Sad powszechny, VII Ka 1068/14

Sygn. akt VII Ka 1068/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Remigiusz Chmielewski, Sędziowie: SO Danuta Hryniewicz, SO Dariusz Firkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Katarzyna Filipiak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Janusza Płońskiego po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014r. sprawy M. W. i P. D. oskarżonych o przestępstwa z art. 278§1 kk i art.291§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie XII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Nidzicy z dnia 19 września 2014r.sygn. akt XII K 250/14 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie XII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Nidzicy przekazuje. Sygn. akt VII Ka 1068/14 UZSADNIENIE 1/ M. W. został oskarżony o to, że: w dniu 21.06.2014r. ok. godz. l9:00 w N. przy ul. (...) , wykorzystując chwilową nieuwagę domowników zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy m-ki G. (...) B. (...) o nr (...) oraz (...) wraz z kartą sim o nr (...) w sieci (...) oraz kartą pamięci o pojemności 2GB ogólnej wartości 500zł na szkodę K. W. to jest o czyn przewidziany w art. 278 § 1 kk , 2/ P. D. została oskarżona o to, że: w okresie od 21.06.2014r. do dnia 08.07.2014r. w' miejscowości (...) (...) , nabyła za kwotę 20zł telefon komórkowy m-ki G. (...) B. (...) o nr (...) oraz (...) wraz z kartą sim o nr (...) w sieci (...) oraz kartą pamięci o pojemności 2GB ogólnej wartości około 500zł pochodzący z przestępstwa kradzieży na szkodę K. W. , to jest o czyn przewidziany w art. 291 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Olsztynie XII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w N. wyrokiem z dnia 19 września 2014r.sygn. akt XII K 250/14 I oskarżonego M. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to skazał go i wymierzył na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 34 § 1 i § 2 pkt 2 kk i art. 35 § 1 kk karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II oskarżoną P. D. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to skazał ją i wymierzył na podstawie art. 291 § 1 kk w zw. z art. 34 § 1 i § 2 pkt 2 kk i art. 35 § 1 kk karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych M. W. i P. D. zaskarżył prokurator i zarzucił mu: 1) obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia a konkretnie art. 343 § 6 kpk w zw. z art. 335 § 1 kpk poprzez skazanie i wymierzenie oskarżonemu M. W. kary 6 miesięcy ograniczenia wolności zamiast uzgodnionego przez wymienionego oskarżonego z prokuratorem wymiaru kary 7 miesięcy ograniczenia wolności, 2) obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia a konkretnie art. 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez niewskazanie w opisie przypisanego oskarżonej P. D. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 291 § 1 kk , że wymieniona dopuściła się paserstwa umyślnie w jednej z przewidzianych prawem postaci, tj. wiedząc, że nabywany telefon komórkowy pochodzi z przestępstwa bądź przewidując taką możliwość, godziła się na to, co w przypadku wyroku skazującego jest niezbędne albowiem wyrok taki winien zawierać wszystkie znamiona konstytuujące dane przestępstwo. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania na posiedzeniu Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest trafna w takim zakresie w jakim podniesione w niej okoliczności nakazują uchylenie wyroku w całości. Na wstępie podnieść należy, że kodeks postępowania karnego w art. 335 kpk wprowadził instytucję tzw. dobrowolnego poddania się karze przez oskarżonego. Powyższa instytucja jest swoistym rodzajem układu między prokuratorem a oskarżonymi, który zawiera w sobie zobowiązanie prokuratora do wysunięcia określonej propozycji co do wymiaru kary oraz zobowiązanie oskarżonego do dobrowolnego poddania się karze. Sąd nie może zatem orzec w inny sposób niż uzgodniony przez strony, jedną z których jest prokurator. Jest to niemożliwe, gdyż z treści art. 343§ 6 i 7 wynika, że uwzględniając wniosek, sąd skazuje oskarżonego, a uznając, że nie zachodzą podstawy do jego uwzględnienia, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Jak wynika z akt niniejszej sprawy oskarżeni wnieśli o dobrowolne poddanie się karze oraz zaproponowali jego warunki, na które organ procesowy wyraził zgodę, dołączając do aktu oskarżenia wniosek o wydanie wyroku skazującego – k. 45odw. Na posiedzeniu w dniu 19 września 2014 r. Sąd I instancji wydał wyrok skazujący. Na uwadze jednakże należy mieć, że w stosunku do M. W. orzeczono karę nie 7 ale 6 miesięcy ograniczenia wolności. Do powyższego uchybienia Sad Rejonowy przyznał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku- k.65. Dodatkowo jednakże, jak to trafnie wskazał skarżący, Sąd I instancji w ślad za aktem oskarżenia nie wskazał wszystkich niezbędnych znamion czynu zabronionego z art. 291 § 1 kk poprzez określenie stanu świadomości oskarżonej P. D. w stosunku do nabywanego telefonu komórkowego. Konieczne jest zatem uzupełnienie opisu czynu poprzez określenie albo wiedzy o pochodzeniu tej rzeczy z przestępstwa albo przewidywaniu takiej możliwości i godzenia się na to, co odróżnia paserstwo umyślne od paserstwa nieumyślnego określonego w art. 292 § 1 kk . Powyższe powoduje, że także i wyrok w takiej postaci w stosunku do oskarżonej nie może się ostać. Zauważyć także należy, że wobec przyjętej kwalifikacji aby możliwe było wymierzenie kar ograniczenia wolności konieczne jest zastosowanie art. 58§3 kk , którego to przepisu Sąd Rejonowy przez przeoczenie w wyroku nie powołał – k.65. Wreszcie co do oskarżonego wskazać należy, że nie był on prawidłowo zawiadomiony o terminie posiedzenia albowiem zawiadomienie błędnie wysłano na ulicę (...) – k.58 a nie pod właściwy adres tj. ulicę (...) – k.23 Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania albowiem wobec wskazanych uchybień nie było możliwe dokonanie jego zmiany – art.437§2 kpk , art.438pkt.3 kpk . Przy ponownym rozpoznaniu sprawy postępowanie przeprowadzić należy z uwzględnieniem poczynionych uwag co winno pozwolić na wydanie trafnego orzeczenia. Nie jest także wykluczone skazanie oskarżonych w wnioskowanym trybie, oczywiście przy dokonaniu koniecznych korekt w uzgodnionym przez strony wniosku.