2 pkt 3 oraz pkt 5 lit. c Rozporządzenia. Izba uznała argumentację odwołującego odnoszącą się do przedmiotowej kwestii za chybioną, ponieważ przedmiotem postępowania jest wyłącznie odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Dobitnie wynika to z cytowanych powyżej ust. 19 i 20 zawartych w rozdziale VII opisu przedmiotu zamówienia. Przedmiotowe postanowienia wyraźnie wskazują, że wykonawca w ramach realizacji usługi odbierania odpadów komunalnych zobowiązany jest do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, konkretnych rodzajów odpadów do wyraźnie wskazanych Regionalnych Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych (rozdział VII ust. 19 OPZ), a w przypadku braku możliwości przekazywania odpadów komunalnych zmieszanych, bioodpadów i odebranych od właścicieli nieruchomości selektywnie zebranych odpadów komunalnych, do instalacji wymienionych w rozdziale VII ust. 19, wykonawca zobowiązany jest przewieźć te odpady do wskazanych przez RIPOK, instalacji zastępczych określonych w aktualnym Planie Gospodarki Odpadami Województwa Kujawsko-Pomorskiego (rozdział VII ust. 20 OPZ). Tym samym zamawiający nie nakładał na wykonawców żadnych obowiązków związanych z magazynowaniem odpadów, nawet w sytuacji wykorzystania bazy magazynowotransportowej jako instalacji zastępczej. W związku z tym wykonawcy nie musieli przy sporządzaniu oferty uwzględniać okoliczności związanych z magazynowaniem odpadów. Nie stało to w sprzeczności z brzmieniem § 2 ust. 2 pkt 3 oraz pkt 5 lit. c Rozporządzenia, ponieważ z treści postanowienia wynikającego z § 2 ust. 2 pkt 5 lit. d, a contrario można wywieść, iż nie ma konieczności magazynowania odpadów na terenie bazy. Ponadto Izba stwierdziła, że dowód złożony przez odwołującego w postaci informacji Międzygminnego Kompleksu Unieszkodliwiania Odpadów ProNatura Sp. z o.o. z 10 lutego 2020 r., dotyczącej nadmiaru odpadów powstających w instalacji komunalnej wskutek jej odstawień w okresie przeprowadzonych postojów przeglądowo-remontowych w latach 20172019 oraz postoju planowanego w 2020 r., jest nieprzydatny dla rozstrzygnięcia, ponieważ jak wynika z cytowanego powyżej rozdziału VII ust. 20 OPZ to właściwa RIPOK ma wskazać wykonawcy instalację zastępczą do odbioru odpadów, zatem należy uznać, że ciężar w tym aspekcie wziął na siebie zamawiający. Następnie odwołujący podnosił, że przystępujący nie dysponował wymaganym wg Rozporządzenia dla przedmiotowej bazy magazynowo-transportowej pozwoleniem wodnoprawnym na wprowadzanie ścieków przemysłowych.
2 pkt 4 Rozporządzenia. Izba stwierdziła, że przedmiotowej okoliczności w dużej mierze dotyczyły: wezwanie do wyjaśnień z dnia 13 stycznia 2020 r. skierowane przez zamawiającego do przystępujacego, odpowiedź jaką udzielił przystępujący pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. oraz część załączników do tej odpowiedzi. W stanie przedmiotowej sprawy Izba uznała, że twierdzenia odwołującego nie znalazły potwierdzenia oraz nie znalazła powodów, aby kwestionować stanowisko przystępującego zawarte w piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r. oraz piśmie procesowym, a odnoszące się do tej kwestii. W pierwszej kolejności Izba stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania okoliczności wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 września 2016 r. (sygn. II SA/Gd 118/16) przytoczonym przez odwołującego w piśmie procesowym złożonym na rozprawie. Z treści zacytowanych fragmentów ww. orzeczenia wynika, że dotyczyło ono zaliczenia jako ścieków przemysłowych, wód odciekowych pochodzących z miejsc magazynowania odpadów, a jak kategorycznie stwierdzono powyżej w przedmiotowym postępowaniu nie zostało przewidziane magazynowanie odpadów, a jedynie ich odbiór. W dalszej kolejności Izba przyjęła za własną argumentację przystępującego i stwierdziła, że dla nieruchomości, na której zlokalizowana jest baza magazynowo-transportowa przystępującego, wydane zostało pozwolenie wodno-prawne na usługi wodne w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Pozwolenie to dotyczyło co prawda wód opadowych i roztopowych, niemniej treść § 2 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia nie określa dokładnie charakteru czy też rodzaju takiego pozwolenia w związku z tym należy uznać, że uzależnione jest ono od konkretnych i indywidulanych okoliczności danej sprawy i nie można przez to przyjąć, iż zawsze, bezwarunkowo dla tego typu usług będzie wymagane pozwolenie dla usług wodnych dotyczących ścieków przemysłowych. Przystępujący wyraźnie wskazał, że do rowu (urządzenia wodnego) odprowadzane są wyłącznie wody opadowe i roztopowe (dla których to obowiązuje stosowne pozwolenie wodno-prawne). Zgodnie art. 16 pkt 64 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2170) przez ścieki przemysłowe rozumie się przez to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Odwołujący w ocenie Izby nie udowodnił, że w przedmiotowej sprawie dojdzie do powstania ścieków przemysłowych. Powyższa definicja kładzie nacisk na działalności prowadzone przez zakład (w tym wypadku przystępującego). Jak wskazano powyżej przedmiot zamówienia dotyczył wyłącznie odbioru odpadów komunalnych, zatem odpady nie będą magazynowane na terenie bazy co oznacza, że powstanie ścieków przemysłowych może wyniknąć z innych okoliczności. Niemniej Izba przyjęła, że ścieki jakie tam powstaną można zaliczyć jedynie do ścieków bytowych (będących efektem bytowania ludzi w pomieszczeniach socjalnych i budynku biurowym) lub wód opadowych lub roztopowych (co do których przystępujący może wylegitymować się stosownym pozwoleniem), które nie mieszczą się w pojęciu ścieków przemysłowych. Warto przy tym wskazać, że na terenie bazy nie będzie znajdował się punkt mycia i dezynfekcji pojazdów lub punkt napraw i konserwacji pojazdów, z których woda wykorzystywana dla potrzeb przeprowadzenia tych czynności byłaby odprowadzana bezpośrednio do rowu (ewentualnie wody lub ziemi), co oznacza, że także w tym aspekcie nie dojdzie do wystąpienia wody zużytej na cele gospodarcze. Przedmiotowa okoliczność została także podniesiona przez przystępujacego w wyjaśnieniach z dnia 15 stycznia 2020 r. Ponadto odwołujący nie zakwestionował skutecznie argumentacji zawartej w piśmie przystępującego z dnia 15 stycznia 2020 r. potwierdzonej załączonymi do niego dokumentami w postaci specyfikacji technicznej separatora, faktury dotyczącej montażu tego separatora na nieruchomości, na której zlokalizowana jest baza oraz faktury dotyczącej czyszczenia kanalizacji, przez co należy uznać, że system kanalizacji dostępny w bazie, wyposażony jest w separator tłuszczy (substancji ropopochodnych), a usługami dotyczącymi nieczystości ciekłych pochodzących z terenu bazy zajmuje się profesjonalny podmiot. W zakresie przedmiotowej okoliczności odwołujący przedstawił następujące dowody: - pismo z dnia 10 lutego 2020 r. od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie; - opinię naukową dotyczącą właściwości fizyko-chemicznych odpadów komunalnych z dnia 8 lutego 2020 r.; - opracowanie pod nazwą Badania morfologiczne odpadów komunalnych wytwarzanych na terenie Gminy Miasto Szczecin 2015-2016. Izba stwierdziła, że powyższe dowody nie są nawet w sposób luźny związane z rozpoznawanym sporem. Odwołujący budował swoją argumentację na okolicznościach, które daleko wykraczają poza przedmiot zamówienia objęty postępowaniem i w tym zakresie składano dowody, zatem trudno uznać aby tak postawione zarzuty i związane z nimi środki dowodowe mogły stanowić o wadliwej czynności zamawiającego w postępowaniu, polegającej na zaniechaniu wykluczenia przystępującego z przetargu, skoro nie są one w żaden sposób z przetargiem związane. Pismo z 10 lutego 2020 r. uzyskane przez odwołującego od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dotyczyło stwierdzenia, że wody odciekowe z miejsc magazynowania odpadów stanowią ścieki przemysłowe. Jak już kilkukrotnie wskazywano w treści uzasadnienia w ramach przedmiotowego zamówienia magazynowanie odpadów nie zostało przewidziane, zatem cała argumentacja w nim zawarta nie ma znaczenia, ponieważ dotyczy usługi nieodpowiadającej opisowi przedmiotu zamówienia. Opinia z dnia 8 lutego 2020 r. dotyczyła właściwości fizyko-chemicznych odpadów komunalnych, przy czym podobnie jak w odniesieniu do wcześniejszego dowodu należy wskazać, że postępowanie dotyczyło jedynie odbioru odpadów komunalnych, zatem właściwości fizyko-chemiczne odpadów nie mogły mieć istotnego znaczenia dla tych usług w odróżnieniu od usługi magazynowania odpadów, która nie została objęta postępowaniem. Jeśli chodzi o złożone opracowanie to należy wskazać, że dotyczyło ono Gminy Miasta Szczecina, zatem w żaden sposób nie można było przyjąć, że wprost odnosiło się ono do realiów czy też warunków mających miejsce w Bydgoszczy, przy czym odwołujący nie wykazał takiego przełożenia. W dalszej kolejności odwołujący wskazał, że przystępujący nie dysponował wymaganą dla bazy magazynowo-transportowej, wg pkt V.2.2) lit. b) SIWZ oraz Rozporządzenia, legalizowaną wagą najazdową. W ocenie Izby odwołujący w sposób nieuzasadniony utożsamił przepisy Rozporządzenia oraz postanowienia SIWZ. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 5 lit d Rozporządzenia w przypadku gdy na terenie bazy następuje magazynowanie odpadów powinna ona być wyposażona w legalizowaną samochodową wagę najazdową. Natomiast zgodnie z treścią rozdziału V ust. 2 pkt 2 lit. b in fine baza powinna być wyposażona w wagę najazdową. Jak ustalono powyżej na terenie bazy nie będzie następowało magazynowanie odpadów, zatem zgodnie z ww. przepisem Rozporządzenia nie musiała ona być wyposażona w legalizowaną samochodową wagę najazdową, jednakże wymóg wyposażenia w wagę najazdową wynikał z treści ww. warunku zawartego w SIWZ. W związku z powyższym Izba uznała, że na moment składania wykazu przystępujący nie był zobowiązany do posiadania legalizowanej samochodowej wagi najazdowej. Ponadto przystępujący nie oświadczył w wykazie, że dokładnie takową wagą dysponuje. Przystępujący wskazał, że baza jest wyposażona w wagę najazdową. To, że waga znajdowała się na terenie bazy było okolicznością bezsporną, wynikało to także z dokumentacji fotograficznej złożonej przez odwołującego. W związku z tym można uznać, że baza była wyposażona w wagę najazdową, zatem wymaganie dokumentacji postępowania zostało spełnione. Do tej kwestii odniósł się także przystępujący w swoim piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r., w którym wskazał, że W przedmiotowym przypadku nie ma zastosowania obowiązek wyznaczenia miejsc do magazynowania selektywnie zbieranych odpadów komunalnych, gdyż takowe nie będzie następowało na terenie tej bazy. Tym samym, zwolnieni jesteśmy także z posiadania legalizowanej samochodowej wagi najazdowej, przy czym zdajemy sobie oczywiście sprawę z wymogu stawianego w tym zakresie w SIWZ. Na terenie bazy znajduje się waga samochodowa, dla której aktualizujemy obecnie cechę legalizacyjną, tak abyśmy w przewidzianych kontraktowo terminach mogli być gotowi do świadczenia usługi odbioru odpadów z terenu miasta Bydgoszcz. Wyjaśnienia przystępującego w ocenie Izby nie stały w sprzeczności z postanowieniami Rozporządzenia oraz SIWZ w zakresie wagi najazdowej, zatem także z tego powodu argumentacja odwołującego w tym zakresie nie mogła zostać uznana za zasadną. Następnie odwołujący podnosił, że przystępujący nie wyznaczył i obiektywnie nie da się wyznaczyć - miejsc do parkowania pojazdów.
2 pkt 5 lit a Rozporządzenia. Odwołujący twierdził w tym zakresie, że jak wynika ze złożonych przez niego dowodów takie miejsca na terenie bazy przystępującego nie zostały wyznaczone oraz obiektywnie nie da się ich wyznaczyć dla 22 pojazdów, które przystępujący zamierza wykorzystywać do realizacji zamówienia. Na potwierdzenie swoich twierdzeń odwołujący złożył mapkę, na której zaznaczył, że na terenie bazy jest miejsce do zaparkowania co najwyżej dla 16 pojazdów. Przystępujący w odpowiedzi wyjaśnił, że na terenie bazy zlokalizowane są również wiaty (zaznaczone zostały na mapce) pod którymi można zaparkować niektóre z pojazdów. Odwołujący nie zakwestionował, ani nie podważył twierdzenia przystępującego w związku z tym Izba nie znalazła powodów, aby nie przyjąć wyjaśnienia przystępującego. Ponadto zgodnie z warunkiem określonym w rozdziale V ust. 2 pkt 2 lit c wykonawca miał dysponować co najmniej pięcioma pojazdami dla każdego sektora. Przestępujący złożył ofertę na trzy sektory, zatem powinien przedstawić co najmniej 15 pojazdów. W wykazie narzędzi przystępujący wskazał łącznie 22 pojazdy z czego 7 zostało wskazanych jako pojazdy dodatkowe. Przystępujący nie opisał sposobu wykorzystywania pojazdów dodatkowych na potrzeby realizacji zamówienia, a także zamawiający nie określił jak należy traktować te dodatkowe pojazdy. W ocenie Izby należało wyjść z założenia, że baza powinna przede wszystkim przewidywać miejsca parkingowe dla koniecznej - określonej przez zamawiającego w SIWZ - liczby pojazdów. Z mapki złożonej przez odwołującego wynika, że można wyodrębnić miejsca parkingowe dla 16 pojazdów, zatem ilość miejsc dla koniecznej liczby pojazdów dla realizacji zamówienia może zostać wyodrębniona. Z powyższych względów Izba uznała, że dowód złożony przez odwołującego w postaci mapki terenu bazy nie potwierdził zarzutu zawartego w odwołaniu. Podobnie dwa kolejne dowody złożone przez odwołującego tj.: - analiza możliwości lokalizacji bazy transportowej w zakresie zdolności technicznej na terenie działki nr 100/2 w miejscowości Kłopot gmina Inowrocław woj. Kujawsko-pomorskie; - wypis z rejestru gruntów dla lokalizacji bazy; nie mogły zostać uznane za potwierdzające stanowisko odwołującego. W dalszej kolejności odwołujący podnosił, że na terenie bazy nie da się wyznaczyć miejsc do parkowania pojazdów zabezpieczonych przed emisją zanieczyszczeń do gruntu.
2 pkt 2 Rozporządzenia. W tym zakresie odwołujący wyjaśniał, że część terenu bazy nie jest w ogóle utwardzona, a na części gruntu beton jest spękany - co miały dokumentować zdjęcia bazy. Izba stwierdziła, że w dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez odwołującego znajduje się jedno zdjęcie (zdjęcia nie zostały ponumerowane), które odnosi się do tej okoliczności. Na zdjęciu widać nieutwardzony teren, niemniej w ocenie Izby nie można mieć pewności, że dotyczył ono terenu bazy. Przystępujący wyjaśnił, że dzierżawi na potrzeby bazy część nieruchomości, zatem nie wiadomo czy zdjęcie dotyczyło części nieruchomości wydzierżawionej pod bazę, zaś wykazanie tej okoliczności obciążało odwołującego. Ponadto na zdjęciu został ujęty jedynie fragment nieruchomości (część terenu), który nie można uznać za reprezentatywny dla całego terenu bazy. Odwołujący nie przedstawił też żadnego dowodu, który potwierdziłby, że beton, który zalega na części terenu jest spękany. Jako ostatnią kwestię odwołujący podnosił, że teren bazy nie jest zabezpieczony przed wstępem osób nieupoważnionych, ponieważ ogrodzenie bazy w niektórych miejscach jest uszkodzone.
2 pkt 1 Rozporządzenia. Izba stwierdziła, że w dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez odwołującego znajdują się dwa zdjęcia (zdjęcia nie zostały ponumerowane), które mogłyby odnosić się do tej okoliczności. Na zdjęciach widoczne jest ogrodzenie (siatka). W ocenie Izby z przedłożonych zdjęć nie można jednoznacznie stwierdzić stanu ogrodzenia, a tym bardziej nie można kategorycznie przyjąć, że w związku ze stanem ogrodzenia teren bazy magazynowo-transportowej nie był zabezpieczony w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym. Przystępujący wyjaśnił, że dzierżawi na potrzeby bazy część nieruchomości, zatem nie wiadomo czy zdjęcia dotyczyły części nieruchomości wydzierżawionej pod bazę. Ponadto z informacji zawartej na str. 7 w pkt 9, protokołu kontroli podmiotu wpisanego do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z dnia 24 września 2019 r., który został złożony przez przystępującego na rozprawie wynika, że teren bazy był ogrodzony i nie było formułowanych zastrzeżeń co do tego wymogu. W związku z powyższymi ustaleniami Izba uznała, że zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp nie znalazł potwierdzenia, zatem należało go oddalić. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 17 Pzp, należy wskazać, że zarzut ten został podniesiony jako bezpośrednia konsekwencja przyjęcia przez odwołującego zaistnienia podstawy do wykluczenia wykonawcy w oparciu o przepis art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp i przez samego odwołującego został co do meritum powiązany z tym zarzutem. Tym samym wobec niepotwierdzenia się zarzutu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp, Izba nie miała żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 4 petitum odwołania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 192 ust. 1 Pzp orzeczono jak w sentencji. Wobec braku potwierdzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu, w przedmiotowym stanie faktycznym nie została wypełniona hipoteza normy prawnej wyrażonej w art. 192 ust. 2 Pzp, zatem odwołanie zostało przez Izbę oddalone. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 192 ust. 9 i 10 Pzp tj. stosownie do wyniku sprawy oraz zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 marca 2010 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 972), zaliczając na poczet niniejszego postępowania odwoławczego koszt wpisu od odwołania uiszczony przez odwołującego. Przewodniczący: .................................. Członkowie: 37
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.