Sad powszechny, V ACa 612/12

Sygn. akt V ACa 612/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2012 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Zbigniew Koźma (spr.) Sędziowie: SA Maria Sokołowska SA Roman Kowalkowski Protokolant: sekretarz sądowy Żaneta Dombrowska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2012 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa (...) przeciwko (...) i (...) o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia 27 marca 2012 r. sygn. Akt I C 212/11 oddala apelację. Na oryginale właściwe podpisy Sygn. akt V ACa 612/12 UZASADNIENIE Powódka (...) domagała się zasądzenia od pozwanej (...) kwoty 65.000 zł i od pozwanego (...) kwoty 35.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych - godności i życia, ponadto domagała się od obojga pozwanych przeprosin. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa. Wyrokiem z dnia (...) . Sąd Okręgowy w (...) oddalił powództwo. Sąd I instancji ustalił, że pozwani są członkami rodziny byłego męża powódki (...) - pozwana to jego siostra, a pozwany jest mężem siostry (...) - R. S. . Z udziałem powódki i jej obecnie byłego męża toczyło się co najmniej kilka spraw (...) . Powódka jest silnie skonfliktowana z (...) i jego rodziną. Przed Sądem Okręgowym w (...) w sprawie o sygn. akt (...) toczyła się sprawa z powództwa (...) przeciwko (...) . W sprawie tej zapadł wyrok (...) Apelacja wniesiona przez (...) została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) W postępowaniu tym na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010r. (...) zeznawała jako świadek na okoliczność (...) . Z kolei w dniu 9 lutego 2011r. (...) zeznawała w postępowaniu o sygn. akt (...) o (...) (...) n i (...) , na okoliczność (...) (...) n zeznała wówczas, że (...) (...) prowadzonej przez (...) , a także pobierała od niego (...) (...) . (...) Do Urzędu Skarbowego w (...) do deklaracji VAT-7 składanych w 2007r. przez firmę (...) i (...) , złożono w dniu 28 listopada 2007. korektę deklaracji za październik 2007r. następnie w dniu 13 grudnia 2007r., złożono korekty deklaracji VAT-7 za okres od maja do października 2007r. Powyższe korekty nie zostały wprowadzone do systemu (...) w związku z pismem (...) o anulowanie złożonych korekt. Złożone deklaracje są poprawne pod względem formalnym. Urząd Skarbowy nie prowadził żadnego postępowania sprawdzającego i kontrolnego w celu ustalenia prawidłowości rozliczenia podatku VAT za okres od grudnia do października 2007r. W Sądzie Rejonowym w (...) pod sygn. akt (...) toczyło się postępowanie karne przeciwko (...) oskarżonemu o czyn z art. 207§1 kk i art. 157§2 kk . W tej sprawie (...) zeznawała w charakterze świadka. Zeznania te Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne, gdyż były rzeczowe i spójne. (...) (...) (...) Na podstawie powyższych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że powództwo, oparte o art. 24 § 1 kc , art. 23 kc i art. 448 kc , nie zasługiwało na uwzględnienie. W jego ocenie powódka nie wykazała, że pozwani naruszyli jej dobra osobiste. Pozwana, składając zeznania w poszczególnych postępowaniach podawała informacje, o których dowiedziała się od (...) i wspólnych dzieci powódki i (...) . Brak jest dowodu na to, że pozwana szkalowała dobre imię powódki, czy też naruszała jej godność. Nadmienił, że sprawa korekt deklaracji VAT została potwierdzona przez urząd skarbowy. Sąd I instancji wskazał ponadto, że nie ma dowodów na to, że pozwana zeznając przed Sądem kłamała i świadomie oczerniała powódkę. Samo twierdzenie powódki i jej wewnętrzne przekonanie o tym nie stanowi dowodu. W ocenie Sądu Okręgowego powódka nie udowodniła również twierdzeń o pozbawieniu jej przez pozwanego w sposób świadomy i celowy (...) . Podobnie powódka nie udowodniła, że pozwany składał fałszywe zeznania w sprawach (...) , przy czym Sąd Okręgowy wskazał, że pozwany w ogóle nie składał zeznań w tych postępowaniach. W konsekwencji Sąd I instancji oddalił powództwo. Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka zarzucając: - naruszenie art. 445 kc przez przyjęcie, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobisty powódki w związku z działaniem pozwanych we wskazanych postępowaniach (...) - naruszenie art. 233§1 kpc polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez przyjęcie, że zebrany materiał dowodowy uzasadnił oddalenie powództwa, - naruszenie art. 448 kc przez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyznania powódce zadośćuczynienia z powodu naruszenia dóbr osobistych i materialnych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanych na jej rzecz wskazanej w pozwie kwoty, ewentualnie domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje : Apelacja jest bezzasadna. Sąd I instancji, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego bez przekroczenia granic określonych w art. 233 § 1 kpc i właściwie ustalił wszystkie istotne dla sprawy fakty, zaś Sąd Apelacyjny ustalenia te aprobuje i przyjmuje za podstawę własnego rozstrzygnięcia. W sprawach dotyczących naruszenia dóbr osobistych powód winien wykazać fakt naruszenia dobra osobistego. Powódka w niniejszej sprawie nie wykazała, że doszło do takiego naruszenia. O tym, czy w konkretnym wypadku można mówić o naruszeniu dobra osobistego, nie mogą decydować subiektywne odczucia osoby uważającej się za pokrzywdzoną, lecz decydujące znaczenie ma to, jaką reakcję naruszenie to wywołało w społeczeństwie (por. orz. SN z 16.1.1976 r., II CR 692/75, OSN 1976, Nr 11, poz. 251; orz. SN z 25.4.1989 r., I CR 143/89, OSP 1990, Nr 9, poz. 330, s. 709-712). Nawet więc jeśli zeznania pozwanej (...) w odczuciu powódki naruszyły jej dobra osobiste, to jest to okoliczność niewystarczająca do uznania, że obiektywnie zachowanie pozwanej naruszyło dobra osobiste powódki i że za zachowanie to pozwana winien ponieść odpowiedzialność na gruncie prawa cywilnego. Trafnie stwierdził Sąd I instancji, że zeznania (...) stanowiły wyraz jej wiedzy na temat okoliczności, co do których była przesłuchiwana i nie zawierały informacji powszechnie uważanych za uwłaczające i dyskredytujące i jako takie nie mogą być oceniane jako naruszające dobra osobiste powódki, w szczególności jej godność czy dobre imię. Nadmienić należy, że twierdzenia pozwanej (...) dotyczące ukrywania przez powódkę dokumentów związanych z prowadzoną przez nią i (...) działalnością gospodarczą były zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, bowiem w toku (...) Powódka nie udowodniła swoich twierdzeń o składaniu przez pozwanych (...) i (...) fałszywych zeznań w postępowaniach dotyczących powódki, bowiem pozwani nie zostali dotychczas prawomocnie skazani za takie przestępstwo. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdził także twierdzeń powódki dotyczących pozbawienia jej przez pozwanego (...) możliwości (...) . Twierdzeń tych nie udowodniły przedstawione przez powódkę kserokopie (...) , ponieważ potwierdzają jedynie, że istnieje zwyczaj ograniczania dostępności wstępu na takie (...) , lecz nie wynika z nich, że na tę konkretną (...) wydawano bilety, a przede wszystkim nie wynika z nich, że pozwany (...) spowodował, że powódka nie mogła brać udziału (...) . Poza tym sama powódka niekonsekwentnie podawała okoliczności związane ze swoim uczestnictwem, co powoduje, że jej twierdzenia nie mogły stanowić miarodajnego dowodu prawdziwości podnoszonych przez nią twierdzeń. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe. Odmienne twierdzenia skarżącej stanowią jedynie polemikę z trafnymi ustaleniami Sądu Okręgowego i są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc apelację powódki oddalił jako bezzasadną.