oraz § 2 k.p., przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu ze względu na niepełnosprawność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozwiązanie stosunku pracy z powódką bez wypowiedzenia nastąpiło z dwóch przyczyn, a mianowicie ze względu na nieobecność z powodu choroby trwającej dłużej niż rok (art. 14 ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w związku z art. 118 ustawy o prokuraturze) oraz z uwagi na jej niezdolność do pracy. Nie budzi wątpliwości, że choroba powódki, podobnie jak stwierdzona niezdolność do pracy to zarazem niepełnosprawność związana z długoterminowym ograniczeniem funkcji fizycznych (utrata zdolności chodzenia). Można więc przyjąć, że zwolnienie powódki z pracy wiązało się z jej niepełnosprawnością, a ta stanowi kryterium dyskryminujące wymienione w art.
Z uwagi na to, że skarga kasacyjna nie została oparta na drugiej podstawie kasacyjnej, Sąd Najwyższy jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z niej zaś wynika, że 9 niepełnosprawność powódki, poruszającej się na wózku inwalidzkim, nie pozwala na wykonywanie przez powódkę wszystkich obowiązków nałożonych na prokuratora prokuratury rejonowej, w szczególności czynności realizowanych poza siedzibą prokuratury jak oględziny miejsca przestępstwa, przeprowadzanie wizji lokalnych i eksperymentów procesowych, uczestniczenie w sekcjach zwłok, uczestnictwo w rozprawach w różnych sądach i na zatrudnianie jej w nienormowanym czasie pracy, który w przypadku prokuratora jest określony w wymiarem zadań (art. 46 ustawy o prokuraturze). Zostało to potwierdzone orzeczeniem lekarza medycyny pracy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 20 sierpnia 2008 r., który stwierdził w związku z tym jej niezdolność do wykonywania pracy na stanowisku asesora w Prokuraturze Rejonowej. Zważywszy na zarzuty skargi, okoliczności tych nie kwestionuje również skarżącą. Argumentacja skargi nie zmierza bowiem do wykazania, że powódka jest zdolna do pełnienia obowiązków poza siedzibą prokuratury. Sprowadza się ona stwierdzenia, że zdolność do tych czynności nie stanowi istotnego wymagania zawodowego prokuratora i że istnieją instrumenty pozwalające na określenie obowiązków prokuratora w taki sposób, aby były one dostosowane do możliwości osoby niepełnosprawnej (odpowiedni podział obowiązków w ramach jednostki organizacyjnej, zastępstwo przez asystenta prokuratorskiego w czynnościach niemożliwych do wykonania przez niepełnosprawnego prokuratora). Art. 113 k.p. zakazuje jakiejkolwiek dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej ze względu na niepełnosprawność. Z kolei art.
stanowi, że pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na, między innymi, niepełnosprawność. Naruszeniem zaś zasady równego traktowania jest rozwiązanie stosunku pracy z uwagi na niepełnosprawność (art. 183b § 1 pkt 1 k.p.). Zakaz dyskryminacji w polskim ustawodawstwie nie ma charakteru absolutnego, bowiem zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie naruszają działania, proporcjonalne do osiągnięcia zgodnego z prawem celu różnicowania sytuacji pracownika, polegające na niezatrudnianiu pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art.
, jeżeli rodzaj pracy lub warunki jej wykonywania 10 powodują, że przyczyna lub przyczyny wymienione w tym przepisie są rzeczywistym i decydującym wymaganiem zawodowym stawianym pracownikowi (art. 183b § 2 pkt 1 k.p.). Podobnie ukształtowała tę kwestię w prawie wspólnotowym dyrektywa Rady nr 2000/78/WE z 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.Urz. UE L 303 z 2 grudnia 2000 r., s. 16; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, tom 4, s. 79), a wymienione wyżej przepisy Kodeksu pracy stanowią jej implementację do porządku krajowego. Stosownie do art. 4 ust. 1 dyrektywy dotyczącego wymagań zawodowych, Państwa Członkowskie mogą uznać, że odmienne traktowanie ze względu na cechy związane z jedną z przyczyn dyskryminujących wymienionych w art. 1 (w tym niepełnosprawność) nie stanowi dyskryminacji w przypadku, gdy ze względu na rodzaj działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania, dane cechy są istotnym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel jest zgodny z prawem, a wymóg jest proporcjonalny. Warunkiem zastosowania art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE jest łączne spełnienie trzech przesłanek. Po pierwsze, konieczne jest stwierdzenie, czy cel regulacji krajowej jest zgodny z prawem. Po drugie, należy ustalić, czy dana cecha jest istotnym i determinującym wymaganiem zawodowym z uwagi na rodzaj działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania. Po trzecie, istotne znaczenie ma zbadanie proporcjonalności środka krajowego. Ustawa o prokuraturze określa wymagania, jakie powinien spełniać prokurator, a wśród nich wymieniona jest zdolność, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków prokuratora (art. 14 ust. 1 pkt 4). Warunek ten ma zapewnić prawidłową realizację zadań nałożonych na prokuraturę polegających na strzeżeniu praworządności oraz czuwaniu nad ściganiem przestępstw (art. 2). Generalnie nie można wykluczyć, że niepełnosprawny prokurator jest zdolny do wykonywania swoich obowiązków. Ocena ta jednak zależy od okoliczności konkretnego przypadku, w którym istotną rolę odgrywa stopień niepełnosprawności (ograniczenie sprawności organizmu) oraz zakres zadań prokuratora. W związku z ze zróżnicowaniem obowiązków na poszczególnych szczeblach prokuratury istotne znaczenie w niniejszej sprawie mają obowiązki nałożone na prokuratorów prokuratury rejonowej. Prokurator prokuratury rejonowej, stosownie do przepisów 11 ustaw, wszczyna i prowadzi postępowanie przygotowawcze albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania innemu uprawnionemu organowi. W toku postępowania przygotowawczego stosuje, w wypadkach przewidzianych w ustawach, środki zapobiegawcze wobec podejrzanych (art. 25 ust. 1 i 2). Powyższe czynności postępowania przygotowawczego odbywają się także poza siedzibą prokuratury (oględziny, eksperyment procesowy, sekcja zwłok, przesłuchanie świadka lub podejrzanego w areszcie śledczym). Funkcje oskarżyciela publicznego w postępowaniu sądowym sprawowane są w siedzibach różnych sądów, także poza siedzibą prokuratury. Ze względu na szczególna rolę publiczną prokuratury czas pracy prokuratora jest określony wymiarem jego zadań, co oznacza jego dyspozycyjność w zależności od potrzeb danej jednostki organizacyjnej prokuratury (art. 46). Prokuratorzy prokuratury rejonowej mają obowiązek - po wyznaczeniu przez prokuratora przełożonego – pełnić dyżury po godzinach urzędowania lub w dni ustawowo wolne od pracy, w tym we właściwych sądach w związku z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym (§ 65 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury). Obowiązków prokuratora nie da się podzielić na czynności istotne i mniej istotne, bowiem stanowią one integralną całość decydującą o powodzeniu postępowania nakierowanego na wykrycie sprawcy przestępstwa i doprowadzenie do jego osądzenia. Skoro prokuratura poprzez prokuratorów prowadzi postępowania przygotowawcze, to wszystkie czynności, które z tym się wiążą, mają jednakową wagę w toku realizacji jej ustawowych zadań. Co więcej, niewątpliwie los postępowania przygotowawczego w znacznej mierze uzależniony jest od profesjonalnie przeprowadzonych działań na miejscu popełnienia przestępstwa (oględziny, eksperyment procesowy), czego gwarantem ma być obecność prokuratora na miejscu zdarzenia. Obowiązki wykonywane w terenie nie mają więc charakteru ubocznego, lecz są równoprawne pod względem znaczenia dla prowadzonego postępowania z pozostałymi czynnościami. Choć więc nie ma wątpliwości, że praca prokuratora jest pracą koncepcyjną, umysłową, to warunki jej wykonywania na szczeblu prokuratur rejonowych nie ograniczają się do typowej pracy biurowej i wymagają także sprawności organizmu w stopniu pozwalającym 12 na wykonywanie obowiązków związanych z wysiłkiem fizycznym. Z kolei dyspozycyjność wpisana w zawód prokuratora nie może być uzależniona od zawsze niepewnej zgody lekarza na wykonywanie pracy poza godzinami pracy urzędu. Art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zakazuje bowiem zatrudniania osób niepełnosprawnych w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej a odstąpienie od tych zasad jest możliwe tylko w przypadku, gdy lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na to zgodę. Prokurator musi mieć też możliwość osobistego udziału w czynnościach postępowania przygotowawczego, bo do tego zobowiązują przepisy postępowania karnego w odniesieniu do określonej kategorii spraw albo wymuszają to okoliczności danej sprawy. To, że przepisy ustawy o prokuraturze przewidują instytucję asystentów prokuratorskich (art. 100a), uprawnionych do przeprowadzania w toku postępowania przygotowawczego czynności procesowych (przesłuchanie świadka, zatrzymanie rzeczy i przeszukanie, oględziny, eksperyment procesowy), nie uchyla powyższego wymagania. Udział asystenta w postępowaniu przygotowawczym nie powinien być bowiem powodowany niezdolnością prokuratora prowadzącego to postępowanie do ich wykonywania, lecz wagą czynności niewymagających większego doświadczenia zawodowego. Wyżej wskazane uwarunkowania obowiązują ze swej istoty także asesora, któremu powierzono czynności prokuratorskie, co też potwierdza treść art. 100 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Dotyczą one również asesora nieposiadającego uprawnień do pełnienia czynności prokuratorskich, zważywszy na to, że z celu i istoty instytucji asesury prokuratorskiej wynika, że jest to okres zmierzający do dochodzenia (zdobywania) pełnych uprawnień prokuratorskich, a jest to możliwe jedynie poprzez wykonywanie czynności prokuratorskich w trakcie asesury. W ocenie Sądu Najwyższego, powyższe względy pozwalają uznać, że stan zdrowia na poziomie pozwalającym na wykonywanie wszystkich czynności prokuratorskich, bezwarunkowo w nienormowanym czasie pracy, jest istotnym i determinującym wymaganiem zawodowym prokuratora prokuratury rejonowej (asesora prokuratorskiego). Wymaganie to ma doniosłe znaczenie z uwagi na to, 13 że zapewnia prawidłową realizację zadań nałożonych na prokuraturę, a więc cel ustanowionego wymagania jest zgodny z prawem. Tak określone wymaganie zdrowotne nie wykracza też poza to, co jest niezbędne do realizacji tego celu Wymagania zdrowotne są bowiem dostosowane do zakresu zadań spoczywających na urzędzie prokuratora, a więc uznać należy je za proporcjonalne. Należy w tym miejscu wskazać na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), obecnie - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), z dnia 12 stycznia 2010 r., C-229/08 w sprawie Colin Wolf przeciwko Stadt Frankfurt am Main. W sprawie tej pytanie prejudycjalne dotyczyło art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 (dyskryminacja z uwagi na wiek), jednakże z uwagi na argumentację podnoszoną przez rząd Republiki Federalnej Niemiec odnoszącą się do szczególnej sprawności fizycznej funkcjonariuszy służb pożarniczych jako istotnego wymagania zawodowego, Trybunał uznał za konieczne dokonanie w tej sprawie wykładni art. 4 ust. 1. W wyroku tym stwierdzono, że zapewnienie zdolności operacyjnej i dobrego funkcjonowania służb pożarniczych stanowi cel zgodny z prawem w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy, a szczególna zdolność fizyczna strażaków, odpowiednia do zadań nałożonych na służby pożarnicze (gaszenie pożarów, ratowanie ludzi), jest istotnym wymaganiem strażaka w technicznych służbach pożarowych średniego stopnia. W kontekście tego wyroku nie można nie dostrzec analogii do niniejszej sprawy. W obu przypadkach chodzi o istotne wymaganie zawodowe w postaci zdolności fizycznej do wykonywania zadań nałożonych na służby publiczne. W uzasadnieniu wyroku Trybunał odwołał się między innymi do motywu 18 preambuły dyrektywy 2000/78, zgodnie z którym nie wymaga się „w szczególności od sił zbrojnych, policji służb więziennych lub ratowniczych przyjmowania do pracy lub dalszego zatrudniania osób nieposiadających niezbędnych zdolności umożliwiających wykonywanie zadań, które mogą im zostać powierzone, z uwzględnieniem wynikającego z prawa celu utrzymania zdolności operacyjnej tych służb”. Przez użycie zwrotu „w szczególności” ma on formułę otwartą pozwalającą na wnioskowanie, że dotyczy on także innych służb wykonujących zadania publiczne związane z szeroko pojętym bezpieczeństwem, a do takich należy prokuratura. Bacząc zatem na cel 14 wynikający z art. 2 ustawy o prokuraturze (strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw), można uznać za usprawiedliwione wymaganie, aby każdy prokurator prokuratury rejonowej (asesor) był zdolny fizycznie do wykonywania wszystkich zadań związanych z prowadzeniem postępowania przygotowawczego i sprawowaniem funkcji oskarżyciela publicznego, co zapewnia sprawną realizację zadań publicznych przez prokuraturę rejonową. W pkt 17 preambuły dyrektywy nr 2000/78/WE zaznaczono, że nie nakłada ona wymogu, aby osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku lub kontynuacji danego kształcenia, była przyjmowana do pracy, awansowana lub dalej zatrudniana, nie naruszając obowiązku wprowadzania racjonalnych zmian uwzględniających potrzeby osób niepełnosprawnych. Nawiązuje on do art. 5 dyrektywy (Racjonalne usprawnienia dla osób niepełnosprawnych), stosownie do którego w celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych przewiduje się wprowadzenie racjonalnych usprawnień. Oznacza to, że pracodawca podejmuje właściwe środki, z uwzględnieniem potrzeb konkretnej sytuacji, aby umożliwić osobie niepełnosprawnej dostęp do pracy, wykonywanie jej lub rozwój zawodowy bądź kształcenie, o ile środki te nie nakładają na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokich obciążeń. Obciążenia te nie są nieproporcjonalne, jeżeli są w wystarczającym stopniu rekompensowane ze środków istniejących w ramach polityki prowadzonej przez dane państwo członkowskie na rzecz osób niepełnosprawnych. Kwestię racjonalnych usprawnień wyjaśnia pkt 20 preambuły, zgodnie z którym przez przyjęcie właściwych, to znaczy skutecznych i praktycznych środków w celu przystosowania miejsca pracy z uwzględnieniem niepełnosprawności, rozumie się nie tylko przystosowanie pomieszczeń lub wyposażenia, ale również czasu pracy i podziału zadań. W prawie krajowym traktuje o tym przepis art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz.U. Nr 254, poz. 1700), nakładający na pracodawcę obowiązek zapewnienia niezbędnych usprawnień dla osoby 15 niepełnosprawnej pozostającej z nim w stosunku pracy, polegających na przeprowadzeniu koniecznych w konkretnej sytuacji zmian lub dostosowań do szczególnych, zgłoszonych pracodawcy potrzeb wynikających z niepełnosprawności danej osoby, o ile przeprowadzenie takich zmian lub dostosowań nie powodowałoby nałożenie na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokich obciążeń. Europejski Trybunał Sprawiedliwości, wykładając przepisy dyrektywy dotyczące zakazu dyskryminacji z uwagi na niepełnosprawność, w wyroku z dnia 11 lipca 2006 r., C-13/05, w sprawie S. Chacón Navas przeciwko Eurest Colectividades, stwierdził w pkt 3 wyroku, że zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, w zakresie rozwiązania umowy o pracę, zawarty w art. 2 ust. 1 i w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy stoi na przeszkodzie rozwiązaniu umowy o pracę ze względu na niepełnosprawność, które zważywszy na obowiązek wprowadzania racjonalnych usprawnień dla osób niepełnosprawnych, nie jest uzasadnione tym, że dana osoba nie jest kompetentna ani zdolna bądź nie pozostaje w dyspozycji do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku. Z przedstawionego stanowiska wynika, że racjonalne usprawnienia pozwalające na dalsze zatrudnienie niepełnosprawnego pracownika, to nie tylko zniesienie barier architektonicznych i przystosowanie stanowiska pracy, ale także odpowiedni podział obowiązków, jednakże pod warunkiem, aby prowadziło to do utrzymania zdolności pracownika do wykonywania najważniejszych czynności na zajmowanym stanowisku, stanowiących istotę jego zawodu, a nie do ich odjęcia. Nie sposób więc twierdzić, że wyeliminowanie z zakresu czynności prokuratora prokuratury rejonowej (asesora) obowiązków wykonywanych poza siedzibą prokuratury, związanych z wysiłkiem fizycznym, o tej samej doniosłości dla prowadzonego postępowania co pozostałe czynności prokuratorskie, stanowi racjonalne usprawnienie umożliwiające dalsze zajmowanie stanowiska. Wręcz odwrotnie, konieczność odjęcia tych obowiązków świadczy o tym, że dana osoba nie jest zdolna do wykonywania wszystkich najważniejszych czynności na stanowisku prokuratora (asesora). Jeśli zaś chodzi o dostosowanie czasu pracy, to w ogóle nie może być ono uznane za racjonalne usprawnienie w zawodzie, w którego istotę wpisana jest 16 pełna dyspozycyjność związana z wykonywaniem zadań wymuszających nielimitowany czas pracy. Powyższego stanowiska nie podważają argumenty odwołujące się do możliwości wykonywania innych zawodów prawniczych przez osoby poruszające się na wózku inwalidzkim, bowiem ich sytuacja nie jest porównywalna do sytuacji prokuratora prokuratury rejonowej ze względu na różnice w zakresach obowiązków, które kształtują istotne wymagania zawodowe. Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 113 k.p. z w związku
25 ustawy o prokuraturze. Podsumowując ten wątek, stwierdzić należy, że zwolnienie powódki nastąpiło z powodu jej niepełnoprawności, na skutek której utraciła ona zdolność do wykonywania zawodu prokuratora prokuratury rejonowej (asesora prokuratorskiego). W związku z tym zwolnienia tego nie sposób uznać za niedozwolony akt dyskryminacji. Jeśli zaś chodzi o roszczenie o przywrócenie do pracy, to skarga kasacyjna nie zawiera prawidłowej podstawy. Jest ono kwestionowane z powołaniem się na naruszenie art. 25 i art. 99 ustawy o prokuraturze oraz przywołanych wyżej przepisów dotyczących zakazu dyskryminacji. Przede wszystkim art. 25 i art. 99 ustawy o prokuraturze składają się z więcej niż jednej jednostki redakcyjnej (art. 25 zawiera dwa ustępy, a art. 99 – trzy) stanowiących normy prawne regulujące odrębne kwestie, a Sąd Najwyższy nie ma obowiązku poszukiwania w przedstawionej argumentacji, której z nich dotyczy stawiany zarzut. Ważniejsze jednakże jest to, że nie zostały powołane przepisy zasadnicze, stanowiące postawę zgłoszonego roszczenia, którego naruszenie przez Sąd drugiej instancji, poddane kontroli kasacyjnej, mogłoby wzruszyć oddalenie powództwa w omawianym zakresie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że asesorowi prokuratorskiemu (także sądowemu) zwolnionemu ze służby przysługuje odwołanie do sądu pracy, a w tym zakresie, w którym nie ma regulacji w ustawie i zarazem wskazującym na występowanie w stosunku prawnym asesora cech charakterystycznych dla stosunku pracy, stosuje się odpowiednio przepisy prawa 17 pracy (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r., II PZP 1/04, OSNP 2005 nr 5, poz. 61, oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 marca 2003 r., I PK 22/02, OSNAPiUS 2004 nr 15, poz. 259, z dnia 7 października 2004 r., II PK 130/04, Prok.i Pr.-wkł. 2005 nr 2, poz. 39, z dnia 15 lutego 2006 r., II PK 301/05, OSNP 2007 nr 1-2, poz. 7, z dnia 17 września 2008 r., I PK 28/08, OSNP 2010 nr 3-4, poz. 38). W zaskarżonym wyroku wykluczono roszczenie powódki o przywrócenie do pracy na podstawie art. 56 k.p. z tego względu, że rozwiązał się jej stosunek służbowy, mający terminowy charakter. To z kolei zadecydowało o stanowisku, że z uwagi na treść art. 59 k.p. przysługiwało jej wyłącznie roszczenie o odszkodowanie. Skarżąca twierdzi natomiast, że stosunek służbowy asesora prokuratorskiego ma charakter bezterminowy, a to wymagałoby rozpatrzenia jej roszczenia na podstawie art. 56 k.p., który wymienia dwa alternatywne roszczenia przysługujące pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie. Argumentacja podniesiona przez skarżącą wymagała zatem powołania się na niewłaściwe zastosowanie art. 59 k.p. i niezastosowanie art. 56 k.p., czego w skardze nie uczyniono. Poza tym decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma oddalenie powództwa o odszkodowanie, co wynikało ze stwierdzenia, że rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia miało swoje uzasadnienie w treści art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, zgodnie z którym rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić także w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok. Przyznanie racji poglądom skargi co do bezterminowego charakteru asesury (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2008 r., I PK 28/08, OSNP 2010 nr 3-4, poz. 38, dotyczący analogicznych regulacji ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm., odnoszących się do asesora sądowego, podzielający to stanowisko), nie prowadziłoby do wzruszenia zaskarżonego wyroku. Zaprezentowano w nim bowiem dalej idące stanowisko, a mianowicie, że rozwiązanie stosunku pracy z powódką bez zachowania okresu wypowiedzenia nie naruszało przepisów o rozwiązywaniu stosunków pracy w tym trybie (art. 56 § 1 k.p. a contrario), co oznacza, że niezależnie od rodzaju roszczeń 18 przysługujących powódce – wyłącznie o odszkodowanie czy również o przywrócenie do pracy - każde z nich uznać należałoby za nieuzasadnione, co prowadziłoby do ich oddalenia. Na koniec zauważyć należy, że art. 113 k.p. w związku z art. 183b § 1 pkt 1 k.p. to przepisy o rozwiązywaniu umowy o pracę w rozumieniu art. 56 § 1 k.p. (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., II PZP 13/08, OSNP 2009 nr 9-20, poz. 248). Zatem przedstawiona wyżej ocena zarzutów opartych na tych przepisach w zakresie roszczenia o odszkodowanie za naruszenie zakazu dyskryminacji prowadzi jednocześnie do wniosku, że punktu widzenia równego traktowania w zatrudnieniu rozwiązanie stosunku służbowego z powódką bez wypowiedzenia nie było bezprawne. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.