Sygn. akt: KIO 1716/20 WYROK z dnia 18 sierpnia 2020 r. Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie: Przewodniczący: Jolanta Markowska Protokolant: Mikołaj Kraska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpn

§ 3ust.

5 IPU, tj. możliwości żądania przez Zamawiającego zwrotu nadpłaconej kwoty oraz pomniejszania kolejnych płatności o stwierdzoną różnicę wynagrodzenia. Odwołujący żąda wykreślenia uprawnień Zamawiającego w tym zakresie. Zamawiający wyjaśnił, że przedmiotowa umowa jest ściśle powiązana z warunkami wynikającymi z uchwały Nr LII/ 1251/2017 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie wyboru sposobu i formy wykonywania zadania własnego m.st. Warszawy, polegającego na zagospodarowaniu odpadów komunalnych. Zamawiający musi w jej ramach uwzględnić nałożone na niego obowiązki, które umożliwią mu jego prawidłową realizację. Zgodnie z warunkami powierzenia, Zamawiający za świadczenie usług publicznych otrzymuje „wynagrodzenie” od Miasta. Zasady i tryb wypłacania wynagrodzenia zostały wskazane w § 6 umowy wykonawczej. Zgodnie z postanowieniem § 6 ust 9 wysokość „wynagrodzenia” (wysokość dopłaty) będzie korygowana na podstawie zaakceptowanych przez Miasto sprawozdań kwartalnych o rodzajach i ilościach odpadów przyjętych do zagospodarowania sporządzanych przez Zamawiającego i przedkładanych Miastu w terminach, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt

1. Sprawozdanie kwartalne Zamawiającego winno być uzgodnione w terminie 4 miesięcy od dnia jego złożenia. Analogiczne sprawozdanie kwartalne przedkłada Zamawiającemu wykonawca, i w tym przypadku okres ostatecznego uzgodnienia wynosi 3 miesiące od dnia złożenia sprawozdania. Zamawiający wyjaśnił, iż sprawozdanie miesięczne wykonawcy stanowi podstawę wystawienia faktury. Podawane przez wykonawcę w sprawozdaniu miesięcznym informacje o zagospodarowaniu przyjętych odpadów (proces i miejsce zagospodarowania) są jedynie deklaracją wykonawcy (płatność ma de facto charakter zaliczkowy). Wszelkie dokumenty, na podstawie których można zweryfikować prawidłowość zagospodarowania odpadów, stanowią załącznik i integralną część sprawozdania kwartalnego, sporządzanego zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 5 do Umowy. Pełna weryfikacja zagospodarowania odpadów przyjętych w poszczególnych miesiącach kwartału następuje w procesie weryfikacji sprawozdania kwartalnego. Z uwagi na fakt, że Zamawiający wcześniej weryfikuje i uzgadnia sprawozdanie kwartalne z wykonawcą aniżeli z Miastem, skarżone postanowienie SIWZ daje mu możliwość reakcji w sytuacji, gdy Miasto zakwestionuje dane pochodzące od wykonawcy. Zamawiający wskazał, że Odwołujący jest podmiotem odbierającym odpady komunalne z terenu m.st. Warszawy na podstawie umowy z Miastem, w której również funkcjonują postanowienia dotyczące przypadku powzięcia przez Zamawiającego wątpliwości co do danych w zaakceptowanych już wcześniej sprawozdaniach z realizacji umowy — jest to fakt bezsporny. Zastrzeżenie przez Zamawiającego prawa weryfikacji rozliczonej masy odpadów, w tym weryfikacji masy odpadów przyjętych do instalacji z masą odpadów odebranych z terenu m.st. Warszawy (pkt 46 OPZ i § 3 ust. 5 IPU) służyć ma także kontroli, czy odpady faktycznie pochodzą z terenu m.st. Warszawy. Posiadanie tego uprawnienia stanowi więc uzasadniony interes i potrzebę Zamawiającego. Zamawiający podkreślił, że uprawnienie to w żaden sposób nie zagraża ani nie narusza interesów wykonawców, nie ogranicza kręgu podmiotów zainteresowanych udziałem w postępowaniu i nie utrudnia uczciwej konkurencji, ponieważ na równi dotyczy wszystkich potencjalnych wykonawców. W konsekwencji nie narusza art. 29 ust. 1 i 2 Pzp ani innych przywoływanych przepisów. Zarzut 5.
2. Naruszenie art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 353 1 k.c.

§ 2ust.

6 i § 8 ust. 5 IPU. Odwołujący zażądał wykreślenia prawa Zamawiającego do przedłużenia terminu na dokonanie akceptacji nowej instalacji bez wskazania okresu przedłużenia w § 2 ust. 6 i § 8 ust. 5 Części V SIWZ - IPU. Zamawiający wyjaśnił, że nie widzi podstaw do wykreślenia prawa Zamawiającego do przedłużenia terminu na dokonanie akceptacji nowej instalacji bez wskazania okresu przedłużenia w § 2 ust. 6 i § 8 ust. 5 IPU. Zamawiający w treści § 8 ust. 5 IPU wskazał, iż dokona weryfikacji w terminie do 5 dni roboczych od otrzymania kompletnych dokumentów, tj. zaktualizowanego oświadczenia o miejscu przetwarzania odpadów oraz kompletnych dokumentów potwierdzających uprawnienie nowego podwykonawcy do zagospodarowania odpadów, zgodnie z wymaganiami prawa, o których mowa w ust. 2 i/lub ust.

1. Po dokonaniu weryfikacji Zamawiający przekazuje wykonawcy informacje o akceptacji lub braku akceptacji dla zmiany podwykonawcy, zaś w przypadku otrzymania niekompletnych dokumentów Zamawiający wezwie wykonawcę do przedłożenia kompletu dokumentów. Wydłużenie procesu weryfikacji następuje zatem w przypadku niedopełnienia formalności przez wykonawcę. Zamawiający wskazał, że zgodnie z treścią IPU, sformułowanie „Wskazany okres może ulec zmianie o czym Zamawiający poinformuje Wykonawcę pisemnie” odnosi się do wcześniejszego zdania „W takim przypadku odpady będą dostarczane do pierwotnie wskazanej lokalizacji (instalacji lub stacji przeładunkowej) przez okres 30 dni od dnia akceptacji instalacji.”, nie zaś do zarzucanego przez Odwołującego dowolnego wydłużania czynności weryfikacji możliwości wprowadzenia i zmiany podwykonawcy. Tym samym Odwołujący błędnie interpretuje postanowieniu IPU. Zamawiający wyjaśnił, że usługi zagospodarowania odpadów oraz odbioru i transportu odpadów do instalacji zagospodarowania są w m.st. Warszawie świadczone rozłącznie. Celem dokonania zmiany instalacji zagospodarowania w wykazie instalacji przekazywanym do m.st. Warszawy, która to informacja podlega przekazaniu podmiotom odbierającym odpady, konieczne jest zachowanie 28-dniowego wyprzedzenia, umożliwiającego stosowne przygotowanie się podmiotów odbierających odpady do zmiany destynacji transportów. Mając jednak na uwadze możliwą zgodę na wcześniejszą zmianę Zamawiający może, w uzgodnieniu z m.st. Warszawą, skrócić wskazany 30-dniowy termin, stąd odpowiednia regulacja zawarta w IPU. Zarzut 5.2 Naruszenie art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 353 1 k.c. w zakresie braku prawa rozwiązania umowy przez wykonawcę. Zamawiający nie zgodził się ze stanowiskiem Odwołującego, w myśl którego IPU powinna przewidywać postanowienia uprawniające wykonawcę do wypowiedzenia umowy przez wykonawcę w przypadku wystąpienia okoliczności podanych w odwołaniu. Wskazał, że z orzecznictwa KIO wynika, że nie jest uzasadnione dążenie i oczekiwanie Odwołującego do zapewnienia pełnej symetrii stron w ww. zakresie. Inna jest bowiem rola i cel Zamawiającego, a inne są cele wykonawców. Zamawiający powinien zapewnić realizację określonego celu publicznego i wszelkie instrumenty umowne powinny sprzyjać realizacji tego zadania. Jeżeli Zamawiający nie będzie realizował swoich obowiązków wobec wykonawcy, negatywne skutki mogą wystąpić wyłącznie w sferze ekonomicznej, a ponadto wykonawca posiada szereg uprawnień umożliwiających zniwelowanie takich skutków. Swój interes wykonawca może chronić w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, dochodząc należnych mu roszczeń na drodze cywilnoprawnej. W konsekwencji, dla realizacji celów wykonawcy nie jest konieczne przyznawanie mu dodatkowego instrumentu w postaci uprawienia do wypowiedzenia umowy, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że realizacja umowy obejmuje okres 12 miesięcy. Ponadto, Zamawiający uregulował sytuacje awaryjne, gdy dotychczasowe instalacje nie mogą przetwarzać odpadów, zatem nie zachodzą takie okoliczności, które w sposób nieprzezwyciężalny uniemożliwiają wykonawcy realizację zamówienia. Dotyczy to także ewentualnej zmiany przepisów prawa. Zamawiający wskazał, że nie stanowi naruszenia żadnego przepisu prawa taka regulacja warunków umowy, gdy w perspektywie zaledwie 12 miesięcy wykonawca zobowiązany jest do zapewnienia zagospodarowania odpadów. KIO stoi na stanowisku, iż w odniesieniu do zamówień publicznych zasada swobody umów i równości stron stosunku zobowiązaniowego (art. 3531 k.c.) podlega modyfikacji i specyficznemu ograniczeniu. Nierówność stron umowy w sprawie zamówienia publicznego wynika wprost z przepisów ustawy Pzp, które zastrzegają określone uprawnienia dla zamawiającego (tak: wyrok z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt KIO 283/14). Zarzut 5.2 Naruszenie art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c. w zakresie zastrzeżenia kar umownych tylko na rzecz Zamawiającego oraz wprowadzenia wielu wygórowanych kar umownych. Odwołujący zażądał wykreślenia i/lub modyfikacji kar umownych. Zamawiający wskazał, co następuje. W odniesieniu do § 6 ust. 3 pkt 1 IPU, Zamawiający wyjaśnił, że prawo do naliczenia kary umownej przysługuje Zamawiającemu za każdy przypadek przetworzenia zmieszanych odpadów komunalnych w instalacji innej niż własna instalacja komunalna lub innej niż własna instalacja przeznaczona do termicznego przekształcania odpadów komunalnych, zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy o odpadach — w wysokości stanowiącej wartość iloczynu ilości odpadów niezagospodarowanych w tych instalacjach i ceny jednostkowej netto za zagospodarowanie jednej tony odpadów wskazanej w formularzu ofertowym zawartym w załączniku nr 2 do umowy powiększonej o podatek od towarów i usług VAT, naliczony zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu naliczenia kary umownej. Jest to kara umowna za niewykonywanie jednego z kluczowych obowiązków wykonawcy wynikających z umowy oraz obowiązujących przepisów prawa. Zamawiający wymaga od wykonawcy wskazania w oświadczeniu o miejscu przetworzenia odpadów instalacji, w których następować będzie przetwarzane odpadów. Odpady zmieszane obejmują kluczową część zamówienia, która ma być realizowana przez wykonawcę, zatem żądanie wykreślenia kary umownej za zagospodarowanie odpadów z naruszeniem podstawowych obowiązków umownych nie znajduje uzasadnienia. Kara umowna ma być surogatem odszkodowania za nienależyte wykonywanie zobowiązań umownych, a Odwołujący oczekuje jej usunięcia za jeden z kluczowych obowiązków. W odniesieniu do żądania wprowadzenia w § 6 ust. 3 pkt 2,3,6, 7,8,9 i 10 IPU zapisów poprzez dodanie słów „z przyczyn leżących po stronie Wykonawcy” Zamawiający wyjaśnił, że w § 6 ust. 3 pkt 7 IPU takie zastrzeżenie jest już zawarte, podobnie jak w § 6 ust. 3 pkt 6 IPU, gdzie jasno zdefiniowano, co Zamawiający rozumie przez brak działającego systemu informatycznego, wskazując m.in., że kara nie zostanie nałożona, gdy brak działającego systemu informatycznego wynika z okoliczności i przyczyn niezależnych od wykonawcy. W przypadku § 6 ust. 3 pkt 2 IPU kara umowna dotyczy realizacji obowiązku umownego zależnego wyłącznie od wykonawcy, ponieważ to on decyduje o tym, ile odpadów kieruje do składowania. De facto zatem naliczenie kar umownych i tak dotyczyło będzie sytuacji, gdy nastąpią przyczyny leżące po stronie wykonawcy. Zamawiający podkreślił, że wykonawca zobowiązany jest tak zorganizować realizację umowy, aby możliwe było osiągnięcie rezultatów w niej przewidzianych. Przy prawidłowych założeniach dotyczących realizacji umowy zgodnie z jej postanowieniami jest obiektywnie niemożliwe, aby wykonawca nie zrealizował obowiązku, za który przewidziana jest kwestionowana kara umowna. Niedopuszczalna jest natomiast sytuacja, gdy wykonawca zakłada, że nie będzie realizował umowy zgodnie z wymaganiami (np. w zakresie składowania odpadów), a jego oferta w związku z tym zostaje wyceniona znacznie niżej od oferty wykonawców, którzy uwzględniają umowne obowiązki dotyczące osiągania poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Wykonawca powinien w taki sposób przygotować się organizacyjnie i technicznie do realizacji umowy, aby był w stanie realizować ją zgodnie z jej postanowieniami. Zamawiający wskazał dodatkowo, że wymaganie, za którego niezrealizowanie ma być nałożona kara umowna, o której mowa w § 6 ust. 3 pkt 3 jest związane z realizacją obowiązku prawnego wynikającego z art. 3c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zamawiający, jako podmiot wykonujący powierzone zadanie własne gminy w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych, nie może tak kształtować postanowień umowy na zagospodarowanie odpadów, aby nie zapewnić sobie i gminie możliwości wywiązania się z zobowiązań wynikających z przepisów prawa. Analogiczna argumentacja dotyczy żądania zmiany § 6 ust. 3 pkt 3, 9 i 10 IPU odmowa przyjęcia odpadów zawsze zależy od wykonawcy. Podobnie, dochowanie terminów wskazanych w pkt 9 i
2. Terminy te są wystarczające, a ponadto wykonawca nie kwestionuje ich długości. Zamawiający wskazał, że realizacja obowiązków, których ww. terminy dotyczą związana jest ściśle z obowiązkami Zamawiającego wynikającymi z umowy wykonawczej. Zamawiający wskazał także, że w § 6 ust. 5 IPU przewidziana została procedura w celu wyjaśnienia przyczyn mogących skutkować naliczeniem kar umownych. W przypadku, gdy dane zdarzenie jest skutkiem okoliczności, które powstały z przyczyn niezależnych od wykonawcy i zostanie to przez wykonawcę wykazane, kara nie zostanie naliczona. Obecne brzmienie ma na celu jasne ustalenie zasad rozkładu ciężaru dowodu — tj. nałożenie ciężaru dowodu na wykonawcę, który musi wykazać brak podstaw swojej odpowiedzialności. Odwołujący chciałby ten ciężar dowodu odwrócić. W ocenie Zamawiającego, stawiane zarzuty oraz wynikające z nich żądania wydają się zmierzać do ukształtowania treści SIWZ oraz umowy w sposób dogodny dla Odwołującego, co stoi w sprzeczności z zasadą uczciwej konkurencji oraz woli Zamawiającego podyktowanej jego rzeczywistymi potrzebami oraz dbałością o interes publiczny (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt Il CSK 197/15). Zarzut 5.2 Naruszenie art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c. w zakresie niewprowadzenia limitu kar umownych. Odwołujący zażądał wprowadzenia takiego limitu na poziomie 10%. Zamawiający podkreślił, że zamawiający publiczni mają za zadanie chronić nie tylko własny interes, lecz także interes publiczny i cele powszechne, które uzasadniają udzielenie danego zamówienia. Szkody wywołane przez nienależyte wykonanie umowy dotyczyć mogą nie tylko interesów Zamawiającego, lecz także mieszkańców Warszawy. Zamawiający zauważył, że wskazany limit 10% jest niski, co nie zapewnia ochrony interesu Zamawiającego oraz skutkuje tym, że kary umowne nie będą pełnić swej funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej. Ponadto, Odwołujący w żaden sposób swojego zarzutu ani żądania nie uzasadnił. Tym samym należy uznać, że zarzut nie został w ogóle postawiony i nie podlega rozpoznaniu na podstawie art. 192 ust. 7 Pzp. Zamawiający wyjaśnił, że powyższe warunki i postanowienia występowały w tożsamych przedmiotowo umowach zawieranych przez Zamawiającego, brak jest w związku z tym uzasadnionych podstaw do ich zmian. W ocenie Zamawiającego, zarzuty są nieuzasadnione, niewłaściwie sformułowane i powinny zostać oddalone. Przepisy, na naruszenie których wskazuje Odwołujący, nie zawierają nakazu ustalania górnego limitu kar umownych. Krajowa Izba Odwoławcza, uwzględniając dokumentację postępowania, dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i wyjaśnienia złożone na rozprawie przez strony postępowania odwoławczego, ustaliła i zważyła, co następuje. Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Izba stwierdziła, że Odwołujący wykazał posiadanie legitymacji uprawniającej do wniesienia odwołania, stosownie do art. 179 ust. 1 Pzp. Zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 Pzp w zw. z art. 7 ust. 1 Pzp, poprzez opisanie przedmiotu zamówienia oraz sporządzenie korespondujących z opisem przedmiotu zamówienia postanowień wzoru umowy w sposób niejasny i nieprecyzyjny oraz ograniczający konkurencję i równe traktowanie wykonawców, jak również zasadę proporcjonalności w zakresie pkt 16 Części Il SIWZ (OPZ) oraz § 2 ust. 8 Części V SIWZ (IPU). W pkt 16 OPZ Zamawiający określił wymagania dotyczące punktu przeładunkowego: „
3. Zamawiający wymaga, aby Wykonawca przyjmował „odpady zmieszane” oraz odpady „bio” bezpośrednio do instalacji komunalnych i/lub instalacji przeznaczonych do termicznego przekształcania odpadów komunalnych lub instalacji do przetwarzania bioodpadów. Zamawiający dopuszcza w tym zakresie możliwość skorzystania ze stacji przeładunkowej spełniającej wymagania określone w art. 23 ust. 10 pkt 2) i/lub 3) ustawy o odpadach. W zakresie pozostałych odpadów Zamawiający również dopuszcza możliwość skorzystania ze wskazanej stacji przeładunkowej spełniającej wymagania określone w art. 23 ust. 10 pkt 2) i/lub 3) ustawy o odpadach... ” Odwołujący wnosił o modyfikację pkt 16 OPZ oraz postanowień § 2 ust. 8 IPU, poprzez dostosowanie do treści art. 23 ust. 10 i 11 ustawy o odpadach, tj. dopuszczalność zbierania odpadów poza miejscem wytwarzania również w przypadkach określonych w art. 23 ust. 10 pkt 1 i art. 23 ust. 11 ww. ustawy o odpadach. Biorąc pod uwagę brzemiennie pkt 16 OPZ j.w., za niezasadny należało uznać zarzut niejasności i nieprecyzyjności ww. postanowienia SIWZ. Zamawiający w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały przedstawił wymagania dotyczące punktu przeładunkowego, jeśli będzie on wykorzystywany przy realizacji zamówienia, odwołując się do przepisów art. 23 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy o odpadach. Zamawiający wyłączył punkty przeładunkowe, o których mowa w art. 23 ust. 10 pkt 1 ustawy o odpadach prowadzone przez podmioty odbierające odpady. Izba zważyła przy tym, że Odwołujący, podnosząc niniejszy zarzut, nie wskazał, w jakim zakresie powyższe postanowienie jest niejasne lub nieprecyzyjne, a jak wynika z treści odwołania - Odwołujący prawidłowo zinterpretował treść tego postanowienia. Za niezasadny należało uznać także zarzut ograniczania przez Zamawiającego konkurencji i równego traktowania wykonawców oraz naruszenia zasady proporcjonalności w postępowaniu w wyniku sformułowania w pkt 16 OPZ wymagań dotyczących punktu przeładunkowego. Przedmiotem postepowania jest usługa zagospodarowania odpadów komunalnych pochodzących z terenu miasta stołecznego Warszawy z dzielnic Ursynów i Wilanów w planowanej ilości maksymalnej 70 000 Mg. Opis przedmiotu zamówienia nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowe postępowanie nie obejmuje odbioru odpadów od właścicieli nieruchomości i ich transportu do miejsc zagospodarowania. Odpady będące przedmiotem zamówienia będą dostarczane do instalacji lub punktów przeładunkowych przez podmioty odbierające odpady wyłaniane przez m.st. Warszawa, jako zamawiającego, w innych postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego. Zamawiający, prowadząc niniejsze postępowanie, jest związany zobowiązaniami z m.st. Warszawą, które wynikają wprost z powierzenia Zamawiającemu wykonywania zadania własnego m.st. Warszawy na podstawie uchwały Nr LII/1251/2017 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie wyboru sposobu i formy wykonywania zadania własnego m.st. Warszawy, polegającego na zagospodarowaniu odpadów komunalnych oraz umowy wykonawczej z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie świadczenia usług publicznych w zakresie zagospodarowania odpadów zawartej przez m.st. Warszawę z Zamawiającym. Kopię tego dokumentu Zamawiający przedłożył do akt sprawy. Jak wyjaśnił Zamawiający, realizując powyższe zobowiązania polegające na zagospodarowaniu odpadów odebranych od właścicieli nieruchomości, w pierwszej kolejności odbierane odpady są kierowane do instalacji własnych Zamawiającego. W przypadku natomiast wystąpienia braku własnych mocy przerobowych odpady muszą być kierowane do innych podmiotów zagospodarowujących odpady, wyłonionych w trybie ustawy Pzp. Zamawiający jest zobowiązany wskazać Miastu podmioty zajmujące się zagospodarowaniem odpadów, które następnie są wskazywane wybranym w przetargach podmiotom odbierającym odpady. Przepis art. 6d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określa obowiązki gminy w zakresie gospodarowania odpadami, wskazując w ust. 1, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany udzielić zamówienia publicznego na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, w ust. 4 pkt 5, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta w przypadku sporządzania specyfikacji istotnych warunków zamówienia określa w niej w szczególności instalacje komunalne, do których podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, jest obowiązany przekazać odebrane odpady — w przypadku udzielania zamówienia publicznego na odbieranie odpadów od właścicieli nieruchomości lub zobowiązuje do wskazania takich instalacji w ofercie — w przypadku udzielania zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowywanie tych odpadów; w przypadku niewielkich ilości odebranych odpadów selektywnie zbieranych możliwe jest wskazanie podmiotu zbierającego te odpady. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, zbieranie odpadów jest to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach, zakazane jest zbieranie poza miejscem wytwarzania m.in. niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne. Zgodnie z art. 23 ust. 10 ustawy o odpadach, „Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania odpadów, o których mowa w ust. 2 pkt 5 i 6, w stacji przeładunkowej prowadzonej przez: 1) podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub 2) prowadzącego instalację komunalną, lub 3) prowadzącego instalację do przetwarzania bioodpadów” Mając na uwadze powyższe wymagania prawa oraz obowiązki Zamawiającego wynikające z realizacji umowy wykonawczej na rzecz m.st. Warszawy, Zamawiający zobowiązany jest do wyboru instalacji z możliwością wykorzystania stacji przeładunkowej prowadzonej przez prowadzącego instalację. Izba podzieliła w powyższym zakresie stanowisko Zamawiającego. Jak wynika z treści art. 23 ust. 10 ustawy o odpadach, ustawodawca wprowadził 3 rodzaje stacji przeładunkowej warunkowane statusem podmiotu prowadzącego te stacje, co przyznał też sam Odwołujący w treści odwołania. Przepis art. 23 ust.10 pkt 1 ustawy o odpadach określa stację przeładunkową prowadzoną przez podmiot odbierający odpady, do której mogą być dostarczone odpady przed dostarczeniem ich do instalacji. W niniejszym postępowaniu natomiast przedmiotem zamówienia jest usługa zagospodarowania odpadów, a zatem transport odpadów do instalacji może być prowadzony z wykorzystaniem stacji przeładunkowej prowadzonej przez prowadzącego instalację do zagospodarowywania odpadów. Słuszne jest stanowisko Zamawiającego, że w przypadku kwalifikowania stacji przeładunkowej z art. 23 ust. 10 pkt 1 ustawy o odpadach, jako punktu przeładunkowego w rozumieniu umowy na zagospodarowanie odpadów, to koszty w tym zakresie uległyby zdublowaniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego postanowień pkt 16 OPZ oraz § 2 ust. 8 IPU w zakresie odpadów innych niż „zmieszane” oraz „bio”, Izba wskazuje, że Zamawiający nie wprowadził w SIWZ ograniczeń dotyczących możliwości wykorzystania potencjału podwykonawców w celu realizacji pozostałej części zamówienia, tj. zagospodarowania frakcji odpadów „metale i tworzywa sztuczne", „papier”, „szkło", „odpady wielkogabarytowe”. Zatem nie ma przeszkód przed wskazaniem przez wykonawcę, jako miejsca zagospodarowania tych odpadów, instalacji podwykonawców. W takim przypadku podwykonawca musi posiadać aktualną decyzję na przetwarzanie odpadów stosowną do wykonywanej części zamówienia. Izba zważyła także, że w świetle zawartej umowy wykonawczej, Zamawiający jest zobowiązany do ograniczenia ryzyka związanego z brakiem kontroli nad strumieniem odpadów i wnikliwej weryfikacji ścieżki zagospodarowania strumienia odpadów w ramach umowy. Powyższe potwierdza, że Zamawiający, kształtując zapisy SIWZ, kierował się uzasadnionymi potrzebami, czynnikami ekonomicznymi, logistycznymi, przy jednoczesnym uwzględnieniu konieczności realizacji umowy wykonawczej zgodnie z nałożonymi na niego obowiązkami. Zarzut naruszenia art. 36a ust. 2 pkt 1 Pzp w zw. z art. 29 ust. 2 Pzp i art. 7 ust. 1 Pzp, poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób ograniczający konkurencję i równe traktowanie wykonawców, a także naruszenie zasady proporcjonalności, poprzez zastrzeżenie obowiązku osobistego wykonywania przez wykonawcę części zamówienia w zakresie odpadów zmieszanych (pkt 4.12 Części I SIWZ— IdW oraz § 8 ust. 1 IPU). Zastrzeżenie obowiązku osobistego wykonania przez wykonawcę części zamówienia na podstawie art. 36a ust. 2 pkt 1 Pzp jest uprawnieniem Zamawiającego. Ustanowienie przez Zamawiającego obowiązku osobistego wykonania w zakresie zagospodarowania odpadów stanowiących największy (kluczowy) udział procentowy w strumieniu odpadów objętych przedmiotem zamówienia (ok 68% strumienia odpadów), zabezpiecza interesy Zamawiającego poprzez ułatwioną koordynację umów i optymalizację w kierowaniu strumieniem odpadów, a dodatkowo ułatwia sprawne realizowanie umów w zakresie odbioru odpadów, poprzez zapewnienie stałej destynacji podmiotom odbierającym odpady. Przy uwzględnieniu wskazywanego udziału tego rodzaju odpadu w strumieniu, jego zagospodarowanie ma decydujący wpływ na realizację zamówienia. Ponadto, w danym stanie faktycznym obowiązkiem Zamawiającego, jako strony umowy wykonawczej w sprawie świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami, jest zagwarantowanie najwyższej jakości usługi, co jest możliwe wówczas gdy wykonawca posiada odpowiedni potencjał w postaci instalacji własnych, tj. w zakresie kluczowej dla Zamawiającego części zamówienia, czyli w odniesieniu do odpadów zmieszanych, stanowiących ok 68% strumienia odpadów. Izba wzięła także pod uwagę, że przedmiot zamówienia został podzielony na zadania (pkt. 4 OPZ), w których maksymalna planowana ilość odpadów komunalnych do zagospodarowania wyniesie 10 tys. Mg. Podział powyższy umożliwia udział w postępowaniu małych i średnich przedsiębiorców (instalacji). Co istotne, Zamawiający został zobligowany treścią umowy wykonawczej do kontrolowania sposobu zagospodarowania odpadów w instalacjach wykorzystywanych do świadczenia usługi. Kontrola ta, zgodnie z zapisami § 1 ust. 4 IPU, dotyczy sposobu i prawidłowości wykonania przedmiotu zamówienia przez wykonawcę, zatem wymaganie dotyczące realizacji kluczowej części zamówienia, tj. zagospodarowania odpadów zmieszanych, pozwala na zabezpieczenie interesów MPO i zapewnienie realizacji obowiązków Zamawiającego wynikających z umowy wykonawczej. Z uwagi na szczególny przedmiot zamówienia, zapewnienie ciągłości i nieprzerwanego charakteru procesu odbioru i zagospodarowania odpadów ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia realizacji powierzonego zadania własnego Miasta oraz dbałości o interes i bezpieczeństwo publiczne. Zamawiający ma prawo zatem postawić w SIWZ wymagania, które realizują jego uzasadniony obiektywny interes, co nie stanowi naruszenia żadnej z przywołanych przez Odwołującego przepisów. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c., poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób niejasny i nieprecyzyjny oraz niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, tj. wskazanie w SIWZ okresu na zagospodarowanie / przetworzenie odpadów nie później niż w terminie 30 dni po zakończeniu realizacji zamówienia (§ 2 ust. 5 IPU), co pozostaje w sprzeczności z art. 25 ustawy o odpadach, która dopuszcza okres magazynowania odpadów innych niż niebezpieczne do roku. W ocenie Izby, wskazanie w SIWZ okresu na zagospodarowanie/przetworzenie odpadów nie później niż w terminie 30 dni po zakończeniu realizacji zamówienia (§ 2 ust. 5 IPU), nie jest sprzeczne z art. 25 ustawy o odpadach. Sprzeczność nie zachodzi, bowiem termin 30 dni mieści się w terminie „do roku”. Zgodnie z postanowieniami pkt 36 OPZ, wykonawca otrzyma wynagrodzenie za dany okres rozliczeniowy wyłącznie za odpady przetworzone, natomiast za odpady zmagazynowane w danym okresie, także w procesach R13 i D15, rozliczenie nastąpi w momencie udokumentowania przetworzenia tych odpadów. Jak wyjaśnił Zamawiający, zgodnie z postanowieniami umowy wykonawczej pomiędzy Zamawiającym a m.st. Warszawą w sprawie świadczenia usług publicznych w zakresie zagospodarowania odpadów, Zamawiający odpowiada za zagospodarowanie odpadów w procesach odzysku i/lub unieszkodliwiania. Zagospodarowanie ma być dokumentowane m.in. sprawozdaniami kwartalnymi, do których Zamawiający zobowiązany jest załączyć oświadczenie podmiotu posiadającego zezwolenie na zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów w procesie R12 o przekazaniu odpadów do ostatecznego zagospodarowania. Wyklucza to możliwość rozliczenia świadczenia usług publicznych w sytuacji magazynowania odpadów w dłuższym okresie czasu, stąd też nie jest wypłacane wynagrodzenie za magazynowane odpady. Ponadto, wprowadzony w SIWZ termin określa czas magazynowania na 30 dni od zakończenia realizacji zamówienia, w celu zapewnienia możliwości rozliczenia się Zamawiającego z m.st. Warszawą ze swoich obowiązków. Zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 7 ust. 1 Pzp, poprzez niesprecyzowanie mechanizmu rozdziału strumienia odpadów pochodzących z dzielnic Ursynów i Wilanów na poszczególne części zamówienia, zarówno w części zamówienia gwarantowanego, jak i objętego prawem opcji. Zarzut w ocenie Izby jest niezasadny. Zgodnie z treścią pkt 6 OPZ, „Odpady do zagospodarowania będą przekazywane sukcesywnie w ilościach zależnych od ilości odpadów wytworzonych przez mieszkańców dzielnic Ursynów, Wilanów.” Postanowienie to określa, że odpady będą przekazywane stopniowo, w sposób ciągły w każdej z części (zadań), zgodnie z ilościami odpadów odebranych z terenu dzielnic Ursynów, Wilanów. „Sukcesywnie” oznacza dokonywanie etapami, stopniowo. Podkreślić w tym miejscu należy, że rzeczywista ilość odpadów zależna będzie od ilości odpadów wytworzonych przez mieszkańców ww. dzielnic na co Zamawiający nie ma wpływu. Izba uznała, że wprowadzenie postanowień dotyczących sposobu rozdziału strumienia odpadów na poszczególne części zamówienia postulowanych przez Odwołującego nie jest odpowiednim rozwiązaniem w przedmiotowym postępowaniu. Mając na uwadze zmienność strumienia odpadów, wprowadzenie proponowanego przez Odwołującego zapisu zgodnie z postulatem dotyczącym dostarczania odpadów w sposób stały w każdym kolejnym dniu realizacji do wykonawców realizujących kolejne części zamówienia, będzie prowadziło do uprzywilejowania części wykonawców oraz gorszych warunków realizacji dla pozostałych. Natomiast postulowane przez Odwołującego przerwanie realizacji w przypadku osiągnięcia w danej części zamówienia limitu gwarantowanej części zamówienia, aż do czasu osiągniecia w każdej części zamówienia wskazanego limitu, zostało uwzględnione w treści SIWZ. Zamawiający jest bowiem uprawniony do przerwania realizacji umowy w momencie osiągniecia gwarantowanej ilości odpadów. Nie ma zatem potrzeby doprecyzowania postanowień w sytuacji, gdy są one zawarte w SIWZ. Zamawiający słusznie wskazywał, że w jego interesie leży osiągnięcie w każdej części zamówienia wskazanego gwarantowanego (minimalnego) zakresu zamówienia, wobec czego dodatkowe postanowienia w tym zakresie są zbędne. W postępowaniu przyjęty został rozdział dziennego strumienia w zbliżonej ilości dla wszystkich zadań. Podmiot odbierający jest w stanie dzienne różnice korygować dostawami w kolejnych dniach aż do osiągnięcia w każdej części zamówienia wskazanego gwarantowanego (minimalnego) zakresu zamówienia, uwzględniając dzienny limit przyjęć poszczególnych instalacji. Podział strumienia na tonaże roczne wynoszące 10 tys. Mg daje możliwość udziału mniejszych instalacji. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 353 1 k.c., poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób niejasny i nieprecyzyjny jak również poprzez sporządzenie wzoru umowy (Część V SIWZ IPU) w sposób naruszający zasady współżycia społecznego i rażąco naruszający równowagę stron umowy o udzielenie zamówienia publicznego oraz skutkujący przeniesieniem na wykonawcę ryzyka związanego z realizacją przedmiotu zamówienia, wskutek wprowadzenia jednostronnego i uznaniowego prawa Zamawiającego do zlecenia wykonania przedmiotu umowy innemu wykonawcy tzw. wykonawstwo zastępcze, niezależnie od rodzaju i stopnia naruszenia zobowiązań umownych przez wykonawcę po uprzednim wyznaczeniu terminu dodatkowego nie dłuższego niż 2 dni robocze (§ 2 ust. 34 Część V SIWZ IPU). Zarzut jest bezpodstawny. Możliwość zlecenia wykonania zastępczego na wypadek niewykonywania lub nienależytego wykonania umowy przez wykonawcę jest standardowym postanowieniem umownym. Możliwość zlecenia wykonania zastępczego występuje po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu, w którym wykonawca może usunąć powstałe nieprawidłowości. Z uwagi na charakter i specyfikę przedmiotu zamówienia Zamawiający nie może dopuścić do wystąpienia jakiegokolwiek ryzyka przerwania świadczenia usługi czy też jej nienależytego wykonywania. Wskazany przez Zamawiającego termin 2 dni roboczych na usunięcie naruszeń jest odpowiedni i wystarczający. Wskazać przy tym należy, że usługa w zakresie zagospodarowania odpadów jest bezpośrednio związana z odbiorem odpadów wytwarzanych przez właścicieli nieruchomości na terenie m.st. Warszawy, dlatego brak możliwości zagospodarowania odpadów spowoduje brak możliwości odbioru odpadów, co z kolei doprowadzi do wystąpienia zagrożenia epidemiologicznego w Warszawie. Zamawiający nie może zatem doprowadzić do sytuacji, że nie będą zagospodarowywane odpady, stąd możliwość zlecenia wykonania zastępczego. Zauważyć należy, że Odwołujący nie określił w odwołaniu, które jego zdaniem obowiązki umowne mają ten walor, że ich niedopełnienie powinno skutkować możliwością wdrożenia wykonania zastępczego. Potwierdza to zatem, że zakres obowiązków wykonawcy w ramach przedmiotowego zamówienia jest jasny i precyzyjny, a ich waga dla prawidłowego wykonania zamówienia i osiągnięcia celu postępowania jest równie istotna. Zamawiający wydatkuje środki publiczne mieszkańców m.st. Warszawy, którzy finansują gospodarkę odpadami i jego zadaniem jest zabezpieczenie interesów mieszkańców, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego oraz realizacji własnych interesów jako Zamawiającego. Zamawiający nie może ponosić ryzyka niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, kosztem stworzenia Odwołującemu najbardziej dogodnych i najmniej ryzykownych warunków realizacji zamówienia, gdyby nie podołał on swoim obowiązkom. Żądanie wydłużenia terminu do 7 dni roboczych na usunięcie nieprawidłowości nie zostało przez Odwołującego w żaden sposób uzasadnione, podobnie jak to, z jakich powodów 2 dni na usunięcie naruszeń jest, zdaniem Odwołującego, niewystarczające. Tymczasem, charakter przedmiotu zamówienia przesądza, że większość obowiązków wykonawcy musi być realizowana na bieżąco, w sposób nieprzerwany, ponieważ bezpośrednio wpływa to na prawidłowość realizacji odbioru odpadów z terenu m.st. Warszaw. Termin 7 - dniowy w praktyce oznaczałby znaczne ryzyko dla bezpieczeństwa epidemicznego mieszkańców m.st. Warszawy. W ocenie Izby, nie można zgodzić się z Odwołującym, że przytoczone wyżej postanowienie przyznaje Zamawiającemu prawo do stosowania uznaniowo wykonawstwa zastępczego, niezależnie od rodzaju i stopnia naruszenia zobowiązań umownych przez wykonawcę, co prowadzić może do faktycznej zmiany podmiotu realizującego zamówienie publiczne przy jakimkolwiek, nawet nieistotnym z punktu widzenia realizacji zamówienia, obowiązku umownym. Nie sposób też zarzucić Zamawiającemu naruszenia zasad współżycia społecznego, skoro żadna taka zasada nie została wskazana przez Odwołującego. Izba stwierdziła, że postanowienie § 2 pkt 34 IPU w zakresie kwestionowanym przez Odwołującego jest zgodne z obowiązującymi regulacjami prawa oraz nie stanowi przyznania Zamawiającemu niewspółmiernie dużych i nieadekwatnych do potrzeb uprawnień do kształtowania sposobu wykonania umowy, kosztem interesu wykonawcy. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c.

§ 3ust.

5 IPU, tj. możliwości żądania przez Zamawiającego zwrotu nadpłaconej kwoty oraz pomniejszania kolejnych płatności o stwierdzoną różnicę wynagrodzenia. Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zamawiający prowadzi postępowanie na mocy uchwały Nr LII/ 1251/2017 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie wyboru sposobu i formy wykonywania zadania własnego m.st. Warszawy polegającego na zagospodarowaniu odpadów komunalnych. Przedmiotowa umowa jest ściśle powiązana z warunkami ww. powierzenia. Odwołujący nie może oczekiwać, że Zamawiający będzie podejmował nieracjonalne ekonomicznie decyzje i ustalał niekorzystne dla siebie warunki wykonania zamówienia. Jak wyjaśnił Zamawiający, zgodnie z warunkami powierzenia Zamawiający za świadczenie usług publicznych otrzymuje „wynagrodzenie” od Miasta. Zasady i tryb wypłacania wynagrodzenia zostały wskazane w § 6 umowy wykonawczej. Zgodnie z postanowieniem § 6 ust 9, wysokość „wynagrodzenia” (wysokość dopłaty) będzie korygowana na podstawie zaakceptowanych przez Miasto sprawozdań kwartalnych o rodzajach i ilościach odpadów przyjętych do zagospodarowania sporządzanych przez Zamawiającego i przedkładanych Miastu w terminach, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 7. Sprawozdanie kwartalne Zamawiającego winno być uzgodnione w terminie 4 miesięcy od dnia jego złożenia. Analogiczne sprawozdanie kwartalne przedkłada Zamawiającemu wykonawca i w tym przypadku okres ostatecznego uzgodnienia wynosi 3 miesiące od dnia złożenia sprawozdania. Sprawozdanie miesięczne wykonawcy stanowi podstawę wystawienia faktury. Podawane przez wykonawcę w sprawozdaniu miesięcznym informacje o zagospodarowaniu przyjętych odpadów stanowią jedynie deklarację, a płatność ma de facto charakter zaliczkowy. Dokumenty, na podstawie których można zweryfikować prawidłowość zagospodarowania odpadów, stanowią załącznik i integralną część sprawozdania kwartalnego, sporządzanego zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 5 do umowy. Pełna weryfikacja zagospodarowania odpadów przyjętych w poszczególnych miesiącach kwartału następuje w procesie weryfikacji sprawozdania kwartalnego. Z uwagi na fakt, że Zamawiający wcześniej weryfikuje i uzgadnia sprawozdanie kwartalne z wykonawcą aniżeli z Miastem, skarżone postanowienie SIWZ daje mu możliwość reakcji w sytuacji, gdy Miasto zakwestionuje dane przekazane przez wykonawcę. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Krajowej Izby Odwoławczej podkreśla się, że opis przedmiotu zamówienia powinien odzwierciedlać uzasadnione potrzeby zamawiającego, jako że zamawiający jest gospodarzem postępowania i ma prawo tak opisać przedmiot zamówienia, aby był on adekwatny do celu, któremu służy dane postępowanie o udzielenie zamówienia. Jeśli potrzeby zamawiającego uzasadnione są szczególną sytuacją lub szczególnymi względami, wówczas nie można uznać, aby Zamawiający działał w sposób ograniczający konkurencyjność i naruszył art. 29 ust. 2 i art. 7 ust. 1 Pzp Jak wyjaśnił Zamawiający, co znajduje potwierdzenie w przedstawionych dokumentach, kwestionowane przez Odwołującego postanowienie stanowi dla Zamawiającego narzędzie do weryfikacji prawidłowości realizacji umów na zagospodarowanie odpadów. Prawo Zamawiającego do weryfikacji rozliczonej masy odpadów, w tym weryfikacji masy odpadów przyjętych do instalacji z masą odpadów odebranych z terenu m.st. Warszawy (pkt 46 OPZ i § 3 ust. 5) służyć ma także kontroli, czy odpady faktycznie pochodzą z terenu m.st. Warszawy, co stanowi uzasadniony interes i potrzeby Zamawiającego. Izba nie podzieliła stanowiska Odwołującego, iż zapis ten wprowadza nieograniczone uprawnienie dla Zamawiającego do ingerencji w zapłacone wykonawcy uprzednio wynagrodzenie. Zauważyć należy, że Zamawiający może działać wyłącznie w granicach prawa i wiążącej go umowy z m.st. Warszawa, zatem uprawnienie do rzetelnego rozliczenia umowy w żaden sposób nie zagraża ani narusza interesów wykonawców, nie ogranicza kręgu podmiotów zainteresowanych udziałem w postępowaniu oraz nie utrudnia uczciwej konkurencji, a w konsekwencji nie narusza art. 29 ust. 1 i 2 Pzp, ani innych przywoływanych przepisów. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c.

§ 2ust.

6 i § 8 ust. 5 IPU, tj. w zakresie prawa Zamawiającego do przedłużenia terminu na dokonanie akceptacji nowej instalacji bez wskazania okresu przedłużenia. W ocenie Izby, zarzut jest nieuzasadniony. Jak wynika z treści § 8 ust. 5 IPU, Zamawiający zobowiązał się dokonać weryfikacji w terminie do 5 dni roboczych od otrzymania kompletnych dokumentów, tj. zaktualizowanego oświadczenia o miejscu przetwarzania odpadów, oraz kompletnych dokumentów potwierdzających uprawnienie nowego podwykonawcy do zagospodarowania odpadów, zgodnie z wymaganiami prawa, o których mowa w ust. 2 i/lub ust. 3. Po dokonaniu weryfikacji Zamawiający przekaże wykonawcy informacje o akceptacji lub braku akceptacji dla zmiany podwykonawcy, zaś w przypadku otrzymania niekompletnych dokumentów Zamawiający wezwie wykonawcę do przedłożenia kompletu dokumentów. Wydłużenie procesu weryfikacji następuje, zgodnie z powyższym, w przypadku niedopełnienia formalności przez wykonawcę. Sformułowanie „Wskazany okres może ulec zmianie o czym Zamawiający poinformuje Wykonawcę pisemnie” nie odnosi się do czynności weryfikacji możliwości wprowadzenia i zmiany podwykonawcy lecz do czasu dostarczania odpadów do pierwotnie wskazanej lokalizacji (instalacji lub stacji przeładunkowej). Należy zatem przychylić się do stanowiska Zamawiającego, że Odwołujący błędnie interpretuje powyższe postanowienie IPU. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c. w zakresie braku prawa rozwiązania umowy przez wykonawcę. Zarzut nie jest zasadny. W postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zadaniem Zamawiającego jest zapewnienie realizacji określonego celu publicznego i wszelkie instrumenty umowne powinny sprzyjać realizacji tego zadania. Z orzecznictwa KIO wynika, że nie jest uzasadnione dążenie i oczekiwanie wykonawcy do uzyskania pełnej symetrii stron w umowie w sprawie zamówienia publicznego. Podkreślić należy, że w odniesieniu do zamówień publicznych zasada swobody umów i równości stron stosunku zobowiązaniowego (art. 3531 k.c.) podlega modyfikacji i specyficznemu ograniczeniu. Nierówność stron umowy w sprawie zamówienia publicznego wynika wprost z przepisów ustawy Pzp, które zastrzegają określone uprawnienia dla zamawiającego (tak: wyrok KIO z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt KIO 283/14). Nie ma zatem obowiązku każdorazowego zapewnienia symetrii zobowiązań i uprawnień obu stron, ponieważ realizują one inne zadania, w szczególności wykonawcy nie wykonują zadań publicznych. Biorąc pod uwagę, że w przedmiotowym postępowaniu realizacja umowy obejmuje okres 12 miesięcy, a Zamawiający uregulował sytuacje awaryjne, gdy dotychczasowe instalacje nie mogą przetwarzać odpadów, zatem nie zachodzą okoliczności, które w sposób nieprzezwyciężalny (także w zakresie ewentualnej zmiany przepisów prawa) uniemożliwiałyby wykonawcy realizację zamówienia. Nie stanowi naruszenia prawa taka regulacja warunków umowy, gdy w perspektywie zaledwie 12 miesięcy wykonawca zobowiązany jest do zapewnienia nieprzerwanego wykonywania usługi zagospodarowania odpadów. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 2 Pzp w zw. z art. 14 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 3531 k.c. w zakresie zastrzeżenia kar umownych tylko na rzecz Zamawiającego oraz wprowadzenia wielu kar umownych, według oceny Odwołującego, wygórowanych, a także niewprowadzenia limitu kar umownych w wysokości 10%.. Podtrzymując argumentację wskazaną powyżej, Izba uznała powyższe zarzuty za niezasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Odwołujący nie uzasadnił żądań w powyższym zakresie obiektywnymi okolicznościami. Ponadto, w umowie o udzielenie zamówienia publicz