresu pracy, lecz jedynie do przedłużenia urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę macierzystego, który jak powiedziano, podlegał zaliczeniu jedynie do tego okresu zatrudnienia, od którego zależały uprawnienia pracownicze. Sąd Apelacyjny prawidłowo więc przyjął, że nie podlegają zaliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresy, o które przedłużono skarżącemu urlopy bezpłatne u pracodawcy macierzystego, a tym samym nie spełnił on warunków uprawniających do emerytury w wieku obniżonym, wynikających z art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej, bo na dzień 1 stycznia 1999 r. nie legitymował się wymaganym co najmniej 15 - letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Skarga kasacyjna ubezpieczonego nie mogła być więc uwzględniona, w związku z czym Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 k.p.c.). ========================================
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.