Sad powszechny, I ACz 1218/12

sygn. akt I ACz 1218/12 POSTANOWIENIE dnia 4 września 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, I Wydział Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSA Elżbieta Uznańska Sędziowie: SSA Piotr Rusin SSA Grzegorz Krężołek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Z. Ś. przeciwko Skarbowi Państwa – (...) o odszkodowanie na skutek zażalenia powoda na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Tarnowie, I Wydział Cywilny, z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt I C 319/12 postanawia : oddalić zażalenie. sygn. akt I ACz 1218/12 UZASADNIENIE postanowienia z dnia 4 września 2012 r. Sędzia Sądu Okręgowego w Tarnowie, I Wydział Cywilny, zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt I C 319/12, zwrócił pozew wniesiony przez Z. Ś. przeciwko Skarbowi Państwa – (...) o zapłatę odszkodowania w wysokości 700 000 zł. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że w dniu 19 kwietnia 2012 r. powód odebrał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pozwu poprzez przytoczenie konkretnych okoliczności faktycznych uzasadniających zgłoszone żądanie. W terminie tygodniowym, tj. do dnia 26 kwietnia 2012 r., powód jednak wskazanych w wezwaniu braków nie uzupełnił. Natomiast, już po upływie terminu, tj. w dniu 27 kwietnia 2012 r., złożył w sprawie kolejne pismo, w którym nie odniósł jednak do kwestii wskazywanych przez sąd w wezwaniu do braków formalnych pozwu, a jedynie wskazał sądowi na zmiany kodeksu postępowania cywilnego dotyczące obowiązku pouczania stron występujących w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone w całości zażaleniem przez powoda, który w dosadnych sformułowaniach wyraził sprzeciw wobec działań sądu I instancji. Powód zaznaczył, iż w jego ocenie Sąd Okręgowy w Tarnowie jest nieudolny, a zaskarżone zarządzenie ma na celu ukrywanie niezgodnych z prawem działań rządu kierowanego przez D. T. . Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 130 §1 k.p.c. w wypadku, gdy wniesione pismo procesowe nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę, pod rygorem zwrócenia pisma, do jego poprawienia lub uzupełnienia w terminie tygodniowym. Z kolei §2 przywołanego przepisu stanowi, że po bezskutecznym upływie terminu tygodniowego przewodniczący zwraca pismo stronie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego sformułowany został pogląd, oparty na treści art. 187 §1 pkt 2 k.p.c. , wedle którego brakiem formalnym pozwu jest również całkowity brak przytoczenia w nim przez powoda okoliczności faktycznych w uzasadniających zgłoszone żądanie. Oznacza to, że również w takiej sytuacji przewodniczący ma obowiązek wezwać stronę do uzupełnienia braków pozwu na zasadach określonych w art. 130 k.p.c. (por. orzeczenie SN z dnia 13 maja 1953 r. I C 403/53, OSNC 1955, nr 1, poz. 3 oraz postanowienie SN z dnia14 grudnia 2001 r., V CKN 1713/00, Lex nr 53100). Przez podanie okoliczności faktycznych uzasadniających zgłoszone żądanie należy rozumieć sytuację, w której powód opisuje w pozwie konkretne wydarzenia historyczne, z którymi wiąże powstanie po jego stronie określonego roszczenia wobec pozwanego. Sąd I instancji trafnie ocenił, iż pozew wniesiony przez Z. Ś. datowany na dzień 22 stycznia 2012 r. nie zawiera opisu stanu faktycznego sprawy, a jedynie rodzajowo określa zgłoszone żądanie jako roszczenie odszkodowawcze. Na podstawie treści tego pozwu, który napisany został w sposób wyjątkowo mało komunikatywny, można jedynie domyślać się, że powód jest niezadowolony z działań sądów podjętych w kilku sprawach, w których najprawdopodobniej powód był stroną (powód zidentyfikował te sprawy poprzez podanie sygnatur i określenie wydziałów sądów), a ponadto uważa, że (...) winien był zapobiec łamaniu prawa (jak należy sądzić we wspomnianych sprawach sądowych), gdyż jest zwierzchnikiem służbowym pracowników administracji rządowej. Należy jednak zauważyć, że zadaniem sądu nie jest zgadywanie, z jakich konkretnie faktów powód wywodzi swoje roszczenie. W szczególności nie jest on zobligowany do tego, aby doszukiwać się naruszeń prawa w toku wskazanych przez powoda postępowań sądowych, które mogłyby ewentualnie prowadzić do uszczerbku w majątku powoda. Do powoda należy zatem wskazanie czynności sądów, które uważa za niezgodne z prawem i pozostające w związku przyczynowym z powstałą w jego majątku szkodą. Dopiero po spełnieniu przez powoda tego warunku, można byłoby zasadnie rozważać przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik, podobnie jak sąd, nie ma bowiem wiedzy o faktach, leżących u podstaw zgłoszonego roszczenia, a bez ich znajomości nie może efektywnie pomóc powodowi. Wskazać też należy, że ograniczenie się przez powoda wyłącznie do ogólnikowego wskazania, że strona pozwana winna zapłacić mu odszkodowanie w wysokości 700 000 zł, gdyż nie dopełniła obowiązków określonych w Konstytucji , czyniło niemożliwym merytoryczne rozpoznanie sprawy, albowiem o zastosowaniu przepisów decydują fakty przytoczone przez powoda, nie zaś przedstawiona przez niego ocena prawna zgłoszonych żądań. W tym stanie rzeczy uzasadnione było wezwanie powoda do uzupełnienia braku formalnego pozwu. Nie ulega przy tym wątpliwości, gdyż nawet powód nie kwestionuje tego w złożonym zażaleniu, że w wyznaczonym terminie omawiany brak formalny pozwu nie został uzupełniony. Zarządzenie zwrotu pozwu było zatem działaniem zgodnym z prawem, tj. z art. 130 §2 k.p.c. Niezależnie od tego zauważyć należy, że oskarżanie sądu o nieudolność albo o chęć „tuszowania” spraw, nie stanowi merytorycznej polemiki z treścią zaskarżonego zarządzenia. Wskazana nieadekwatność argumentacji zawartej w rozpatrywanym zażaleniu również powoduje, że zażalenie to nie mogło zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 §2 k.p.c.