k.k. – jako środek karny, ze wszystkimi określonymi w tym przepisie szczegółowymi wymogami co do zakazu jego obowiązywania. Prokurator zarzucił nadto rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art. 387 § 2 i § 3 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, któremu nie sprzeciwił się prokurator i wydaniu wyroku zgodnego z wnioskiem, w następstwie czego doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa karnego materialnego – art.
poprzez orzeczenie wobec P. F. zakazu wstępu na stadiony podczas odbywania na nich imprez sportowych związanych z rozgrywaniem meczów piłki nożnej wbrew dyspozycji przywołanych przepisów, bez połączenia z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji lub miejscu określonym przez właściwego komendanta Policji w czasie trwania imprezy masowej oraz bez wskazania rodzajów meczy piłkarskich, nazw klubów sportowych, których zakaz ten ma dotyczyć i terytorialnego zakresu obowiązywania zakazu. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Zarzuty wywiedzione w kasacji i przytoczona na ich poparcie argumentacja, choć co do zasady słuszne, w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie są w stanie skutecznie podważyć rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w B. Przypomnieć w tym miejscu należy, że na rozprawie w dniu 16 września 2011 roku (k.61v) oskarżony P. F. złożył wniosek o dobrowolne podanie się odpowiedzialności (art. 387 k.p.k.). Sąd Rejonowy przychylił się do tego wniosku uznając, że zostały spełnione wszystkie wymagane warunki do skorzystania z trybu konsensualnego. Prokurator obecny na rozprawie nie sprzeciwił się wnioskowi oskarżonego, okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości, a cele postępowania zostały osiągnięte pomimo braku przeprowadzenia rozprawy. Zaproponowana przez oskarżonego kara również została w pełni zaaprobowana przez Sąd Rejonowy, co znalazło swój wyraz w zaskarżonym wyroku. Sąd orzekający w sprawie nie wykroczył poza zakres obowiązującej w tym przedmiocie ugody. Skoro zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy prawidłowo odczytano i ustalono przesłanki warunkujące rozstrzygniecie w oparciu o art. 387 § 2 k.p.k., innego niż sugeruje skarżący znaczenia, w tym konkretnym przypadku, nabierają podstawy orzeczonego wobec oskarżonego zakazu wstępu na stadiony podczas odbywania się na nich imprez sportowych związanych z rozgrywaniem meczów piłki nożnej. Wbrew sugestiom Prokuratora Generalnego, wniosek złożony przez oskarżonego nie można w sposób kategoryczny uznać za wadliwy. Obowiązujący w chwili orzekania przez Sąd I instancji przepis § 1 art.
(od dnia 1 sierpnia 2009 r.) przewidywał fakultatywność ale także w przypadkach wskazanych w ustawie obligatoryjność orzekania tego środka karnego przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że: przy popełnieniu przestępstwa zachowanie sprawcy wskazuje, że jego udział w imprezach masowych zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Bezspornym jest, że wniosek przedstawiony w trybie art. 387 k.p.k. podlega kontroli zarówno z punktu widzenia braku wątpliwości co do okoliczności popełnienia przestępstwa, ale także jego zgodności z obowiązującym prawem. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie przebieg wydarzeń w świetle zgromadzonych dowodów nie budził wątpliwości i był klarowny. P. F. został postawiony i przypisany zarzut z art. 254 § 1 k.k. W sprawie zachodziła konieczność rozważenia, czy zostały spełnione kodeksowe przesłanki orzekania 4 środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masową. Tym niemniej wskazany przez skarżącego art.
statuował fakultatywne orzekanie tego środka, a obowiązek jego orzekania ograniczał się jedynie do wypadków wskazanych w ustawie i do dnia 31 grudnia 2011 r. obwarowany był klauzulą dodatkową w postaci ustalenia, że przy popełnieniu przestępstwa zachowanie sprawcy wykazywało, iż jego udział w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem. A zatem wniosek z tego taki, że gdy ustawa przewidywała jako zasadę orzekanie tego środka istniał także obowiązek zbadania istnienia tej dodatkowej negatywnie prognozującej przesłanki (zob. wyrok Sądy Najwyższego z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II KK 264/11). Z woli ustawodawcy, nie każde więc zachowanie naruszające określoną normę prawną wiązać się musiało z obowiązkiem posłużenia się art.
k.k., ale tylko takie, na podstawie którego ustalić można, że zagraża dobrom chronionym prawem. Tymczasem, z okoliczności przedmiotowej sprawy i opisu czynu (uzasadnienia w sprawie nie sporządzono) przypisanego oskarżonemu nie wynika, że w odniesieniu do ww. urealniła się negatywna prognoza. Dopuszczalnym, w tej sytuacji, było zatem orzeczenie przez Sąd Rejonowy wobec oskarżonego obok warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności dodatkowego obowiązku, zakazu wstępu na stadiony podczas odbywania się na nich imprez sportowych związanych z rozgrywaniem meczów piłki nożnej na okres 3 lat (art. 72 § 1 pkt 8 k.k.). Istotnie rację ma skarżący twierdząc, że inne są konsekwencje niedostosowania się do zakazu powstałego na mocy art.
(art. 244a k.k.), jednakże przy tej okazji zapomina, że równie dotkliwe mogą być konsekwencje związane z niewypełnieniem orzeczonego obowiązku wynikającego z art. 72 § 1 pkt 8 k.k., włącznie z odwołaniem warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności. W takim stanie rzeczy nadrzędnego znaczenia nabierają warunki formalne zastosowania trybu konsensualnego i wypełnienie zawartej ugody, a te ponad wszelką wątpliwość zostały w sprawie dochowane. Znamienne przy tej okoliczności jest oświadczenie złożone przez oskarżonego w dniu rozprawy kasacyjnej: że, chciałby żeby orzeczenie pozostało takie jakie jest. Na zakończenie jedynie podnieść należy, że jedyny zarzut pod adresem Sądu Rejonowego można wyartykułować co do kwestii wydanego w trybie art. 13 § 5 1 k.w. postanowienia w przedmiocie wykładni zaskarżonego orzeczenia (k.72). Tym niemniej okoliczność ta nie jest przedmiotem dywagacji i rozpoznania przez Sąd Najwyższy jako, że nie waży na wyroku tego Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.