3 wzoru umowy odnoszą się wyłącznie do ceny całkowitej oferty pozostają w oczywistej sprzeczności z brzmieniem tych postanowień. Oferta przystępującego jest zatem niezgodna z wymaganiami zamawiającego określonymi w specyfikacji istotnych warunków zamówienia w zakresie sposobu ustalenia ceny (brak uwzględnienia wymagań zawartych w pkt X.
3 wzoru umowy, dotyczących tego, że ceny oferowane za poszczególne usługi mają obejmować wszystkie koszty wykonywania usług), co też stanowi podstawę odrzucenia oferty zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp – błąd w obliczeniu ceny oferty. Przykładowo, jak wskazuje się w doktrynie: „z błędem w obliczeniu ceny lub kosztu oferty będziemy mieli do czynienia w przypadku nieuwzględnienia (lub uwzględnienia w sposób nieprawidłowy) w wyliczeniu ceny lub kosztu wszystkich elementów ceno- lub kosztotwórczych, wynikających z przepisów prawa oraz cech przedmiotu zamówienia, jego zakresu lub warunków realizacji. Do popełnienia błędu w obliczeniu ceny lub kosztu dochodzi w wyniku błędnego rozpoznania stanu prawnego lub faktycznego przez wykonawcę, wynikającego z przepisów prawa lub wymagań określonych w SIW Z i przyjęcia nieprawidłowych podstaw dokonywanej kalkulacji, nie znajdujących uzasadnienia prawnego lub w wymaganiach zamawiającego.” (Prawo zamówień publicznych. Komentarz, red. Marzena Jaworska, Dorota Grześkowiak-Stojek, Julia Jarnicka, Agnieszka Matusiak, 2020 r., wydanie 12). Mając na uwadze powyższe zarzut zaniechania odrzucenia oferty przystępującego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp Izba uznała za uzasadniony. Na gruncie wskazanego powyżej stanu faktycznego za uzasadniony Izba uznała również zarzut naruszenia art. 90 ust. 1 ustawy Pzp. Zgodnie z tym przepisem podstawą wezwania wykonawcy do udzielenia wyjaśnień, w tym złożenia dowodów, dotyczących wyliczenia ceny lub kosztu, jest między innymi sytuacja, w której istotne części składowe ceny lub kosztu wydają się rażąco niskie w stosunku do przedmiotu zamówienia i budzą wątpliwości zamawiającego co do możliwości wykonania przedmiotu zamówienia zgodnie z wymaganiami określonymi przez zamawiającego lub wynikającymi z odrębnych przepisów. W ocenie składu orzekającego Izby ceny jednostkowe za ww. usługi (wskazane w pozycji 2, 6 i 10 arkusza cenowego) z pewnością należy uznać za istotne ceny składowe ceny oferty w rozumieniu przepisu art. 90 ust. 1 ustawy Pzp. Za błędne należy uznać podejście, zgodnie z którym dokonuje się kwalifikacji danego składnika cenowego jako istotną część składową ceny wyłącznie według stosunku jego wartości do wartości całkowitej ceny oferty. Im bardziej taki składnik cenowy zostanie zaniżony, tym mniej prawdopodobne staje się uznanie go za istotną część składową ceny. Dokonując kwalifikacji składnika cenowego niewątpliwie należy brać pod uwagę jego znaczenie dla należytego wykonania zamówienia bądź jego istotnej części. W związku z tym jako istotną część składową ceny oferty należy co do zasady uważać ceny jednostkowe stanowiące podstawę ustalenia odrębnego wynagrodzenia za poszczególne usługi wchodzące w zakres przedmiotu zamówienia. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy podkreślić doniosłość usług objętych przedmiotem zamówienia dla interesu społecznego, w tym usług, których dotyczyły ceny jednostkowe wskazane w pozycjach 2, 6 oraz 10 arkusza cenowego. Należyta realizacja tych usług ma fundamentalne znaczenie dla takich wartości jak życie i zdrowie obywateli. Przystępujący wskazywał w piśmie procesowym, że wartości procentowe ww. cen jednostkowych w stosunku do zaoferowanej ceny całkowitej oferty to odpowiednio 4%, 1% oraz 1%. Po pierwsze, jak już wskazano powyżej, jest to porównanie cen, co do których podniesiono zarzut ich zaniżenia – a zatem już z tego tylko powodu takie porównanie budzi poważne wątpliwości. Po drugie i najważniejsze, dla każdego człowieka jego życie i zdrowie to 100%. Zamawiający udzielający tego rodzaju zamówień o doniosłym znaczeniu dla interesu publicznego obowiązani są przeprowadzić postępowanie o udzielenie zamówienia w taki sposób, aby zagwarantować w możliwie najwyższym stopniu, że zamówienie zostanie zrealizowane przez wybranego wykonawcę w sposób należy. W ocenie składu orzekającego Izby zamawiający zdawał sobie z tego sprawy na etapie przygotowania postępowania, co skutkowało między innymi sformułowaniem wymagania zawartego w pkt X.
3 wzoru umowy, dotyczącego tego, że ceny oferowane za poszczególne usługi mają obejmować wszystkie koszty wykonywania tych usług. Jedynie zatem dodatkowo należy wskazać na znaczący szacunkowy zakres przedmiotowy usług, do których odnoszą się ww. ceny jednostkowe – średnio w skali miesiąca nie odbiega on znacząco od zakresu usług objętych limitem w ramach miesięcznego wynagrodzenia ryczałtowego. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Izba za oczywiste uznała, że po pierwsze, ceny zawarte w pozycjach 2, 6 oraz 10 arkusza cenowego powinny być kwalifikowane jako istotne części składowe ceny. Po drugie, zaoferowanie ich przez przystępującego w wysokości 1,00 zł powinno stanowić podstawę wystosowania do tego wykonawcy wezwania na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy Pzp – zamawiający powinien był uznać, że ceny te wydają się rażąco niskie w stosunku do przedmiotu zamówienia (odpowiadających im usług podlegających odrębnemu ustaleniu wynagrodzenia) i budzą wątpliwości co do możliwości wykonania przedmiotu zamówienia zgodnie z wymaganiami zamawiającego (niewykonanie części przedmiotu zamówienia oznacza niewykonanie przedmiotu zamówienia zgodnie z wymaganiami zamawiającego). Zamawiający zaniechał takiego wezwania i wobec tego zarzut naruszenia art. 90 ust. 1 ustawy Pzp Izba uznała za uzasadniony. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach rozpoznania ww. zarzutu Izba nie dokonywała oceny oferty przystępującego pod kątem tego, czy zaistniała podstawa do odrzucenia tej oferty wskazana w art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy Pzp, a jedynie czy zaistniała podstawa do wystosowania wezwania na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy Pzp. Ponadto, wymaga zauważenia, że w wyniku wezwania do udzielenia wyjaśnień na podstawie ww. przepisu może zaistnieć nie tylko podstawa do odrzucenia oferty wskazana w art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy Pzp, ale również podstawa wskazana w art. 90 ust. 3 ustawy Pzp (nieudzielenie wystarczających wyjaśnień), jak również podstawa wskazana w art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy Pzp. Natomiast za nieuzasadniony Izba uznała zarzut naruszenia art. 90 ust.1a ustawy Pzp, gdyż przepis ten odnosi się do całkowitej ceny oferty. Określony w tej regulacji stosunek procentowy ceny całkowitej oferty przystępującego do wartości zamówienia powiększonej o należny podatek od towarów i usług lub średniej arytmetycznej cen wszystkich złożonych ofert nie został stwierdzony. W odniesieniu do oferty przystępującego za nieuzasadniony Izba uznała również zarzut naruszenia art. 89 ust. 3 Pzp (powinno być art. 89 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Odwołujący zarzucił przystępującemu dokonanie tzw. manipulacji cenowej polegającej na zaniżeniu niektórych cen jednostkowych i odpowiednim zawyżeniu innych cen jednostkowych, co miało na celu uzyskanie wyższej oceny oferty niż w przypadku ustalenia cen jednostkowych uwzględniających odpowiadające im koszty. Okoliczność zaniżenia cen jednostkowych podanych w pozycjach 2, 6 oraz 10 arkusza cenowego została przez skład orzekający Izby uznana za oczywistą. Natomiast odwołujący nie wykazał, do których pozycji arkusza cenowego miałyby zostać „przerzucone” koszty, które nie zostały uwzględnione w cenach zawartych w pozycjach 2, 6 i 10. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że faktycznie takie przeniesienie kosztów miało miejsce, to odwołujący nie wykazał, na uzyskanie jakiej konkretnie korzyści było nakierowane działanie przystępującego polegającego, zdaniem odwołującego, na zaniżeniu i zawyżeniu poszczególnych cen jednostkowych. Także w odniesieniu do podnoszonego jako odrębny czyn nieuczciwej konkurencji samego faktu zaniżenia ww. cen jednostkowych należy wskazać, że odwołujący nie wykazał, aby działanie przystępującego było nakierowanie na wyeliminowanie innych wykonawców - przedsiębiorców. Uzasadnienie ww. zarzutu w przeważającej mierze opierało się na przypuszczeniach odwołującego, co jest niewystarczające dla uznania zarzutu za uzasadniony. Ponadto za nieuzasadnione Izba uznała również zarzuty dotyczące oferty wykonawcy Gregor Trans G. C. NZOZ Pogotowie Ratunkowe i Transport z uwagi na niewykazanie przez odwołującego posiadania legitymacji do złożenia odwołania w odniesieniu do oferty tego wykonawcy, sklaryfikowanej na dalszej pozycji rankingu ofert niż oferta odwołującego. W treści odwołania odwołujący wykazał posiadanie legitymacji do złożenia odwołania wyłącznie w odniesieniu do oferty przystępującego, a nie przedstawił takiego uzasadnienia w odniesieniu do oferty drugiego wykonawcy. Izba nie jest uprawniona do zastępowania wykonawcy w wypełnieniu obowiązków ciążących na nim w związku ze skorzystaniem ze środka ochrony prawnej jakim jest odwołanie do Krajowej Izby Odwoławczej. Biorąc pod uwagę powyższe, Izba orzekła, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji, na podstawie art. 553 w zw. z art. 554 ust. 1 pkt 1), ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 lit. a) i b) ustawy Pzp z dnia 2019 r. O kosztach postępowania odwoławczego Izba orzekła na podstawie art. 557, 574 i 575 ustawy Pzp z 2019 r. oraz § 7 ust. 2 pkt 1) oraz ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2437). Przewodniczący: …..……………………………
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.