w związku z art. 386 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. przez uchylenie się Sądu Apelacyjnego od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, pomimo braku przesłanek do zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji i uchylenia decyzji Prezesa UOKiK z 30 września 2008 r. w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – powodowa przedsiębiorstwo energetyczne wniosła o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – w zakresie przedstawienia występującego w sprawie istotnego zagadnienia prawnego 4 (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) – sprowadza się w istocie do pytania o możliwość zastosowania przepisu art. 554 k.c., przewidującego solidarną odpowiedzialność nabywcy przedsiębiorstwa z jego zbywcą za zobowiązania tego ostatniego związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, do ponoszenia przez przedsiębiorcę odpowiedzialności karnoadministracyjnej (określonej w ustawie o ochronie konkurencji o konsumentów) za działania innego przedsiębiorcy, od którego nabył zorganizowaną część majątku (przedsiębiorstowo). Autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie przedstawia istotnego zagadniena prawnego sprawy w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jeżeli – czego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania się nie kwestionuje – odpowiedzialność karnoadministracyjna za nadużywanie pozycji dominującej określona w art. 106 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), nie jest odpowiedzialnością cywilnoprawną, która może być także odpowiedzialnością solidarną kilku zobowiązanych podmiotów, to wskazane we wniosku okoliczności dotyczące powstania powodowego przedsiębiorstwa nie przełamują odrębności zasad odpowiedzialności zobowiązaniowej i odpowiedzialności o charakterze karnoadministracyjnym. W każdym razie uzasadnienie wniosku nie zawiera w tym zakresie wystarczającego wywodu prawnego, który ujawniłby zagadnienie solidarnej odpowiedzialności za naruszenie zakazu nadużywania pozycji dominującej i w konsekwencji możliwość zastosowania do takiej sytuacji przepisu art. 554 k.c. Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie stan taki nie występuje. Wydając wyrok kasatoryjny Sąd drugiej instancji zastosował, przewidujący taką formę rozstrzygnięcia, przepis art.
zgodnie z 5 którym, w razie uwzględnienia odwołania, sąd ochrony konkurencji i konsumentów zaskarżoną decyzję albo uchyla, albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy. Ustalenie w zaskarżonym rozpatrywaną skargą kasacyjną wyroku naruszenia prawa w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, że przypisano powodowemu przedsiębiorstwu czyn popełniony przez inne przedsiębiorstwo, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, skoro istotne podstawy decyzji Prezesa UOKiK – te dotyczące zdarzeń faktycznych i jak i te dotyczące zastosowanej kary – okazały się (według wyroku), co do istoty, błędne. Nie wdając się w ocenę podstaw wyroku można w każdym razie stwierdzić, że kwestionowane kasatoryjne rozstrzygnięcie na pewno nie pozostaje w oczywistej niekonsekwencji do podstaw zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Ponadto “oczywiste” naruszenie przepisu art.
w związku z art. 386 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. autor skargi opiera na twierdzeniu o dokonaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku wadliwych ustaleń faktycznych i wadliwej oceny dowodów chociaż, zgodnie z art. 398 3 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.