i wywiódł, że skarga wnioskodawcy nie jest zasadna. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie III Aua 115/11 uchylono decyzję organu rentowego z dnia 1 lipca 2010 r. w zakresie wstrzymania wnioskodawcy wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia. W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy jest z mocy art. 365 k.p.c. związany treścią tego wyroku i nie może badać zasadności tego rozstrzygnięcia. Dlatego Sąd Okręgowy badał jedynie czy organ rentowy prawidłowo wykonał powyższy wyrok w uchylonym zakresie. Zdaniem Sądu Okręgowego, organ rentowy, po doręczeniu odpisu prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego wraz z niezbędnymi aktami orzeczniczo-lekarskimi, podjął odpowiednie czynności zmierzające do prawidłowego rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Ubezpieczony w sposób stanowczy oświadczył w piśmie z dnia 21 grudnia 2011 r., że nie stawi się na badanie lekarza orzecznika, gdyż żąda prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, a nie z ogólnego stanu zdrowia. Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie nie mogło być prawo ubezpieczonego do renty z tytułu wypadku przy pracy, gdyż decyzja organu rentowego z dnia 1 lipca 2010 r. została uchylona do ponownego rozpoznania organowi rentowemu jedynie w zakresie wstrzymaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczeń rentowych czyli z tzw. ogólnego stanu zdrowia. Z tych względów Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. jako niezasadne. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył A. C. w całości w drodze apelacji. Apelujący zarzucił naruszenie prawa materialnego art., 477
oraz zarzut nieważności postępowania z powodu rozpoznania sprawy przez sąd powszechny w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a nie przez sąd administracyjny. Przepis art.
k.p.c., zamieszczony w księdze pierwszej, tytule VII, dziale III, rozdziale 3 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi, że jeżeli organ rentowy nie wydał decyzji w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. Oznacza to, że w tym przypadku, w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, ustawodawca dopuścił – na zasadzie wyjątku – możliwość wniesienia odwołania, mimo braku decyzji organu rentowego. Należy wówczas uznać, że taka sytuacja jest traktowana, jak decyzja odmowna organu. Tak też Sąd Okręgowy potraktował jako odwołanie pismo ubezpieczonego z dnia 17 października 2011 r., inicjujące postępowanie w tej sprawie. Wbrew stanowisku, apelującego prezentowanemu w apelacji, rozpoznawana sprawa ma charakter sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych i do jej rozpoznania właściwy jest Sąd Okręgowy w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, zgodnie z art. 477 8 § 1 k.p.c., a nie Sąd Administracyjny. O charakterze tej sprawy przesądza okoliczność, że skarżący pozostaje w sporze z organem rentowy w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia i domaga się wydania decyzji, której przedmiotem miałaby być wypłata tej renty, wstrzymana od 1 maja 2010 r. decyzją z dnia 1 lipca 2010 r., uchyloną w tym zakresie, wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie III AUa 115/11. Sąd Okręgowy zasadnie doszedł do przekonania, że mimo niewydania przez organ rentowy decyzji w tym przedmiocie w terminie 2 miesięcy od daty wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., nie można zarzucić organowi rentowemu bezczynności. Przede wszystkim, po uchyleniu decyzji z dnia 1 lipca 2010 r., w części dotyczącej wstrzymania wypłaty renty z ogólnego stanu zdrowia, przez Sąd Apelacyjny sprawa została w tym zakresie przekazana do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. Rozpoznając sprawę ponownie organ rentowy, wykonując zalecenia Sądu Apelacyjnego, był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania orzeczniczo-lekarskiego celem stwierdzenia czy odwołujący się po dacie wstrzymania wypłaty renty jest nadal niezdolny do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Dopiero po zakończeniu tego postępowania, organ rentowy byłby zobowiązany do wydania decyzji o podjęciu wypłaty renty od 1 maja 2010 r. lub o odmowie prawa do tego świadczenia, w zależności od treści orzeczenia komisji lekarskiej lub lekarza orzecznika. Organ rentowy, bez zwłoki, podjął w tym kierunku czynności po dniu wpływu odpisu wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazaniu akt ubezpieczonego do organu rentowego właściwego do przeprowadzenie wskazanego postępowania. Należy zgodzić się ze skarżącym, że wezwania na badania przez lekarza orzecznika wyznaczone przez organ rentowy na 14 grudnia 2011 r. i na 16 stycznia 2011 r. zostały doręczone skarżącemu po wyznaczonych terminach. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na ocenę zasadności roszczeń apelującego, gdyż oświadczył on organowi rentowemu w piśmie z dnia 21 grudnia 2011 r., że nie stawi się na badanie, gdyż „nie ma możliwości ani podstaw prawnych do orzekania o jego (skarżącego) niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia”. Z treści powyższego oświadczenia wynika, iż skarżący domaga się jedynie stwierdzenia niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 listopada 2001 r. i nie akceptuje działań organu rentowego do rozpoznania jego żądania jako wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy w ogólnego stanu zdrowia , tj. z ubezpieczeń rentowych, a nie z ubezpieczenia wypadkowego. Należy jednak podkreślić, że przedmiotem uchylonej decyzji było wstrzymanie wypłaty renty z ubezpieczeń rentowych czyli z tzw. ogólnego stanu zdrowia, a zatem kwestia prawa do renty z ubezpieczenia wypadkowego pozostawała poza przedmiotem rozpoznania w tej sprawie. Sąd Okręgowy nie był przy tym uprawniony do samodzielnego zbadania spornej kwestii wstrzymania skarżącemu wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż z mocy art. 365 §1 k.p.c. był związany treścią wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 lipca 2011 r., który przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. Z niewadliwie ustalonych przez Sąd Okręgowy, okoliczności faktycznych, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że organ rentowy nie przeprowadził postępowania orzeczniczo-lekarskiego, wskazanego w wyroku Sądu Apelacyjnego, z przyczyn od niego niezależnych i w konsekwencji wydał decyzję o odmowie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia dopiero w dniu 21 marca 2012 r. wobec niestawiennictwa skarżącego na badanie przez lekarza orzecznika w kolejnych terminach. Zasadność tej decyzji nie budzi wątpliwości wobec treści art. 126 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), który stanowi, że osoba, która złożyła wniosek o przyznanie świadczenia, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy, oraz osoba mająca ustalone prawo do takiego świadczenia jest zobowiązana, na żądanie organu rentowego, poddać się badaniom lekarskim oraz, na wniosek lekarza orzecznika lub na wniosek komisji lekarskiej, badaniom psychologicznym, jeżeli są one niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń określonych ustawą. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację A. C. na podstawie art. 385 k.p.c. nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.