Sygn. akt III AUa 1283/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Goss-Kokot Sędziowie: SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska SSA Marta Sawińska (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Emilia Wielgus po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. w Poznaniu sprawy z odwołania D. S. , (...) S.A. - (...) z siedzibą w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o podstawę wymiaru składek na skutek apelacji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2012 r. sygn. akt VIII U 313/12
- oddala apelację;
- zasądza od pozwanego na rzecz odwołującej spółki kwotę 120zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 listopada 2011 r., znak: (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. stwierdził, że niżej wskazany przychód osiągnięty przez D. S. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) S.A. (...) z siedzibą w P. stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, chorobowe i wypadkowe, która wynosi: Okres (mm-rrrr) Ubezpieczenie emerytalne i rentowe Ubezpieczenie chorobowe Ubezpieczenie wypadkowe 03/2006 18.247,00zł 18.247,00zł 18.247,00zł 05/2006 1.313,00 zł 18.000,00 zł 18.000,00 zł 03/2007 18.247,00 zł 18.247,00 zł 18.247,00 zł 05/2007 6.233,00 zł 18.000,00 zł 18.000,00 zł 03/2008 20.247,00 zł 20.247,00 zł 20.247,00 zł 05/2008 5.043,00 zł 20.000,00 zł 20.000,00 zł 03/2008 20.244,00 zł 20.244,00 zł 20.244,00 zł 05/2009 15.546,00 zł 20.000,00 zł 20.000,00 zł 03/2010 20.244,00 zł 20.244,00 zł 20.244,00 zł 05/2010 14.136,00 zł 26.790,00 zł 26.790,00 zł W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że płatnik składek w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie uwzględnił przychodów osiągniętych przez D. S. z tytułu świadczeń rzeczowych wydanych z okazji Dnia Kobiet finansowanych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Dokonane wypłaty stanowią, zdaniem ZUS, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, gdyż jest przychodem określonym w art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych . W ocenie ZUS podział środków z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nastąpił niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 04.03.1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych . (...) w latach 2006-2010 wydał świadczenia rzeczowe z okazji Dnia Kobiet o wartości 247zł i 244 zł z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Przyznawane świadczenia nie uwzględniały sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej poszczególnych pracowników. D. S. z okazji Dnia Kobiet otrzymała następujące świadczenia rzeczowe: 1) w marcu 2006 r. o wartości 247 zł, 2) w marcu 2007 r. o wartości 247 zł, 3) w marcu 2008 r. o wartości 247 zł, 4) w marcu 2009 r. o wartości 244 zł, 5) w marcu 2010 r. o wartości 244 zł. Płatnik składek nie dokonał zróżnicowania wysokości świadczenia, w związku z czym pracownikom posiadającym wysokie dochody, przyznano świadczenia tej samej wysokości, co pracownikom posiadającym niższe dochody. Zdaniem organu rentowego skoro w/w świadczenie nie miało charakteru socjalnego, gdyż nie wiązano go z kryterium socjalnym należy uznać je za przychód, który to przychód stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. ZUS wskazał nadto, że ustalenie dotyczące 05/2006, 05/2007, 05/2008, 05/2009 i 05/2010 spowodowane jest przekroczeniem kwoty odpowiadającej trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, w związku z podwyższeniem podstawy wymiaru składek. Od powyższej decyzji odwołali się, płatnik składek (...) S.A. oraz D. S. , zaskarżając decyzję w całości. Wydanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe poprzez ustalenie, że przychód osiągnięty przez D. S. z tytułu uzyskania świadczeń wskazanych w decyzji ZUS stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wszelkie otrzymane przez D. S. wypłaty dokonane z Funduszu Socjalnego miały charakter pomocy socjalnej, zmierzały do realizacji celów socjalnych zgodnych z ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych i były dokonywane zgodnie z przepisami tej ustawy. Wskazano również, że w przypadku odwołującej dopłata do świadczeń rzeczowych była dokonywana zgodnie z Regulaminem Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, w oparciu o decyzję Komisji Socjalnej podjętą po weryfikacji uprawnień D. S. do korzystania z Funduszu Socjalnego, ilości dni urlopu faktycznie wykorzystanego, w oparciu o kryterium dochodowe oraz po analizie indywidualnej sytuacji materialnej. Nadto wskazano, że wypłata z Funduszu Socjalnego z okazji Dnia Kobiet dokonywana jest w (...) S.A. w oparciu o Regulamin Zakładowego Funduszu Socjalnego, każdorazowo na wniosek organizatora. W ramach przyznanych środków z okazji dnia kobiet organizowano wspólne spotkania grupy pracowników - kobiet, które odbywały się w miejscu imprez kulturalnych i miały charakter integracyjny. Realizowanie dopłat na obchody dnia kobiet stanowiły niewielką procentowo kwotę środków Funduszu Socjalnego (około 3%) i dotyczyło kilkunastu pracowników. Świadczenia z okazji Dnia Kobiet nie miały charakteru ulgowej usługi lub świadczeni, ani dopłaty, do których zastosowanie musi mieć kryterium socjalne. Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2012r., sygn. akt VIII U 313/12, Sąd Okręgowy w Poznaniu Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych: 1) zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustala, iż do przychodu osiągniętego przez D. S. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) SA (...) stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, chorobowe i wypadkowe nie wlicza wartości świadczeń rzeczowych: w marcu 2006 roku w wysokości 247 złotych, w marcu 2007 roku w wysokości 247 złotych, w marcu 2008 roku w wysokości 247 złotych, w marcu 2009 roku w wysokości 244 złote, w marcu 2010 roku w wysokości 244 złote i tym samym kwoty te nie mają wpływu na ustalenie przekroczenia kwoty odpowiadającej trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia i nie wpływają na podwyższenie wymiaru składek w maju 2006 roku, w maju 2007 roku, w maju 2008 roku, w maju 2009 roku i w maju 2010 roku. 2) Zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. na rzecz odwołującej spółki kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Podstawę powyższego wyroku stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne. (...) S.A. (...) z siedzibą w P. powstała w 2001 r. i jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (...) . W w/w spółce od 1996 r. obowiązuje Regulamin Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Regulamin ten w części II pkt. 2 przewiduje jako przeznaczenie funduszu nieodpłatne lub częściowo odpłatne świadczenie usług na rzecz różnych form działalności kulturalno -oświatowej i sportowo - rekreacyjnej. Organizacja Dnia Kobiet została zaś wprost przewidziana w tabeli w punkcie 2 podpunkt Ib. W (...) S.A. corocznie organizowano Dzień Kobiet, było to tradycyjnym wydarzeniem w spółce, w której zawsze było zatrudnionych mniej kobiet niż mężczyzn. Obecnie (...) zatrudnia 18 kobiet, co stanowi około 8% wszystkich pracowników. Świadczenie z okazji Dnia Kobiet było co roku wpisane w preliminarzu wydatków z Funduszu Socjalnego. Organizator Dnia Kobiet w danym roku składał do Komisji Socjalnej wniosek o przyznanie środków na organizację imprezy. Komisja przyznawała kwoty około 200 zł na jedną pracownicę. Każda pracownica otrzymywała taką samą kwotę, nie było stosowane kryterium dochodowe. Wypłata kwot odbywała się w oparciu o zestawienie z działu zatrudnienia. Kwoty te były przekazywane do organizatora imprezy. Imprezy organizowane z okazji Dnia Kobiet były skierowane do wszystkich kobiet zatrudnionych w (...) i polegały na wspólnym wyjściu o charakterze integracyjnym na „jakieś wydarzenie” kulturalne. Pracownice uczestniczyły w wyjściu na kabaret lub do opery połączonym z kolacją. Zazwyczaj wszystkie zatrudnione w (...) kobiety brały udział w tego typu imprezach. Jeśli któraś nie brałaby w nich udziału nie otrzymałaby równowartości kwoty wydatkowanej na uczestnictwo w imprezie. Odwołująca D. S. jest wiceprezesem (...) S.A. W latach 2006-2008 na jej uczestnictwo w Dniu Kobiet została przekazana z Zakładowego Funduszu Socjalnego kwota 247 zł, zaś w latach 2009-2010 kwota 244 zł. Płatnik składek - (...) S.A. nie naliczył D. S. wyżej wymienionych kwoty na poczet składek na ubezpieczenia społeczne. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach ZUS, dokumentów przedłożonych do akt prawy oraz zeznań odwołującej D. S. , zeznań świadka Z. M. . Mając powyższe na uwadze oraz § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ( Dz. U. nr 161, poz. 1106 z późn. zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych ( Dz. U. z 1996r., nr 70, poz. 335 z późn. zm.), Sąd I instancji stwierdził, że odwołanie jest bezzasadne. W odniesieniu do ponoszenia przez pracodawcę kosztów wycieczek pracowniczych i pokrywania ich kosztów z ZFŚS Sąd uznał, że świadczenia te były przychodem pracownika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych . Stanowiły zdaniem Sądu „nieodpłatne świadczenie” pracodawcy na rzecz pracownika, bowiem pracownik otrzymując je nie był zobowiązany do żadnego świadczenia w zamian. Sąd stwierdził zatem, że świadczenia wskazane w zaskarżonej decyzji stanowią przychód zainteresowanego, a co za tym idzie stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP i FGŚP. Wskazując na powyższe Sąd I instancji na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w sentencji wydanego wyroku. Mając powyższe na uwadze oraz § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ( Dz. U. nr 161, poz. 1106 z późn. zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych ( Dz. U. z 1996r., nr 70, poz. 335 z późn. zm.), a także orzecznictwo Sąd I instancji stwierdził, że odwołanie jest zasadne. Sąd wskazał w szczególności na art. 8 ustawy o ZFŚS i podniósł, że zgodnie z tym przepisem nie stosuje się kryterium badania sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnego pracownika w przypadku przeznaczenia środków z ZFŚS na organizację imprez dla całej grupy pracowników uprawnionych. Trudno byłoby bowiem wskazać w jakim zakresie ma nastąpić badanie sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika i jakie konsekwencje w zakresie podziału środków na imprezę takie badanie miałoby wywierać. Ponadto Sąd wskazał, że obowiązujący u pracodawcy Regulamin ZFŚS wprost przewidywał możliwość przeznaczania środków funduszu na „dzień kobiet” – w ramach organizowanej dla żeńskiej części zespołu imprezy kulturalnej. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w sposób wskazany w sentencji wydanego wyroku. Powyższy wyrok w całości apelacją z dnia 2 października 2012r. zaskarżył organ rentowy. Apelujący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r., Nr 205, poz.1585 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. z 1998r., Nr 161 poz. 1106 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że do przychodu osiągniętego przez D. S. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) S.A. (...) stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne nie wlicza się wartości świadczeń rzeczowych: w marcu 2006r. w wysokości 247zł, w marcu 2007r. w wysokości 247 zł, w marcu 2008r. w wysokości 247zł, w marcu 2009r. w wysokości 244zł, w marcu 2010r. w wysokości 244zł i przyjęcie że kwoty te nie mają wpływu na ustalenie przekroczenia kwoty odpowiadającej trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia i nie wpływają na podwyższenie wymiaru składek w maju 2006r., w maju 2007r., w maju 2008r., w maju 2009r., w maju 2010r. oraz naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996r., Nr 70 poz. 335 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że odwołująca spółka nie musiała stosować kryterium socjalnego przy przyznaniu ubezpieczonej świadczeń socjalnych. Wskazując na powyższe, apelujący ZUS wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołań od decyzji organu rentowego z dnia 28 listopada 2011r., ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od odwołujących wg norm przepisanych za obie instancje. W odpowiedzi na apelację odwołująca Spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Sąd Apelacyjny stwierdza, że zarzuty apelacji są bezzasadne, a zatem apelację należało oddalić w całości. Na wstępie rozważań własnych, należało powołać podstawy prawne orzeczenia. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z Funduszu. Wskazać należy, iż to pracodawca gospodaruje środkami funduszu, dokonuje podziału środków funduszu na poszczególne rodzaje działalności socjalnej i przyznaje poszczególnym uprawnionym świadczenia finansowane z funduszu na zasadach określonych w regulaminie zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Z funduszu mogą być finansowane tylko te rodzaje działalności socjalnej, które są objęte ustawową definicją pojęcia „działalność socjalna". Swoboda regulacji w regulaminie zasad przyznawania indywidualnych świadczeń jest ograniczona ustanowioną przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 cyt. ustawy ogólną zasadą, że przyznawanie tych świadczeń ma być uzależnione od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z funduszu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny tego, czy organ rentowy zasadnie ustalił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne odwołującej D. S. , wliczając do podstawy wymiaru tych składek kwoty przeznaczone na sfinansowani przez płatnika składek udziału w imprezie z okazji Dnia Kobiet. Przechodząc zatem do meritum, tj. dopłat do organizacji dnia kobiet Sąd Apelacyjny nie zgadza się z zarzutami apelacji ZUS. Błędnie organ rentowy wskazywał w tym zakresie, że kwoty wypłat z ZFŚS są przychodem pracownika, bez rozważenia wpływu art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS. Jednocześnie podnosząc zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS organ rentowy błędnie go zinterpretował. Zdaniem Sądu Apelacyjnego powyższe badanie winno mieć miejsce, a Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że badanie sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z funduszu dotyczy przyznawania z funduszu środków jedynie gdy określone świadczenie może być przyznane w zróżnicowanej wysokości. Kryteria te będą miały wówczas wpływ na wysokość otrzymanego świadczenia. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja, gdy pracownicy biorą udział w „imprezie integracyjnej” zorganizowanej przez pracodawcę dostępnej dla wszystkich pracowników (lub grupy pracowników), na równych zasadach. Powyższe tożsamo zinterpretował Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny wskazuje na cytowane przez Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 23 października 2008r. w sprawie II PK 74/08 przyjął, że „przepis art. 8 ust.1 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie odnosi się do całości działalności socjalnej w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej ustawy, a jedynie do ulgowych świadczeń i usług. Regulamin może przewidywać wydatkowanie środków funduszu na inne cele mieszczące się w ramach działalności socjalnej oraz ustalać inne zasady korzystania z tych świadczeń , np. powszechnej dostępności na równych zasadach w zakresie imprez integracyjnych”. Sąd Apelacyjny w pełni podziela powyższe stanowisko zwracając uwagę, że taka forma korzystania z funduszu socjalnego – imprezy integracyjne - niewątpliwie nie jest sprzeczna z jego celem. Trudno nie zgodzić się z doktryną i orzecznictwem, że, działalność socjalna pracodawcy nie ogranicza się jedynie do udzielania ulgowych usług i świadczeń z ZFŚS. Może on bowiem również zaspokajać zbiorowe potrzeby zatrudnionych , organizując masowe imprezy, np. zorganizowane wycieczki, spotkania integracyjne, pikniki. Taki przejaw aktywności zakładu stanowi rodzaj rekreacji czy wypoczynku, a więc mieści się w pojęciu działalności socjalnej pracodawcy określonej w art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS. Przy organizowaniu takich zbiorowych imprez nie ma elementu „przyznawania ulgowych usług i świadczeń z ZFŚS”. W tym zakresie organ rentowy błędnie wskazał w apelacji, że brak jest w ogóle podstaw do odnoszenia wydatków na imprezy integracyjne do kwestii wypłat środków z ZFŚS. Taka interpretacja przepisów w sposób istotny ograniczyłaby możliwości wydatkowania Funduszu ze szkodą dla realizacji jego celów, między innymi związanych z integracją załogi. Z tych powodów Sąd Apelacyjny uznał, że nie trafne są rozważania ZUS w tym zakresie, a Sąd I instancji nie naruszył art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 8 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych , a w konsekwencji § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. z 1998r. Nr 161 poz.1106). Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację, o czym orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach sądowych w drugiej instancji Sad Apelacyjny orzekł w pkt. 2 sentencji niniejszego wyroku, na podstawie § 12 ust. 1 pkt. 2 i § 12 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, z dnia 28 września 2002r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02.163.1349 z późn. zm.), w zw. z art. 98 k.p.c. SSA Marta Sawińska SSA Dorota Goss-Kokot SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska