Sad powszechny, VII Ka 1056/14

Sygn. akt VII Ka 1056/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Tomkiewicz Protokolant st.sekr.sądowy Rafał Banaszewski przy udziale oskarżyciela publicznego- asp. szt. Jacka Kępińskiego po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014r. sprawy D. K. obwinionego o wykroczenie z art. 106 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego z dnia 3 września 2014r.sygn. akt IX W 2721/14 I.zaskarżony wyrok w odniesieniu do obwinionego D. K. , a na podstawie art. 435 kpk w zw. z art. 109 kpw również w odniesieniu do B. L. , zmienia w ten sposób, że obwinionych od popełnienia przypisanego im czynu uniewinnia; II.kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE D. K. i B. L. obwinieni zostali o to, że w dniu 24 kwietnia 2014r. około godz.10:00 w O. przy ul. (...) mając obowiązek opieki nad małoletnim dzieckiem, będąc pod wpływem alkoholu, dopuścili się do jego przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia -tj. o wykroczenie z art. 106 kw. Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 3 września 2014r. w sprawie IX W 272/14 orzekł : I.obwinionych B. L. i D. K. uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu i za to, na podstawie art.106 kw skazał ich na kary po 600zł. grzywny; II.na podstawie art. 624 §1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwolnił obwinionych od kosztów postępowania i opłat. Od tego wyroku apelację wniósł obwiniony D. K. , zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Wyrokowi temu skarżący zarzucił – jak zdaje się to wynikać z kontekstu- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść a polegający na niezasadnym przypisaniu mu winy, w sytuacji gdy obwiniony- jak twierdzi- opiekując się dzieckiem nie znajdował się w stanie nietrzeźwości. Stawiając ten zarzut D. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie tej sprawy do ponownego jej rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja jest słuszna w stopniu oczywistym. W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych dowodów lub chociażby poszlak, które mogłyby uzasadniać tezę, iż w dniu 24 kwietnia 2014r. około godz.10:00 obwinieni D. K. i B. L. dopuścili do przebywania swego małoletniego dziecka w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia . Jedynym faktem, który w tej sprawie ustalił Sąd Rejonowy i który jest bezsporny to ten, że wymienionego dnia, o wymienionej godzinie, oboje obwinieni przebywali w swym mieszkaniu razem ze swoją 8 – miesięczną córką i że w tym czasie w organizmie B. L. stwierdzono stężenie alkoholu wynoszące 0,16 mg/l, zaś u D. K. , w trakcie badań przeprowadzonych o godz. 11.51- 0,08 mg/l. Z samego faktu, iż obwinieni znajdowali się pod wpływem alkoholu ( w odniesieniu do D. K. przyjęto wyliczenia retrospektywne), zaś dziecko, które znajdowało się wówczas pod ich pieczą miało zaledwie 8 miesięcy, Sąd Rejonowy wywiódł wniosek, iż w ten sposób obwinieni dopuścili do przebywania tego dziecka w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia. Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. Jest to pogląd nie tylko nieuprawniony ale wręcz- ze względu na zawarte w nim uproszczenie- niedopuszczalny. Ustawodawca nie penalizuje bowiem samego faktu „bycia pod wpływem alkoholu” przez rodziców czy też opiekunów sprawujących bezpośrednią pieczę nad małoletnimi poniżej 7 roku życia i nie wprowadza wymogu ich całkowitej abstynencji nawet jeśli pozostające pod ich pieczą dziecko jest niemowlęciem . To, że alkohol może wpływać na zdolność postrzegania i postrzeganie to może zakłócić jest oczywiste, podobnie jak i to, że osoba znajdująca się pod wpływem alkoholu może mieć wydłużony czas reakcji a jej zachowanie może być nieadekwatne do sytuacji. Okoliczności powyższe same w sobie nie dowodzą jednakże tego, że w każdym przypadku osoba znajdująca się pod wpływem alkoholu nie daje żadnych gwarancji należytego sprawowania pieczy nad małym dzieckiem i że w każdym przypadku ów stan opiekuna oznacza, że dziecko przebywa w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia. Analizując zachowanie obwinionych w kontekście zarzuconego im wykroczenia z art. 106 kw odnotować należy, iż obwinieni opiekując się swoją córką nie znajdowali się w stanie upojenia alkoholowego, który uniemożliwiałby im świadomy kontakt z rzeczywistością. Stężenie alkoholu w ich organizmach było niewielkie. Ani B. L. ani D. K. nie znajdowali się nawet w stanie nietrzeźwości a jedynie w stanie po użyciu alkoholu, przy czym D. K. stan ten przekroczył minimalnie. Co istotne przy tym, a czego zdaje się nie dostrzegać Sąd Rejonowy, obwinieni oraz ich dziecko nie znajdowali się wówczas w jakichś warunkach nietypowych czy ekstremalnych lecz przebywali razem w swoim własnym mieszkaniu .Dziecko, w momencie wejścia Policjantów do mieszkania nie znajdowało się w żadnej sytuacji, która mogłaby stanowić dlań jakiekolwiek zagrożenie : ani nie siedziało na parapecie otwartego okna, ani nie bawiło się nożem lub niebezpiecznym narzędziem a jedynie zwyczajnie leżało w swoim łóżeczku, przy czym nie było to dziecko ani odwodnione ani zagłodzone. Na czym zatem miałoby polegać w tym przypadku przebywanie dziecka „w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka” trudno dociec, gdyż kwestii tej Sąd Rejonowy bliżej nie wyjaśnia. Na marginesie zauważyć należy, iż wniosków powyższych w niczym nie zmienia to, że Policjanci dobijający się do drzwi mieszkania obwinionych słyszeli dochodzący z wnętrza płacz małego dziecka. Zapewne wówczas, gdy Policjanci wreszcie wyłamali drzwi i weszli do środka - dziecko płakało jeszcze głośniej. Nie sposób wreszcie nie odnotować i tego, że w świetle realiów niniejszej sprawy wątpliwości może budzić to, czy intencją ustawodawcy wprowadzającego art. 106 kw. było legitymizowanie przypadków odbierania dziecka rodzicom, którzy wypili drinka czy piwo i to bez względu na to, czy rodzice ci mają nieposzlakowaną opinię czy też wchodzili w konflikt z prawem. Mając zatem powyższe na uwadze i uznając, iż w dowody zgromadzone w sprawie nie dają podstaw do stwierdzenia, że zachowanie D. K. wyczerpało znamiona zarzucanego mu wykroczenia, wymienionego od popełnienia tego czynu należało uniewinnić ( art. 437 §2 kpk ). Jednocześnie, uznając, że te same względy, które legły u podstaw uniewinnienia D. K. dotyczą również B. L. , która wyroku tego nie zaskarżyła, na podstawie art. 435 kpk w zw. z art. 109 kpw przedmiotowe orzeczenie należało zmienić również w odniesieniu do tej obwinionej. Z uwagi na uniewinnienie obwinionych, kosztami procesu w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa ( art. 630 kpk w zw. z art. 119 kpw ).