– wniosła o rozpoznanie również postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu. Uszło uwagi skarżącej, że art. 380 k.p.c., który – na podstawie art. 39821 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. – znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym, dotyczy postanowień niepodlegających zaskarżeniu w drodze zażalenia. Skoro jednak – niezależnie od wspomnianej sprzeczności – powódka wyraźnie stwierdziła, że zaskarża postanowienie Sądu Apelacyjnego w całości i wnosi o jego uchylenie w całości, należało przyjąć, że zażalenie zostało skierowane przeciwko całemu postanowieniu, w tym postanowieniu o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że postanowienie sądu drugiej instancji 4 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji oraz o doręczenie tego wyroku z uzasadnieniem nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 394 1 § 2 k.p.c., wobec czego nie podlega zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 48, uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2002 r., II CZ 109/02, nie publ. i z dnia 4 marca 2005 r., II UZ 72/04, OSNP 2005, nr 20, poz. 325). Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. jest natomiast postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego sądu i doręczenie go wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., na takie postanowienie – w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna – służy zażalenie do Sądu Najwyższego. Rozpoznając to zażalenie Sąd Najwyższy – na podstawie art. 380 w związku z art.
– na wniosek strony rozpoznaje również te postanowienia, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2005 r., I PZ 22/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 330). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370,
odrzucił zażalenie w części dotyczącej odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu. Obejmując tę część zaskarżonego postanowienia kontrolą w trybie art. 380 w związku z art.
k.p.c., trzeba stwierdzić, że Sąd Apelacyjny niewadliwie przyjął, iż żaląca nie wskazała żadnej obiektywnej przyczyny, dla której nie złożyła w przepisanym terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 2 listopada 2011 r. i doręczenie go wraz z uzasadnieniem. Okoliczności wskazywane w zażaleniu nie mogą być uznane za obiektywne przyczyny uchybienia terminowi, nie wyłączają bowiem winy w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. zdarzenia o charakterze wewnętrznym, polegające na wadliwej komunikacji strony z jej pełnomocnikiem procesowym. Trzeba dodać, 5 że stroną w rozumieniu przepisów o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej jest także jej pełnomocnik (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 52/11, nie publ., z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11, nie publ. i z dnia 4 listopada 2011 r., I CZ 119/11, nie publ.). Skoro Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że żaląca nie wskazała żadnej obiektywnej przyczyny, dla której uchybiła terminowi przewidzianemu w art. 387 § 3 k.p.c., postanowienie tego Sądu w części odrzucającej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 2 listopada 2011 r. i doręczenie go z uzasadnieniem trzeba uznać za prawidłowe. Dlatego też Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. w pozostałej części zażalenie oddalił jako pozbawione uzasadnionych podstaw. Ze względu na trudną sytuację życiową i materialną żalącej Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1,
odstąpił od obciążenia jej kosztami postępowania zażaleniowego poniesionymi przez Skarb Państwa – Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa. Wypada przypomnieć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego do okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 102 k.p.c. zalicza się także szczególnie trudną sytuację życiową i materialną strony przegrywającej, która uniemożliwia jej pokrycie kosztów należnych przeciwnikowi. md
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.