Sad powszechny, VI W 1328/14

Sygnatura akt VI W 1328/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2014r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014r. sprawy przeciwko I. P. synowi A. i E. z domu P. urodzonemu (...) w miejscowości S. obwinionemu o to, że W dniu 09.01.2014r o godz 09:45 we W. na ul. (...) w Siedzibie Straży Miejskiej będąc właścicielem pojazdu marki A. o nr rej (...) nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd, którego kierujący w dniu 22.11.2013r o godz. 10:40 we W. na ul. (...) zaparkował samochód w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. tj. o czyn z art. 96 § 3 kw ****************** I. uznaje obwinionego I. P. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE W dniu 22 listopada 2013 r. o godz. 10.40 we W. przy ul. (...) W. oraz M. T. dostrzegli zaparkowany samochód osobowy marki A. nr rej. (...) . Za wycieraczką samochodu S. zostawili wezwanie dla kierującego celem stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej W. w związku z zaparkowaniem tego samochodu w strefie zamieszkania w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Samochód ten stanowił własność I. P. . dowód: notatka k. 6; zdjęcie k. 7; wyjaśnienia I. P. k. 30; wezwanie k. 8; Straż Miejska W. w dniu 11 grudnia 2013 r. wystosowała wezwanie do I. P. . Został on zobowiązany do stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...) w terminie 7 dni w charakterze świadka w celu wskazania osoby, która w dniu 22 listopada 2013 r. nieprawidłowo zaparkowała samochód osobowy marki A. nr rej. (...) we W. przy ul. (...) . dowód: wezwanie k. 12; I. P. wezwanie Straży Miejskiej W. odebrał w dniu 13 grudnia 2013 r. Stawił się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...) w dniu 9 stycznia 2014 r. Nie wskazał jednak osoby, która w dniu 22 listopada 2013 r. nieprawidłowo zaparkowała samochód osobowy marki A. nr rej. (...) we W. przy ul. (...) . Nie posiadał bowiem wiedzy, kto w oznaczonym czasie i miejscu kierował jego samochodem. Zarazem w tym dniu jego samochód nie został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę. dowód: potwierdzenie odbioru pisma k. 9; wyjaśnienia I. P. k. 30; zeznania M. C. k. 37-38; I. P. utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 1500 zł. Był wielokrotnie karany za wykroczenia przeciw porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji. dowód: dane osobopoznawcze k. 29; informacja k. 24; I. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zarazem wyjaśnił zgodnie z ustaleniami. vide: wyjaśnienia I. P. k. 30; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zdjęciu, notatce urzędowej, wezwaniu, pokwitowaniu, zeznaniach M. C. i na wyjaśnieniach I. P. . Dowody te w sposób zbieżny wskazują, iż w dniu 22 listopada 2013 r. o godz. 10.40 był nieprawidłowo zaparkowany we W. przy ul. (...) samochód marki A. nr rej. (...) . Samochód ten stanowił własność I. P. , który wezwany do wskazania kierującego nie zastosował się do tej powinności. Przy tym nie miał on wiedzy co do osoby kierującego. Zarazem w tym dniu jego samochód nie został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę. Sąd zważył. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w art. 78 ust. 4 nakłada na właściciela bądź użytkownika pojazdu obowiązek wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. W myśl art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym S. Miejscy są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Tym samym przysługuje im uprawnienie do składania wniosków o ukaranie w tych sprawach. W tym zakresie finalnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 30 września 2014 r., sygn. I KZP 16/14 (Biul.SN 2014/9/13). Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie o sygn. P 27/13 (Dz. U. z 24 marca 2014 r. poz. 375) wezwany do wskazania kierującego pojazdem ma pięć możliwości: 1) wskazać siebie, jeżeli faktycznie prowadził pojazd;2) przedstawić dowód, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem pojazdu; 3) wskazać kto kierował lub używał pojazd;4) nie wskazać, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania; 5) przedstawić dowód, że pojazd był użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. W czwartym wypadku, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu nie wskaże, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania, naraża się na odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w omawianym orzeczeniu, zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec. W sytuacji użycia pojazdu wbrew woli i wiedzy właściciela lub posiadacza pojazdu przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie dochodzi w ogóle do spełnienia znamion wykroczenia określonego w art. 96 § 3 kw. Właściciel lub posiadacz pojazdu, nie wskazując, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie zachowują się, jak wymaga tego art. 96 § 3 kw „wbrew obowiązkowi”. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw zostanie wyłączona także w sytuacji, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu uchylą się od obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie w ramach prawa do obrony na podstawie art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.) w związku z art. 20 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.). Właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają zatem obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli sami tym pojazdem kierowali lub go używali i dopuścili się np. wykroczenia przekroczenia prędkości zarejestrowanego za pomocą urządzenia rejestrującego. Należy tu także dodać, iż Trybunał Konstytucyjny dokonując wykładni art. 96 § 3 kw, dostrzegł możliwość, iż osoba którą zobowiązano do przedmiotowego wskazania nie dysponuje w tym zakresie wiedzą. Taka sytuacja ma chociażby miejsca, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, gdy samochód został zarejestrowany przez fotoradar od tyłu. Sytuacja ta jednak, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nie wyłącza odpowiedzialności z art. 96 § 3 kw. Jako, iż nie zaistniała żadna z wymienionych przez Trybunał Konstytucyjny przesłanek wyłączających odpowiedzialność I. P. z art. 96 § 3 kw uznano go winnym przypisanego mu czynu. Wymierzając karę Sąd uwzględnił jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy w odniesieniu od obwinionego, zważając na jego sytuację majątkową. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono. Natomiast, jako okoliczność obciążającą przyjęto karalność przez I. P. za podobne wykroczenia. O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.