III KK 74/12

Sygn. akt III KK 74/12 POSTANOWIENIE Dnia 24 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 sierpnia 2012 r., sprawy M. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 1 art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 września 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 7 kwietnia 2011 r., p o s t a n o w i ł :

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego M. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 7 kwietnia 2011 r., którym M. K. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k. na karę czterech miesięcy pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i zarzucając „rażące pogwałcenie naczelnej zasady polskiego procesu karnego w postaci prawa do obrony, czyli art. 6 k.p.k. w zw. z art. 353 § 1 i 2 k.p.k., wynikające z braku możliwości przygotowania się przez obrońcę oskarżonego do rozprawy apelacyjnej, jak i osobistego na niej wstawiennictwa, co pomimo uprzedniego zawiadomienia Sądu oraz prośby oskarżonego o nierozpoznawanie apelacji pod nieobecność obrońcy, zostało przez Sąd zbagatelizowane, uniemożliwiając skuteczną obronę praw oskarżonego” wniósł „by Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do rozpoznania sądowi właściwemu”, a więc Sądowi Okręgowemu jako sądowi odwoławczemu. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako niezasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast skazany, na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i 634 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. W żadnym wypadku nie można podzielić poglądu obrońcy, że Sąd odwoławczy dopuścił się w tej sprawie naruszenia przepisu art. 353 § 1 i 2 k.p.k., gdyż termin tam określony, jeżeli chodzi o wyznaczenie rozprawy apelacyjnej, został zachowany, co jest nie tylko niewątpliwe, ale, w istocie, bezsporne. W sytuacji procesowej ówcześnie nieprawomocnie skazanego w tej sprawie M. K., korzystanie z pomocy obrońcy było jego uprawnieniem, a udział obrońcy w rozprawie przed Sądem Okręgowym nie był obowiązkowy. Z tego uprawnienia skazany skutecznie nie skorzystał, co jednak nie było spowodowane jakimkolwiek uchybieniem po stronie Sądu. Tylko w wypadku wypowiedzenia stosunku obrończego w warunkach określonych w art. 378 k.p.k., może zaistnieć konieczność przerwania rozprawy lub jej odroczenia, ale tylko w sprawie, w której oskarżony (skazany nieprawomocnie) musi mieć obrońcę. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.