kk z powodu apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 14 stycznia 2013 r. sygn. akt IIK 1601/12 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. S. w ten sposób, że:
Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 14 stycznia 2013 r. w sprawie II K 1601/12: 1. uznał oskarżonego K. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art.
i za to na podstawie cytowanego przepisu wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
Jednocześnie przepis art. 69 § 2 k.k. stanowi, że zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Podstawową przesłanką uzasadniającą stosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest zatem pozytywna prognoza, wyrażająca się w przekonaniu sądu, że sprawca nie powróci do przestępstwa, a zatem wykonanie wymierzonej mu kary nie jest konieczne. O pozytywnej prognozie decyduje zaś całościowa ocena przesłanek wskazanych w art. 69 § 2 i 4 k.k. Sąd Rejonowy, dostrzegając uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwa podobne, wywodził, że oskarżony dopuścił się czynu z art.
niemal 6 lat przed czynem będącym przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu, zaś czynu z art.
„po raz ostatni dopuścił się w dniu 18 października 2011 r.”. Sąd I instancji uznał, że oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania, co stanowi gwarancję, że w przyszłości nie popełni on przestępstwa. W przekonaniu Sądu Okręgowego okoliczności podniesione w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przesądzają o istnieniu w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 69 § 4 k.k. K. S. przed popełnieniem inkryminowanego czynu trzykrotnie dopuścił się przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Uprzednie skazanie w sprawie VI K 365/06 za czyn z art.
stanowi znamię przypisanego oskarżonemu występku, zatem nie można traktować go jako okoliczności obciążającej. Jednakże pozostałe popełnione przez niego czyny świadczą o tym, że nie przestrzega on porządku prawnego, lekceważąc podstawowe normy prawne chroniące bezpieczeństwo w komunikacji. Orzeczone wcześniej względem oskarżonego kary, odbycie zastępczej kary pozbawienia wolności w wymiarze 180 dni, nie osiągnęły wobec niego pożądanych celów kary, a w szczególności nie zapobiegły jego powrotowi do przestępstwa. Fakt uprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwa podobne stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że niniejsza sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 69 § 4 k.k. i swoje cele może spełnić wyłącznie kara, która zostanie w realny sposób wykonana. Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności z pkt 2 części dyspozytywnej i związane z nim rozstrzygnięcie dotyczące kary grzywny z pkt 4 części dyspozytywnej wyroku. Sąd Okręgowy uznał jednocześnie, że kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu jest rażąco surowa. Zarzut rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. może uzasadniać tylko taka różnica w ocenie wymiaru kary, która jest natury zasadniczej, tzn. jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. W ocenie Sądu Okręgowego, orzeczona w stosunku do oskarżonego K. S. kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to nie uwzględnia we właściwy sposób wszystkich okoliczności dotyczących osoby sprawcy i okoliczności czynu. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nadto poruszał drogą boczną, mało uczęszczaną, w porze nocnej, tj. w czasie o niewielkim natężeniu ruchu. Nie negując zatem ustaleń Sądu co do zachodzącej w sprawie okoliczności obciążającej oskarżonego w postaci uprzedniej karalności za przestępstwa podobne (przy czym nagminność tego typu czynów w obecnym stanie prawnym nie wpływa na określenie stopnia społecznej szkodliwości określonego czynu), którą to okoliczność Sąd I instancji, zgodnie z dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 k.k., musiał wziąć pod uwagę wymierzając karę, stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy pominął wskazane wyżej okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, które także powinny mieć wpływ na wymiar zastosowanej wobec niego kary. Wymierzona kara, będąca reakcją na naruszenie obowiązujących norm prawnych, powinna być kara sprawiedliwą, a zatem, zgodnie z treścią art. 53 k.k., adekwatną do stopnia zawinienia sprawcy, społecznej szkodliwości czynu, przy uwzględnieniu celów zapobiegawczych i wychowawczych, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także uwzględniać potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Z tego też względu z negatywnym odbiorem społeczeństwa spotkać się może nie tylko kara, której rodzaj i wymiar nie uwzględnia w należyty sposób okoliczności obciążających sprawcę, lecz także nieodzwierciedlająca zachodzących w stosunku do sprawcy okoliczności łagodzących. Dopiero bowiem przy należytym wyważeniu i uwzględnieniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, mających wpływ na wymiar i rodzaj kary, orzeczona kara może być uznana za sprawiedliwą, zyskując tym samym akceptację społeczeństwa. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd Okręgowy ocenił, że jedynie wymierzenie oskarżonemu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności może być uznane za sprawiedliwą reakcję na przypisane mu przestępstwo, nie noszącą znamion nadmiernej surowości ani też pobłażliwości. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok również w ten sposób, że orzeczoną karę pozbawienia wolności obniżył do 5 (pięciu) miesięcy. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do dalszej ingerencji w treść zaskarżonego wyroku, nie stwierdzając w szczególności, by wyrok Sądu I instancji dotknięty był uchybieniami procesowymi wskazanymi w art. 439 k.p.k., które sąd odwoławczy winien brać pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, tudzież by był rażąco niesprawiedliwy. Z powyższych względów Sąd Okręgowy w pozostałej części zaskarżony wyrok, jako słuszny i prawidłowy, utrzymał w mocy (art. 437 § 1 k.k.). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył oskarżonemu 120 zł opłaty za obie instancje.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.