wskazał iż do potrącenia mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami. Podkreślić jednak należy, że to ograniczenie dotyczy wyłącznie sytuacji, w której potracenie wzajemnej wierzytelności dokonywane jest po raz pierwszy w ramach procesu jako zarzut procesowy. Nie znajduje ono jednak zastosowania w sytuacji, gdy oświadczenie o potrąceniu dokonane zostało w przeszłości, a w toku procesu pozwany powołuje się wyłącznie na to, że na skutek dokonanego w przeszłości potrącenia wzajemnych wierzytelności, wierzytelność dochodzona pozew wygasła – wówczas pozwany nie zgłasza procesowego zarzutu potrącenia, ale dowodzi nieistnienia wierzytelności strony powodowej. Może zatem wnioskować o przesłuchanie stron, zeznania świadków czy dowód z opinii biegłego. Jedynym zatem dlań ograniczeniem jest to, że przy dowodzeniu owym (nieistnienia wierzytelności powoda) obowiązują go w pełni reguły prekluzji procesowej. By jednak wykazać nieistnienie wierzytelności powoda należy udowodnić nie tylko istnienie własnej wierzytelności nadającej się wedle kryteriów materialnoprawnych do potrącenia (art.498 § 1 k.c. i art.505 k.c.) ale i to, że przed doręczeniem odpisu pozwu zostało skutecznie doręczone powodowi oświadczenie o potrąceniu tych wzajemnych wierzytelności ( vide : uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13.10.2005 r. III CZP 56/05). Taka sytuacja miała zdaniem Sądu miejsce w niniejszej sprawie albowiem pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. pozwana złożyła powódce oświadczenie o potrąceniu. W odpowiedzi z dnia 03 lutego 2012 r. powódka zakwestionowała roszczenie pozwanej co do zasady i kwoty. Natomiast powództwo w niniejszej sprawie wniesiono dnia 23 marca 2012 r. Zatem do potrącenia doszło przed zainicjowaniem niniejszego postępowania, zaś zarzut podniesiony w odpowiedzi na pozew był konsekwencją dotychczasowej korespondencji stron w tym zakresie. Reasumując, ograniczenia i rygory dotyczące dowodów dopuszczonych na uzasadnienie tegoż zarzutu wynikające z dyspozycji art.
w niniejszym sporze nie obowiązywały i pozwana mogła dowodzić zasadności tegoż zarzutu także dowodami z zeznań świadków. W tym zakresie pozwana wnioskowała o przeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków J. K., M. S. i Ł. M. oraz z przesłuchania stron. Sąd przeprowadził wszystkie wnioskowane dowody i uznał, iż dowody z dokumentów w postaci korespondencji stron są w pełni wiarygodne, natomiast zeznaniom świadków i przesłuchaniu pozwanej w zakresie wskazującym na zalewanie płaszczy już od pierwszych opadów po wynajęciu hali tj. jesienią 2010 r. Sąd odmówił wiary. Zdaniem Sądu twierdzenia tych osób były subiektywne z uwagi na ich zainteresowanie uzyskaniem dla pozwanej korzystnego rozstrzygnięcia. Nie sposób przy tym nie dostrzec, że J. K. jest mężem powódki, zaś pozostali dwaj świadkowie jej pracownikami. Owe powiązania rodzinno-finansowe prowadzą do wniosku, że treść ich zeznań została zdaniem Sądu dostosowana do zaprezentowanej przez pozwaną linii obrony polegającej na uwydatnieniu zaniedbań powódki w kwestii obowiązków wynajmującego dotyczących utrzymywania rzeczy w stanie przydatnym do umówionego użytku. Sąd miał bowiem na uwadze, iż pozwana zarzut potrącenia opierała na podstawie materialnoprawnej z art. 662 § 1 k.c. wskazującego na obowiązek wynajmującego utrzymywania rzeczy w stanie przydatnym do umówionego użytku. W razie nie wypełnienia tego obowiązku przez wynajmującego najemcy przysługuje bowiem prawo do żądania odszkodowania za poniesione szkody. Pozwana twierdziła, że wynajmująca nie wypełniła tych obowiązków gdyż w wynajętej hali/magazynie przeciekał dach już od pierwszych deszczy jesienią 2010 r. Twierdziła też, że fakt ten zgłaszała K. B. – pełnomocnikowi powódki. Sąd miał na uwadze, że pozwana nie przedstawiła w niniejszym postępowaniu żadnych wiarygodnych dowodów na te okoliczności. Powódka przyznała, że dopiero na przełomie wiosny i lata 2011 r. jej pełnomocnik został poinformowany, że zaistniały jakieś przecieki i w ocenie Sądu przecieki w tym okresie musiały być śladowe i nieznaczne skoro pozwana zdecydowała się przechowywać nadal w tym magazynie wełniane płaszcze o wartości ok. 30.000,00 zł. Zatem magazyn był zdatny do umówionego użytku. Istotne przy tym jest, że po tym jak przecieki zgłoszono pełnomocnikowi powódki to dach został w lipcu 2011 r. naprawiony. Nie sposób też nie dostrzec, że pozwana sama w piśmie z dnia 24.01.2012 r. wskazała, że zalanie magazynu nastąpiło w październiku 2011 r., a nie że magazyn był zalewany już rok wcześniej tj. od jesieni 2010 r. Brak było dowodów na okoliczność, że w następnym okresie tj. po naprawie dachu z lipca 2011 r. wynajmująca nie utrzymywała magazynu w stanie przydatnym do umówionego użytku i aby pozwana zgłaszała powódce lub jej pełnomocnikowi cieknący dach. Istotny także jest dla Sądu brak obecności K. B. przy sporządzaniu protokołu z wywożenia w dniu 19.10.2011 r. płaszczy z magazynu. Wiarygodność protokołu sporządzonego na tą okoliczność powódka słusznie poddawała w wątpliwość, podobnie został sporządzony drugi protokół z dnia 10.11.2011 r. Były to zdaniem Sądu dokumenty stworzone na cele niniejszego postępowania, tym bardziej, że przed procesem pozwana ich nie ujawniła powódce. Zatem nie sposób przyjąć, iż to wskutek zalania z winy powódki płaszcze uległy zawilgoceniu. Istotne przy tym jest, że pozwana wiedząc jakie panują warunki w magazynie (który nie posiada ogrzewania) złożyła tam wełnianą odzież. Znamienne z uwagi na chronologię zdarzeń również było to, że pozwana dopiero po wypowiedzeniu umowy najmu przez powódkę zgłosiła jej zalanie płaszczy i powstanie szkody oraz nie przedłożyła wcześniej przed procesem powódce dokumentów, w tym opisanych powyżej protokołów wysokość szkody uzasadniających. Zatem zarzut potrącenia wobec braku wystarczających wiarygodnych dowodów nie został uwzględniony co do zasady. Zdaniem Sądu powódka działająca przez pełnomocnika w całym okresie najmu utrzymywała nieruchomość w stanie przydatnym do umówionego użytku. Również wskazywana przez pozwaną kwota przedstawiona do potrącenia (21.851,25 zł) była zdaniem Sądu błędnie wyliczona. Suma owa w mniemaniu wymienionej miała bowiem odpowiadać wysokości poniesionej przez nią szkody. Tymczasem nie uszło uwadze Sądu, że szkody w tej wysokości niewątpliwie nie poniosła. Części płaszczy pozwana przecież nie prała (a dokładnie 162 szt. tj. 1.000 szt. – 838 szt.), część z nich sprzedała a część posiada nadal w swoich zasobach magazynowych. W kwestii zarzutów pozwanej co do braku pełnomocnictwa dla K. B. stwierdzić należało, że po pierwsze były one spóźnione (zgodnie z art.
powinien zostać podniesiony w odpowiedzi na pozew), a po drugie pozwana zeznała, że przy podpisywaniu umowy najmu K. B. okazywał jej jakieś dokumenty i zdaniem Sądu biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego i późniejsze zachowanie pozwanej stwierdzić należało, iż było to pełnomocnictwo. Pozwana zgodziła się bowiem na zawarcie z nim umowy i nigdy w dotychczasowej współpracy stron nie kwestionowała jego umocowania. Nadto nie sposób nie dostrzec , że powódka potwierdziła wszystkie podejmowane przez niego czynności. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, iż K. B. nie figuruje w wyciągu z ewidencji działalności gospodarczej jako pełnomocnik powódki. Wpis takowy nie ma bowiem charakteru obligatoryjnego i konstytutywnego. Powódka mogła zatem ważnie udzielić pełnomocnictwa do prowadzenia jej działalności gospodarczej komukolwiek i osoba ta mogła skutecznie ją reprezentować wobec osób trzecich. Zarzut wskazujący, że podczas zawierania umowy najmu nie poinformowano pozwanej o fakcie ubezpieczenia magazynu nie był słuszny. Był on podobnie jak powyższy zarzut spóźniony (zgodnie z art.
powinien zostać podniesiony w odpowiedzi na pozew). Nadto Sąd stoi na stanowisku, że powódka nie miała obowiązku informowania pozwanej o ubezpieczeniu magazynu. Wobec powyższego Sąd zasądził jak w punkcie I sentencji wyroku. Sąd zasądził odsetki ustawowe od dnia wskazanych w punkcie I wyroku albowiem były to dni wymagalności roszczenia powódki wynikające z faktur VAT. Jak bowiem stanowi art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast zgodnie z § 2 tegoż przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe (…). Sąd podczas rozprawy z dnia 05.07.2012 r. oddalił wniosek : - pełnomocnika powódki o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. B. albowiem był on spóźniony (art. 479 12 § 1 k.p.c.) i winien najpóźniej być złożony w piśmie procesowym z dnia 04.05.2012 r. wraz z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, który Sąd uwzględnił, - pełnomocnika pozwanej o przeprowadzenie dowodu z fotografii k.51 (koperta) oraz fotografii nr 2 i nr 11 z k.83 (koperta) albowiem zgodnie z art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie tymczasem wnioskowane dowody nie spełniały tychże kryteriów. Zdjęcia przedłożone na k. 51 (koperta) nie posiadały dat ich wykonania, natomiast zdjęcia nr 2 i 11 k. 83 (koperta) przedstawiały brudną toaletę i wyrwane rośliny i karę przed magazynem nie mające związku ze sprawą. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 § 1 i 3 k.p.c. stanowiącego o obowiązku uiszczenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez stronę przegrywającą spór, co w niniejszym postępowaniu obligowało pozwaną do ich uiszczenia. Wysokość zasądzonych w punkcie II wyroku kosztów opiewała na łączną kwotę 3.009,00 zł albowiem powódka uiściła inicjując niniejsze postępowanie opłatę od pozwu w kwocie 592,00 zł, natomiast na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) koszty te wynosiły 2.400,00 zł, zaś opłata skarbowa od pełnomocnictwa opiewała na 17 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.