Sygn. akt IV Ka 1293/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodnicząca: SSO Beata Marzec Sędzi
§ 2kk .
Sąd Rejonowy w Myśliborzu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. II K 1169/10:
- uznał S. G. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, kwalifikowanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , przy czym przyjął, iż dopuścił się go będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 5 września 2001 r. w sprawie o sygn. akt II K 453/99 za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na karę 3 lat pozbawienia wolności, objętą następnie karą łączną 12 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyro-kiem łącznym Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 9 sierpnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt II K 75/05, którą odbywał m.in. w okresie od dnia 4 kwietnia 2000 r. do dnia 9 września 2009 r., i za ten czyn, na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , wymierzył mu karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności;
- uznał A. M.
(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, kwalifikowanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk , i za ten czyn, na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk , wymierzył mu karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;
- uznał S. G. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II częś-ci wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż dopuścił się go będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 5 września 2001 r. w sprawie o sygn. akt II K 453/99 za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na karę 3 lat pozbawienia wolności, objętą następnie karą łączną 12 lat pozbawienia wolności orze-czoną wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 9 sierpnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt II K 75/05, którą odbywał m.in. w okresie od dnia 4 kwietnia 2000 r. do dnia 9 września 2009 r., a następnie zakwalifikował go z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , i za ten czyn na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności;
- uznał S. G. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III czę-ści wstępnej wyroku, kwalifikowanego z art.
§ 2
kk , i za ten czyn, na podstawie art.
§ 2kk , wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności; 5.
na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeczone wobec S. G. kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną 3 lat i 10 miesięcy pozba-wienia wolności; 6. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec A. M.
(1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby; 7. na podstawie art. 46 § 1 kk , za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku, nałożył na S. G. i A. M.
(1)obowiązek naprawienia wyrzą-dzonej szkody poprzez solidarną zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Syndyka Masy Upadłości (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D. w upadłości kwoty 400,00 zł;
- na podstawie art. 46 § 1 kk , za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku, nałożył na S. G. obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej A. A. kwoty 200,00 zł;
- na podstawie art. 42 § 2 kk , za czyn opisany w punkcie III części wstępnej wyroku, orzekł wobec S. G. zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 3 lat;
- na podstawie art. 63 § 1 kk , na poczet orzeczonej wobec S. G. kary pozbawienia wolności zaliczył zatrzymanie w dniach 10 i 11 września 2010 r. oraz tym-czasowe aresztowanie w dniach od 1 października 2010 r. do 8 października 2010 r. oraz od 23 października 2010 r. do 19 listopada 2010 r.;
- na podstawie art. 63 § 1 kk , na poczet orzeczonej wobec A. M.
(1)kary pozbawienia wolności zaliczył zatrzymanie w dniach 10 i 11 września 2010 r. oraz 26 listopada 2010 r.; 11. przyznał od Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Myśliborzu adw. K. O.
(2)(...) kwotę 1.549,80 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu S. G. z urzędu; 12. zwolnił oskarżonych od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądo-wych, nie wymierzając im opłat w sprawie. Apelację od powyższego wyroku w zakresie punktów 1, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10 wy-wiodła obrońca S. G. , zarzucając mu: I. odnośnie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku kwalifikowa-nego z przepisu art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk : - mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bez-podstawnym przyjęciu, iż oskarżony działając wspólnie i porozumieniu z A. M.
(1)oraz z inną nieustaloną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował dokonać włamania do pomieszczeń hali produkcyjnej w celu przywłaszczenia znajdujących się tam przedmiotów pomimo, że oskarżony w ogóle nie brał udziału w czynnościach sprawczych, ani nie został ujęty bezpośrednio na miejscu zdarzenia; - naruszenie przepisu art. 5 § 2 kpk poprzez interpretowanie niedających się usunąć wąt-pliwości na niekorzyść oskarżonego, a w szczególności przypisania mu sprawstwa za-rzuconego czynu pomimo, iż w aktach sprawy brak było bezpośrednich dowodów na sprawstwo oskarżonego, co więcej, przesłuchani świadkowie nie rozpoznali oskarżo-nego jako jednego z mężczyzn znajdujących się w miejscu jego popełnia, a nadto oskar-żony nie brał w ogóle udziału w podjętych czynnościach sprawczych ani nie został za-trzymany na miejscu zdarzenia; - art. 7 kpk poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a w szczegól-ności nieuzasadnione uznanie, iż oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z A. (...) M. oraz inną ustaloną osobą pomimo, że S. G. nie brał udziału w podjętych przez A. M.
(1)czynnościach sprawczych, a na grun-cie niniejszego postępowania nie została wykazana rola oskarżonego, jaką miał pełnić w trakcie zaplanowanego przestępstwa; - naruszenia przepisu art. 170 § 1, 2 i 3 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadka J. K. pomimo, że świadek ten dysponował wiedzą odnośnie tego, gdzie znajdował się S. G. w dniu 10 września 2010 r. w czasie, gdy miało zostać dokonane przestępstwo włamania do hali produkcyjnej; II. odnośnie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku kwalifikowa-nego z przepisu art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk : - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżony dokonał rozboju na osobie K. P.
(1)pomimo, że zakres podawanych przez pokrzywdzonego obrażeń, których miał doznać w wyniku tego zdarzenia nie po-krywa się z ustaleniami dokonanymi przez biegłego sądowego, a nadto, za wyjątkiem zeznań pokrzywdzonego brak jest innych bezpośrednich dowodów wskazujących na sprawstwo i winę oskarżonego; III. odnośnie czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku kwalifiko-wanego z przepisu art.
§ 2
kk : - mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bez-podstawnym przyjęciu, iż oskarżony kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości pomimo, iż osoba, którą zatrzymano na miejscu zdarzenia nie posiadała dokumentu toż-samości, a nadto nie zostało przeprowadzone badanie DNA umożliwiające zweryfiko-wanie, czy pobrane próbki krwi odpowiadają grupie krwi oskarżonego; - naruszenie przepisu art. 5 § 2 kpk poprzez interpretowanie niedających się usunąć wąt-pliwości na niekorzyść oskarżonego, a w szczególności przypisanie mu sprawstwa za-rzuconego czynu pomimo, iż w aktach sprawy brak było bezpośrednich dowodów na sprawstwo oskarżonego, w szczególności brak było badań DNA krwi oskarżonego oraz nie zweryfikowano, czy to oskarżony faktycznie został zatrzymany na miejscu zdarze-nia. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myśliborzu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się częściowo zasadna, prowadząc do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie S. G. od popełnienia pierwszego z przypisanych mu czynów – z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , co rodziło potrzebę nowego ukształtowania wymierzonej mu finalnie kary łącznej, odniesienia do niego zaliczenia okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania, ale także zmiany opisu czynu przypisanego odrębnie A. M.
(1)(...) – na podstawie art. 435 kpk i wskazania, że związane z nim orzeczenie, oparte na art. 46 § 1 kk , dotyczy wyłącznie tego ostatniego oskarżonego. W pozostałym za-kresie – co do czynów z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk oraz z art.
§ 2kk , środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie.
Rozpoczynając od czynu z punktu I oskarżenia, na wstępie wypada wskazać, że nie miała racji skarżąca, ani oskarżony, zarzucając Sądowi I instancji niesłuszne odda-lenie wniosku dowodowego o przesłuchanie J. K. i bliżej nieustalonej osoby z dyrekcji „ firmy (...) w B. ”, albowiem okoliczności, że S. G. i J. K. posiadali zgodę na rozbiórkę pieca w B. i planowali to uczynić w dniu przedmiotowego zdarzenia, wobec tego, iż zamiarów swych nie zrealizowali (co przyznał sam oskarżony), nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmio-towej sprawy, co słusznie zauważył już Sąd Rejonowy, w szczególności nie mogły wykluczyć sprawstwa i winy S. G. na płaszczyźnie tego zarzutu. Z tych samych względów brak było podstaw do przeprowadzenia ww. dowodów w postępo-waniu odwoławczym, o co wnioskował oskarżony. Zasadną okazała się natomiast ta część apelacji i wspierających (uzupełniających) ją pism oskarżonego złożonych już po jej wywiedzeniu, w których skarżąca kwestiono-wała przypisanie S. G. (negującemu od początku swoje sprawstwo i winę) działania wspólnie i w porozumieniu z A. M.
(1)i G. Ś. . Z treści pisemnego uzasadnienia wynikało, że podstawę skazania S. G. za ten czyn stanowiły przede wszystkim wyjaśnienia A. M.
(1)i G. Ś. z postępowania przygotowawczego o bardzo podobnej (niemalże identycznej) treści, w których zgodnie obciążali współoskarżonego, wskazując, że wspólnie z nim zaplanowali dokonanie przedmiotowego włamania w celu zdobycia pieniędzy na alko-hol, co czego posłużyć miały znalezione przy nich narzędzia (wobec zarzutów oskarżo-nego, trzeba tu zaznaczyć, że nie zostali oni przesłuchani bezpośrednio po zatrzymaniu, gdy znajdowali się w stanie nietrzeźwości znacznego stopnia, lecz następnego dnia, po wytrzeźwieniu). Pierwszy z nich wycofał się z tych wyjaśnień w czasie przesłuchania przed Sądem meriti. Do przesłuchania drugiego na rozprawie głównej nigdy nie doszło, albowiem zmarł przed sporządzeniem aktu oskarżenia (stąd zapis o innej ustalonej osobie). Co istotne, ich relacje ze śledztwa dotyczyły w zasadzie wyłącznie okolicz-ności zawarcia porozumienia, a nie zawierały żadnych szczegółów odnośnie ustalonego podziału ról, jakie poszczególni sprawcy mieliby odegrać w popełnieniu wspólnego przestępstwa. Nie wynikało z nich wcale – jak wskazał Sąd orzekający w pisemnych motywach rozstrzygnięcia – że S. G. i G. Ś. mieli oczekiwać w oddaleniu aż A. M.
(1)wybije szybę w celu umożliwienia dostania się przez wszystkich do środka hali. Na ich wpółudział we włamaniu (wykraczający poza fazę porozumienia) nie wskazy-wały też przywoływane przez ten Sąd zeznania osób pracujących w sąsiednim pomie-szczeniu, które spłoszyły A. M.
(1)i spowodowały oddalenie się jego to-warzyszy z terenu (...) Sp. z o.o. – I. D. oraz M. P.
(1)(...) Abstrahując już od tego, że żadna z ww. kobiet nie umiała rozpoznać tych dwóch mężczyzn, to obie jednolicie zeznawały, że: stali po drugiej stronie, „w brzóz-kach”, w odległości ok. 100 m od miejsca włamania, które nie było dla nich widoczne, podobnie jak kierunek ucieczki A. M.
(1), przeciwny od tego, w którym oni sami w końcu się oddalili; w momencie wszczęcia alarmu związanego z odkryciem włamania jeden z nich załatwiał potrzebę fizjologiczną, zaś drugi był obok i pił wino; zachowywali się spokojnie, zapewniali, że nic złego nie robią, prosili, by nie wzywać Policji, po czym spokojnie odeszli. Zdaniem Sądu Okręgowego, przywołane w rela-cjach ww. świadków okoliczności pozwalały co najwyżej na ustalenie, że S. G. oraz G. Ś. znajdowali się w pobliżu miejsca włamania (pierwszy z nich potwierdził swoją tam bytność, k. 396, 570), jednak – wbrew przekonaniu Sądu a quo – nie dowodziły jednoznacznie, że w jakikolwiek sposób brali w nim udział (stwierdzenie czego było dodatkowo utrudnione z uwagi na jego zakończenie w fazie usiłowania). Przeciwnie, świadczyły raczej o braku przejawów zainteresowania tych osób działaniami A. M.
(1). Nie pozwalały na przyjęcie, że mężczyźni sta-li na czatach czy wyczekiwali na pokonanie przez niego przeszkody, by później razem wejść do środka hali, wynieść i spieniężyć znalezione tam wartościowe rzeczy. Wypada dodać, że także w zgłoszeniu o popełnieniu przestępstwa wprawdzie była mo-wa o trzech uczestniczących w nim osobach, ale już nie o tym, co która z nich robiła (zob. zeznania K. W. , k. 684). Warto też odnotować, że wg wyjaśnień współoskarżonych przedmiotem kradzieży miał być złom, a ten można było zdobyć bez potrzeby włamywania się do budynku, gdyż „jakiś złom” leżał pod oknami hali (k. 610), co więcej, nie ujawniono żadnego wóz- ka, którym miałby być on później przetransportowany do skupu złomu. W ocenie Sądu odwoławczego, w opisanym powyżej układzie, nie można było w spo- sób kategoryczny stwierdzić, że S. G. i G. Ś. współuczest-niczyli w przedmiotowym włamaniu w jakikolwiek sposób, albowiem nie dało się usta-lić roli, jaką mieliby w nim odegrać, współdziałając z A. M.
(1)w po-pełnieniu przestępstwa. Wyjaśnienia S. G. , konsekwentnie negującego swoje sprawstwo i winę, zmienność wyjaśnień A. M.
(1), niemożność prze-słuchania przed Sądem G. Ś. oraz okoliczności wynikające z zeznań I. D. i M. P.
(2), stwarzały co najmniej wątpliwości, o któ-rych mowa w art. 5 § 2 kpk , które w takim wypadku należało rozstrzygnąć na korzyść S. G. . Dlatego też, Sąd Okręgowy uwzględnił apelację jego obrońcy w zakresie czynu z punktu I oskarżenia i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił S. (...) G. od jego popełnienia (oczywiście po uprzednim uchyleniu kary łącznej pozbawienia wolności). Konsekwencją powyższego było wyeliminowanie z opisu czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk odrębnie przypisanego A. M.
(1), który wyro-ku nie zaskarżył (punkt 2 części dyspozytywnej), zapisu o działaniu wspólnie i w poro-zumieniu ze S. G. i inną ustalona osobą (na podstawie art. 435 kpk ), a także wyraźne wskazanie, że związane z tym czynem orzeczenie, oparte na art. 46 § 1 kk ( punkt 7 części dyspozytywnej), dotyczy obecnie wyłącznie A. M.
(1). Przechodząc do skazania S. G. za czyn z punktu 3 części dys-pozytywnej zaskarżonego wyroku, wskazać należy, że – wbrew przekonaniu obrońcy – zostało ono oparte na prawidłowych, bo prawdziwych ustaleniach faktycznych, będących wynikiem poprawnej oceny dostępnych Sądowi, kompletnych dowodów. Prawdą jest, że podstawowym dowodem, na jakim bazował w tym zakresie Sąd Rejo-nowy, były zeznania K. P.
(1), stanowiące taki sam dowód, jak każ-dy inny i podlegające swobodnej ocenie na tle całokształtu okoliczności sprawy. Lek-tura tych zeznań prowadziła do wniosku, że były one stanowcze i konsekwentne, nie pozostawiając wątpliwości co do tego, że pokrzywdzony utracił mienie w opisanych przez siebie warunkach, właściwie wskazując na S. G. , jako na sprawcę napadu. Choć, istotnie, K. P.
(1)znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu (podobnie, jak i oskarżony, pomimo tego wyjaśniający o szeregu okolicznoś-ciach z tamtego dnia), to jednak jego stan nie wykluczał prawidłowego rozpoznania na-pastnika, skoro była nim osoba bardzo dobrze mu znana, wręcz „przyjaciel rodziny”, z którym spożywał wcześniej alkohol. Owe dobre relacje i brak konfliktu (potwierdzo-ne zresztą przez oskarżonego), jak też poszukiwanie sprawcy po czynie, a przed zawia-domieniem organów ścigania, by załatwić sprawę bez ich udziału, oraz widoczny brak dążności do jego ukarania (zainteresowanie tylko odzyskaniem telefonu siostry i karty SIM), sprzeciwiały się jednocześnie przyjęciu, że pokrzywdzony celowo niesłusznie po-mawiał S. G. o niepopełnione przestępstwo. Wartości jego zeznań nie pomniejszała przywoływana w apelacji treść opinii sądowo-lekarskiej dotycząca mechanizmów powstania doznanych przez K. P.
(3)(...) obrażeń ciała, która w nimi współgrała. Po pierwsze, z ustaleń Sądu wynikało, że został on tylko raz kopnięty w okolice klatki piersiowej, co tłumaczy brak widocznych („uchwytnych”) w tym miejscu obrażeń. Po drugie, biegły medyk sądowy wskazał wprost, że pozostałe ujawnione podczas badania obrażenia (otarcia na łokciach i gło-wie) mogły powstać w opisany przez pokrzywdzonego sposób (od upadku na twarde podłoże), co uwiarygodniało relację K. P.
(1). Podejmując dalej próbę jej podważenia poprzez odwoływanie się do wizyty u B. M. i okoliczności towarzyszących wcześniejszemu zdawaniu złomu (do-magając się w związku z tym przesłuchania B. M. i J. S. (...) /ponownego/ oraz D. L. ), oskarżony zdawał się nie dostrzegać, że pokrzywdzony podawał czas spożywania z nim alkoholu jedynie orientacyjnie (ok. 17.00), przy czym do samego rozboju miało dojść dużo później, wobec czego niecelo-we, bo niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, było wykazywanie, że S. (...) G. ok. 16.32 czy 17.32 (bo godziny podawał różnie) oddawał złom do skupu (...) , skąd wcześniej pożyczył wózek (czemu ten ostatni zresztą zaprze-czył, wypierając się nie tylko odnotowania tego faktu w dokumentacji, ale w ogóle zna-jomości wizerunku oskarżonego). Nie wykluczało to bowiem popełnienia przez oskar-żonego przedmiotowego przestępstwa. Jeżeli zaś chodzi o wspólną z pokrzywdzonym wizytę u B. M. w celu skorzystania z telefonu (co miałoby dowodzić, że K. P.
(1)takowego przy sobie nie posiadał), to wskazać należy, że oskarżony w swoich pier-wszych wyjaśnieniach jej nie opisywał (por. k. 31, 61v), K. P.
(1)za- negował, by w dniu zdarzenia miała miejsce rozmowa o jego zatrudnieniu w Niem -czech (uzasadniająca potrzebę skorzystania z telefonu), zaś B. M. podał zupełnie inne jej okoliczności, wskazując m.in., że S. G. chciał wtenczas wysłać sms-a do brata. Co istotne, posiadanie przez pokrzywdzonego telefonu w czasie zdarzenia potwierdziła jego siostra i właścicielka aparatu – A. A. , którą też brat od razu poin-formował o jego utracie, wskazując jednocześnie, że sprawcą rozboju był oskarżony. Napaści na pokrzywdzonego, zważywszy na rodzaj (nasilenie) zastosowanej wobec K. P.
(1)przemocy, nie wykluczał również ówczesny stan zdrowia S. G. , akcentowany przez niego w toku postępowania odwoławczego, który nie był na tyle poważny, by wymagał natychmiastowej interwencji lekarskiej. Nota bene postępowanie oskarżonego – nadużywanie alkoholu, co jest bez wątpienia niewskazane przy stałych dolegliwościach, na które cierpi (padaczka, astma) oraz ko-lejne „połyki” – wskazuje na to, że nie bardzo liczy się on ze swoim stanem zdrowia i ewentualnymi niebezpieczeństwami wynikającymi z jego, mówiąc najoględniej, nie-rozsądnych działań. W takim układzie, nie było podstaw do podważenia oceny zeznań pokrzywdzonego dokonanej przez Sąd I instancji, nawet pomimo pominięcia przez ten Sąd faktu, że świadek został skazany za składanie fałszywych zeznań w innej sprawie, co nie oznacza przecież, że za każdym razem występując w takim charakterze, podawać będzie nie-prawdę i automatycznej dyskwalifikacji jego zeznań wyłącznie z tego powodu. Mając powyższe na uwadze, Sąd II instancji nie znalazł przesłanek do uwzględ-nienia apelacji i ingerencji w zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania S. (...) G. za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk w jakimkolwiek zakresie, w tym odnośnie orzeczenia o karze, która nie raziła nadmierną, niewspółmierną suro-wością, należycie oddając okoliczności samego zdarzenia, jak i sylwetki sprawcy, właś-ciwie odtworzone przez Sąd meriti, a także czyniła zadość zadaniom kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Także skazanie za czyn z punktu III oskarżenia – z art.
§ 2kk okazało się prawidłowe.
Wbrew stanowisku skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie było żadnych niedających się usunąć wątpliwości co do prawidłowej identyfikacji osoby kierującej rowerem, bę-dąc w stanie nietrzeźwości – uznania, że był nią oskarżony, pomimo że w czasie za-trzymania nie posiadał dokumentu tożsamości, a nieprzeprowadzono badań DNA po-branych próbek krwi. Wszystkie one zostały rozstrzygnięte w drodze oceny całoksz-tałtu dostępnych Sądowi Rejonowemu dowodów, pośród których znalazły się zeznania osób uczestniczących w zatrzymaniu nietrzeźwego rowerzysty, którzy bądź to znali go jeszcze przed przedmiotowym zdarzeniem (jak M. M.
(2)), bądź poznali w związku z późniejszymi interwencjami z jego udziałem, ale przed przesłuchaniem przed Sądem (jak M. R. , co tłumaczy jej wypowiedź przywoływa- ną w pismach S. G. ), a przy tym rozpoznali na okazanych przez Sąd tab-licach poglądowych, albo nie zetknęli się z nim poza badanym zdarzeniem, lecz rozpo-znali go w czasie bezpośredniego kontaktu na rozprawie głównej (jak P. L. (...) ). Zeznania ww. funkcjonariuszy Policji pozwalały na jednoznaczne stwierdzenie, że to S. G. kierował rowerem w czasie rozpoznawanego zajścia. Pomimo nie-przeprowadzenia badań DNA, nie było zatem podstaw do sięgania po przywoływany w apelacji art. 5 § 2 kpk . Warto jeszcze dodać, że i uważna lektura protokołów pobrania krwi – podawanych wówczas przez zatrzymanego rowerzystę danych, utwierdzała w słuszności tego prze-konania. Prócz imienia i nazwiska, które hipotetycznie mogły być znane innej podszy-wającej się pod niego osobie, zawierały także mniej dostępne dla osób postronnych in-formacje o chorobach oskarżonego (astma i padaczka), a i odnotowane tam wzrost i wa-ga odpowiadały jego gabarytom. Tak argumentując, Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji także w części doty-czącej czynu z punktu III oskarżenia, również i w tym przypadku nie znajdując żadnych podstaw do ingerowania w zaskarżony wyrok, w tym orzeczenie o karze, które nie ra-ziło nadmierną surowością, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 kpk , odpowiadając sądowym dyrektywom jej wymiaru. Ponieważ, jak już wskazano wcześniej, w związku z koniecznością uniewinnie-nia S. G. od jednego z czynów, niezbędne było rozwiązanie węzła kary łącznej, w skład której wchodziła wymierzona zań kara jednostkowa, obecnie nieod-zownym było nowe ukształtowanie kary łącznej pozbawienia wolności, obejmującej już tylko kary jednostkowe wymierzone za czyny przypisane oskarżonemu w punktach 3 i 4 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co Sąd Okręgowy uczynił, zachowując zasady zastosowane przez Sąd Rejonowy, opisane w jego uzasadnieniu, a następnie do tej kary odniósł rozstrzygnięcie oparte na art. 63 § 1 kk . W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy. Podstawę prawną wyroku Sądu Okręgowego stanowił art. 437 § 1 i 2 kpk . O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem Okręgowym jako II instancją orzeczono na wniosek jego obrońcy, na podstawie § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spra -wiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 z 2002 r., poz. 1348 z późn. zm.). O kosztach procesu w zakresie objętym uniewinnieniem orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 634 kpk , zaś o kosztach sądowych za postępowanie od-woławcze w pozostałym zakresie – na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk . ……………………………….. …………………... ……………………... SSO Magdalena Mikłaszewicz SSO Beata Marzec SSO Dorota Mazurek