Sad powszechny, I C 298/14

UZASADNIENIE Pozwem z dnia 28 marca 2014 roku, złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym pełnomocnik (...) S.a. r.l. z siedzibą w L. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. A. kwoty 1.521,46 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 28 marca 2014 roku, przy czym na kwotę powyższą składa się kwota 1.258 zł tytułem należności głównej wynikającej z polisy ubezpieczeniowej nr (...) oraz kwota 263,46 zł tytułem skapitalizowanej kwoty odsetek za okres od dnia 17 sierpnia 2012 roku do dnia 27 marca 2014 roku za opóźnienie w zapłacie kwoty głównej wynikającej z polisy ubezpieczeniowej nr (...) , a także zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pisma wszczynającego postępowanie wskazywał, iż wierzytelność w kwocie 1.258 zł powstała z tytułu nieuregulowanej składki z tytułu umowy ubezpieczenia zawartej z (...) S.A. V. (...) potwierdzonej polisą ubezpieczeniową nr (...) z dnia 16 sierpnia 2012 roku – płatnej do 16 sierpnia 2012 roku. Strona powodowa podała ponadto, iż powód przejął od wierzyciela pierwotnego powyższą wierzytelność na podstawie umowy cesji z dnia 27 września 2013 roku. W dniu 5 maja 2014 roku Sąd Rejonowy L. w L. wydał w elektronicznym postępowaniu upominawczym nakaz zapłaty uwzględniający w całości dochodzone roszczenie (sygn. akt VI Nc-e 442809/14). Pozwany w dniu 20 maja 2014 roku złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym to sprzeciwie wskazał, iż pismem nadanym w dniu 3 sierpnia 2012 roku wypowiedział umowę ubezpieczenia zawartą z (...) S.A. Swoje stanowisko podtrzymywał w toku całego postępowania. Z uwagi na skuteczne wniesienie przez pozwanego sprzeciwu Sąd Rejonowy L. w L. VI Wydział Cywilny postanowieniem wydanym w dniu 11 lipca 2014 roku stwierdził utratę mocy nakazu zapłaty w całości i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w S. . Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 sierpnia 2014 r., niniejsza sprawa została skierowana do postępowania uproszczonego. W piśmie procesowym wniesionym dnia 12 września 2014 r. pełnomocnik powoda wniósł pozew na formularzu, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 30 września 2014 roku zatytułowanym odpowiedź na sprzeciw strona powodowa podniosła, iż przedmiotowa wierzytelność została nabyta jako bezsporna i wymagalna, zaś pozwany nie udowodnił faktu wypowiedzenia umowy ubezpieczenia, bowiem nie przedstawił dowodu doręczenia wierzycielowi pierwotnemu pisma z dnia 3 sierpnia 2012 roku. W dalszych pismach procesowych powielał swoje dotychczasowe twierdzenia. Sąd ustalił, co następuje: Pozwany w sierpniu 2012 roku był właścicielem pojazdu marki V. o nr rej. (...) objęty umową obowiązkowego ubezpieczenia OC w (...) S.A. V. (...) ważną do dnia 15 sierpnia 2012 roku (okoliczność bezsporna). W dniu 2 sierpnia 2012 roku w obecności B. R. wypełnił i podpisał pisemne wypowiedzenie powyższej umowy ubezpieczenia, a następnie wraz z umową kupna pojazdu włożył do koperty. Powyższa przesyłka została nadana przez B. R. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego następnego dnia listem poleconym (kserokopia wypowiedzenia wraz z potwierdzeniem nadania przesyłki k. 42, oświadczenie B. R. k. 44, zeznania świadka B. R. k. 77). Wypowiedzenie zostało doręczone ubezpieczycielowi w dniu 7 sierpnia 2012 roku (pismo z dnia 18 listopada 2014 roku, k. 75). Umową z dnia 27 września 2013 roku (...) S.A. V. (...) sprzedało na rzecz (...) S.a. r.l. z siedzibą w L. wierzytelności pieniężne wynikające z umów obowiązkowych ubezpieczeń OC, w tym jako jedną ze zbywanych wierzytelności wskazano wierzytelność przysługującą wobec P. A. w kwocie 1.258,00 (umowa sprzedaży wierzytelności k. 16 – 18, częściowy wykaz wierzytelności k. 15v). O przelewie zawiadomiono pozwanego pismem z dnia 8 września 2014 roku. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód domagał się w niniejszym procesie zasądzenia od pozwanego na jego rzecz roszczenia, które przysługiwało mu z tytułu wierzytelności nabytej przezeń na podstawie umowy cesji. Stosownie do treści art. 509 k.c. , wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Umowa ta skutkuje sukcesją syngularną o charakterze translatywnym – wierzytelność przechodzi na cesjonariusza w postaci niezmienionej, w jakiej przysługiwała cedentowi, w szczególności co do jej wysokości, należności ubocznych oraz ewentualnego jej przedawnienia. W pierwszej kolejności należało więc rozważyć kwestię istnienia zobowiązania pozwanego względem wskazywanego w pozwie wierzyciela pierwotnego. Samo dokonanie zapisu w księgach funduszu o istnieniu wierzytelności, jak tez zapis w umowie przelewu wierzytelności wskazujący na ich bezsporność i wymagalność, nie wiąże się z domniemaniem prawnym, że wierzytelności te faktycznie istnieją. Strona powodowa wskazywała przy tym, iż wierzytelność w kwocie 1.258 zł powstała z tytułu nieuregulowanej składki ubezpieczenia OC - płatnej do 16 sierpnia 2012 roku, wynikającej z tzw. automatycznego przedłużenia polisy zawartej z (...) S.A. V. (...) . Kwestię sporną stanowiło przy tym, czy do takiego przedłużenia w niniejszej sprawie doszło. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 6 Ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r., nr 205, poz. 1210) do umów ubezpieczenia zawartych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy (11.02.2012 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że pierwotna umowa ubezpieczenia została zawarta między stronami w roku 2011 zastosowanie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 lutego 2012 roku. Podstawę prawną orzekania w tym zakresie stanowił przede wszystkim art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , zgodnie z którym jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12 miesięcy, na który została zawarta umowa nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się że została zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy. Istotne jest, aby zakład ubezpieczeń otrzymał pismo wypowiadające umowę, a bez znaczenia pozostaje, czy faktycznie się z nim zapoznał. Przedmiotowe oświadczenie o wypowiedzeniu umowy jest skutecznie złożone z chwilą, w której doszło do zakładu ubezpieczeń w sposób możliwy do zapoznania się z jego treścią ( art. 61 § 1 k.c. ), przy czym w przypadku nadania przesyłką listową istotną jest data doręczenia listu do adresata. W ocenie Sądu niewątpliwym w niniejszej sprawie jest, iż na 9 dni przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zostało doręczone poprzednikowi prawnemu strony powodowej pismo pozwanego zawierające wypowiedzenie przedmiotowej umowy ubezpieczenia. Jak wynika z wiarygodnych w ocenie Sądu zeznań świadka B. R. pozwany w obecności świadka w dniu 2 sierpnia 2012 roku około godziny 20 sporządził pisemne oświadczenie w tym przedmiocie, a następnie włożył do koperty wraz z umową sprzedaży samochodu. Powyższa przesyłka została wysłana dnia następnego przez świadka w polskim urzędzie pocztowym. Zeznania te znalazły jednocześnie potwierdzenie w załączonej do pisma pozwanego z dnia 7 października 2014 roku kserokopii wypowiedzenia wraz z potwierdzeniem nadania z dnia 3 sierpnia 2012 roku oraz w treści pisemnego oświadczenia B. R. z dnia 7 stycznia 2014 roku. Datę doręczenia wypowiedzenia Sąd ustalił w oparciu informacje zawarte w piśmie (...) S.A. V. (...) z dnia 18 listopada 2014 roku, w którym to ubezpieczyciel wskazał, iż przesyłkę powyższą otrzymał dnia 7 sierpnia 2012 roku. Bez znaczenia jest przy tym, czy z oświadczeniem tym się zapoznał, czy tez zaginęło ono bezpośrednio po jego doręczeniu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż pozwany zachował termin wskazany w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , wykluczając zarazem możliwość tzw. automatycznego przedłużenia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC. Nie powstała więc również wierzytelność o zapłatę składki z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego OC za okres od dnia 16 sierpnia 2012 roku do dnia 15 sierpnia 2012 roku. Mając na uwadze powyższe, wobec nieistnienia wierzytelności, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.