Sad powszechny, VI W 955/14

(1)córce Z. i M. , urodzonej (...) we W. , obwinionej o to, że: do dnia 20 września 2013 roku do godz. 20:30 we W. na ul. (...) w siedzibie Straży Miejskiej, będąc właścicielem pojazdu marki T. ( (...) ) nie wskazała na żądanie uprawnionego organu komu powierzyła pojazd, którego kierujący w dniu 16 lipca 2013 roku o godz. 07:58 we W. na ul. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 37 km/h, tj. o wykroczenie z art. 96§3 kw: I. uznaje obwinioną B. Z.

(2)za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. za winną wykroczenia z art. 96§3 kw w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 96§3 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych; II. zwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym zwalnia ją od opłaty. UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: Obwiniona B. Z.

(2)jest właścicielem samochodu osobowego marki T. (...) o numerach rejestracyjnych (...) . W dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 Fotoradar Straży Miejskiej W. nr (...) ustawiony we W. na ulicy (...) (na wysokości posesji nr (...) ) zarejestrował fakt przekroczenia dozwolonej prędkości przez osobę kierującą wskazanym pojazdem, tj. samochód osobowy marki T. (...) o nr rej. (...) w momencie dokonywania pomiaru poruszał się z prędkością 77 km/h przy obowiązującym w tym miejscu ograniczeniu dopuszczalnej prędkości do 40 km/h. Ustalono, iż w dniu 07 sierpnia 2013 roku wystosowano do obwinionej pisemne wezwanie do osobistego stawiennictwa w siedzibie Straży Miejskiej W. we W. przy ul. (...) (w charakterze świadka) - w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania - celem wskazania, komu został powierzony uwidoczniony na załączonym raporcie pojazd, którego kierujący w oznaczonym miejscu i czasie przekroczył dopuszczalną prędkość. W tymże wezwaniu zostało zamieszone pouczenie, iż niewywiązanie się z przedmiotowego obowiązku skutkować będzie skierowaniem wniosku o ukaranie do właściwego miejscowo Sądu Rejonowego. Ustalono także, iż pani B. Z.

(2)otrzymała wskazane pismo w dniu 09 sierpnia 2013 roku i stawiła się osobiście w siedzibie Straży Miejskiej W. we W. przy ul. (...) w dniu 22 sierpnia 2013 roku w godzinach rannych – wtedy także została przesłuchana w charakterze świadka przez funkcjonariusza SM (...) . Podczas tegoż przesłuchania B. Z.

(2)złożyła ustną deklarację, że szczegółowe dane kierującego swoim pojazdem w krytycznym czasie zobliguje się przedstawić „osobiście lub telefonicznie” do dnia 20 września 2013 roku. Ustalono, iż obwiniona wbrew swojej ustnej deklaracji do dnia 20 września 2013 roku (do godziny 20:30) w siedzibie Straży Miejskiej W. we W. przy ul. (...) nie wskazała na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła wskazany pojazd do kierowania w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) . (dowód: zeznania świadka E. S. , karta 35 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionej, karty 17-18, 29-30 i 31-32 akt; także: notatka urzędowa, karta 4 akt; wydruk z urządzenia rejestrującego, karta 6 akt; kopia pisemnego wezwania dla obwinionej, karta 7 akt i pokwitowanie odbioru, karta 10 akt) B. Z.

(2)z zawodu jest laborantem chemicznym i aktualnie nie pracuje. Stan rodzinny - mężatka, na utrzymaniu dwójka dzieci. Obwiniona nie była uprzednio karana w postępowaniu mandatowym za tzw. wykroczenia drogowe. (dowód: dane osobo-poznawcze, karta 29 akt; informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 27 akt) B. Z.

(2)nie była przesłuchania w toku czynności wyjaśniających, natomiast na dalszym etapie postępowania konsekwentnie nie przyznawała się do popełnienia zarzuconego jej wykroczenia. W sprzeciwie od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego obwiniona zaprzeczyła swojemu sprawstwu odnośnie czynu z art. 96§3 Kodeksu wykroczeń – B. Z.

(2)zaprzeczyła także, jakoby to ona kierowała swoim pojazdem w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) . Ponadto obwiniona oświadczyła, że „Strażnik miejski ustalając termin 20.09.2013r. oświadczył, że nie jest to termin ostateczny i nie wiążący skutkiem prawnym w postaci przyznania się do kierowania pojazdem” – dodatkowo B. Z.

(2)zakwestionowała uprawnienie Straży Miejskiej W. do wniesienia wniosku o ukaranie przeciwko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu za czyn z art. 96§3 Kodeksu wykroczeń ( vide: karty 17-18 akt ). Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 roku obwiniona podtrzymała okoliczności podniesione w sprzeciwie od wyroku nakazowego – ponadto B. Z.

(2)stanowczo zaprzeczyła, jakoby podczas przesłuchania jej osoby w dniu 22 sierpnia 2013 roku [w siedzibie Straży Miejskiej W. ] zobowiązała się do wskazania do dnia 20 września 2013 roku szczegółowych danych osoby kierującej jej pojazdem [w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) ] stwierdzając „ja po prostu nie kojarzę tego faktu” ( vide: karty 29-30 akt ). W piśmie procesowym z dnia 15 września 2014 roku obwiniona wniosła o umorzenie prowadzonego przeciwko niej postępowania – B. Z.

(2)stwierdziła, iż „do chwili obecnej nie jestem w stanie wskazać kierującego [moim pojazdem] nie mając 100% pewności, nie narażając się na zarzut pomówienia”. Ponadto obwiniona ponownie stwierdziła, iż „Strażnik miejski ustalając termin 20.09.2013r. oświadczył, że nie jest to termin ostateczny i nie wiążący skutkiem prawnym w postaci przyznania się do kierowania pojazdem”. Dodatkowo B. Z.

(2)powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 roku (wydany w sprawie P 27/13) i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013 roku (wydany w sprawie III KK 431/13) – ponadto obwiniona opisała dane techniczne swojego pojazdu i zakwestionowała prawidłowość pomiaru prędkości tegoż pojazdu w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) ( vide: karty 31-32 akt ). Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz wina B. Z.

(2)odnośnie zarzucanego jej wykroczenia są oczywiste, jednoznaczne i nie mogą budzić żadnych wątpliwości. W przekonaniu Sądu Rejonowego całokształt materiału procesowego pozwala na przyjęcie w sposób jednoznaczny, iż obwiniona [jako właściciel samochodu osobowego marki T. (...) o numerach rejestracyjnych (...) ] swoim zachowaniem we wskazanym miejscu i czasie – do dnia 20 września 2013 roku do godziny 20:30 we W. przy ul. (...) (czyli w siedzibie Straży Miejskiej W. ) – wyczerpała ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę w art. 96§3 Kodeksu wykroczeń , albowiem wbrew ciążącemu na niej prawnemu obowiązkowi nie wskazała na żądanie uprawnionego organu [Straży Miejskiej W. ], komu powierzyła wskazany pojazd do kierowania w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) . Jednocześnie podkreślić w tym miejscu należy, iż Tutejszy Sąd związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego i dlatego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie może być ocena, czy osoba kierująca samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) faktycznie dopuściła się wykroczenia stypizowanego w art. 92a Kodeksu wykroczeń (tj. czy faktycznie przekroczyła dozwoloną prędkość) – jednakże z drugiej strony Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia, iż twierdzenia B. Z.

(2)o domniemanym błędzie w pomiarze prędkości wskazanego pojazdu we wskazanym miejscu i czasie są rażąco gołosłowne. Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach funkcjonariusza Straży Miejskiej W. E. S. oraz dowodach z powołanych dokumentów, a także - co do okoliczności niespornych - na wyjaśnieniach obwinionej. W przekonaniu Tutejszego Sądu zeznania wskazanego świadka uznać należy za w pełni wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne oraz zostały złożone spontanicznie, a także korespondują z dowodami z dokumentów. Zważyć także należy, iż E. S. jest dla obwinionej osobą obcą, która przeprowadziła przesłuchanie B. Z.

(2)w dniu 22 sierpnia 2013 roku w siedzibie Straży Miejskiej W. wykonując tylko i wyłącznie swoje obowiązki służbowe. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia założenia, iż E. S. jest osobą negatywnie nastawioną do B. Z.

(2)i celowo podaje w swoich zeznaniach okoliczności niegodne z prawdą. Podkreślić także należy, iż wskazana funkcjonariusz Straży Miejskiej W. nie starała się podkreślić wagi i znaczenia własnych zeznań. Ponadto w świetle zasad doświadczenia życiowego i notoryjności spraw podobnych bardzo wiarygodnie brzmią zapewnienia świadka, iż gdyby obwiniona podczas przesłuchania w dniu 22 sierpnia 2013 roku podnosiła argument, iż ma wątpliwości odnośnie osoby kierującej wskazanym pojazdem we wskazanym miejscu i czasie z uwagi na jakość zdjęcia [na wydruku z urządzenia rejestrującego], to bez wątpienia zostałoby to zaprotokołowane. Twierdzeniom obwinionej zawartym w złożonych przez nią wyjaśnieniach Sąd Rejonowy dał wiarę wyłącznie co do okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie w przekonaniu Tutejszego Sądu wyjaśnienia B. Z.

(2)są nielogiczne i raczej mało przekonywujące oraz stanowią wyłącznie próbę realizacji przyjętej przez jej osobę linii obrony. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż w toku przewodu sądowego nie przeprowadzono praktycznie żadnego dowodu mogącego świadczyć o niewinności obwinionej lub mogącego choćby budzić jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń zarzuconego jej wykroczenia. Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia, iż B. Z.

(2)popada w oczywiste sprzeczności – w piśmie procesowym z dnia 15 września 2014 roku obwiniona oświadcza m.in. „biorąc pod uwagę, że wjeżdżając w ul. (...) we W. ze startu zatrzymanego nie mogłam uzyskać takiej prędkości”. Powstaje pytanie – skąd obwiniona to wie, skoro przecież nie kierowała swoim samochodem w krytycznym czasie. Ponadto B. Z.

(2)mija się z prawdą twierdząc, że otrzymała ze Straży Miejskiej W. tzw. alternatywne żądanie wskazania komu został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie albo przyjęcia mandatu karnego za popełnione wykroczenie drogowe – być może obwiniona otrzymała zupełnie inny dokument w zupełnie innej sprawie. Ponadto zważyć należy, iż B. Z.

(2)podpisała protokół przesłuchania jej osoby w charakterze świadka w dniu 22 sierpnia 2013 roku w siedzibie Straży Miejskiej W. bez żadnych zastrzeżeń ( vide: karta 5V akt ). Sąd Rejonowy nie traci także z pola widzenia, iż zdjęcie na wydruku z urządzenia rejestrującego jest na tyle czytelne, że umożliwia identyfikację osoby siedzącej za kierownicą samochodu osobowego marki T. (...) o nr rej. (...) w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 we W. na ulicy (...) . Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie i piśmiennictwie, w odniesieniu do czynu stypizowanego przez ustawodawcę w art. 96§3 Kodeksu wykroczeń , zachowanie sprawcze polega na niewskazaniu wbrew obowiązkowi na żądanie uprawnionego organu, komu został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym miejscu i czasie. Niewskazanie polega na odmowie udzielenia informacji o osobie, której został powierzony pojazd do kierowania lub używania. Nie wskazaniem jest przede wszystkim udzielenie odpowiedzi negatywnej – na przykład, że nie wskaże tej osoby lub nie wie, w czyjej dyspozycji w określonym czasie był pojazd, a także zaniechanie w ogóle udzielenia odpowiedzi. Znamię to jest zatem spełnione również w razie bezczynności, tj. nie udzielenia w ogóle odpowiedzi właściwemu organowi. Jeżeli ustawodawca w przepisie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 ze zmianami) mówi o wskazaniu, a wykroczeniem jest właśnie niewskazanie, to przedmiotowe wykroczenie może być zrealizowane także w formie zaniechania . Co ważne – ustawodawca nie określa formy, w jakiej ma nastąpić odmowa udzielania informacji, a zatem może być złożona ustnie lub na piśmie. Ta pierwsza może być udokumentowana w protokole lub w formie notatki służbowej. W sprawach o wykroczenia czynności wyjaśniające prowadzone przed wystąpieniem do sądu z wnioskiem o ukaranie, w tym czynności dowodowe, mogą być utrwalone w notatce urzędowej. Notatka powinna zawierać wskazanie rodzaju czynności, czasu i miejsca oraz osób uczestniczących, a także krótki opis przebiegu czynności i podpis osoby, która sporządziła notatkę ( art. 54§3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia ). Odpowiedzialność za to wykroczenie jest niezależna od formy, w jakiej nastąpiła odmowa. Jest oczywistym, iż obowiązek wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania lub używania, ma charakter ustawowy. Jego źródłem jest przepis art. 78 ust. 4 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym , który określa też katalog osób, na których ciąży ten obowiązek. Obowiązek ten pod względem przedmiotowym obejmuje wskazanie osoby, której został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie – przy czym jest oczywistym, że musi to być wskazanie precyzyjne, a nie tylko przybliżone . Uprawnienie do żądania wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania lub używania, mają też organy, które mają status oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia. Taki status mają Policja oraz organy administracji rządowej i samorządowej, organy kontroli państwowej i kontroli samorządu terytorialnego oraz strażnicy gminni (miejscy), ale tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania ujawniły wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie. Przyznanie strażnikom miejskim (gminnym) - na podstawie art. 129b ust. 3 pkt 7 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym - uprawnień do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, rozstrzygnęło spór, czy mogą oni złożyć wniosek o ukaranie za niewywiązanie się z tego obowiązku . Zatem wątpliwości B. Z.

(2)co do możliwości obwinienia jej osoby o przedmiotowe wykroczenie przez Straż Miejską W. uznać należy za całkowicie bezzasadne – ponadto zostały one ostatecznie usunięte uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 roku wydaną w sprawie I KZP 16/14, której to uchwale przyznano moc zasady prawnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Rejonowy uznał, iż obwiniona B. Z.

(2)swoim zachowaniem we wskazanym miejscu i czasie (opisanym w zarzucie wniosku o ukaranie) wyczerpała ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę w art. 96§3 Kodeksu wykroczeń w zw. z art. 78 ust. 4 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym . Uznając B. Z.

(2)za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia Sąd Rejonowy wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych. Kara ta w przekonaniu Sądu nie może być uznana za nadmiernie surową – jest ona w pełni adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Tutejszy Sąd nie widział żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestania na zastosowaniu wobec B. Z.

(2)środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była konieczna – obwiniona dopuściła się przedmiotowego wykroczenia niewątpliwie z winy umyślnej (przynajmniej w zamiarze ewentualnym) okazując także lekceważenie porządku prawnego. Dodatkowo Sąd Rejonowy ma na uwadze brak jakiejkolwiek refleksji pani B. Z.

(2)nad swoim zachowaniem – na zasadzie „przecież nic się nie stało”. Tutejszy Sąd zważył także na nagminność wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji na terenie miasta W. . Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa naganne zachowanie, którego obwiniona niewątpliwie się dopuściła. Orzekając o kosztach postępowania Tutejszy Sąd mimo opisanych wyżej okoliczności obciążających uznał jednak za zasadne zastosować wobec B. Z.

(2)dyspozycję art. 624§1 Kodeksu postępowania karnego i zwolnić obwinioną w całości od ponoszenia tychże kosztów uznając, że konieczność uiszczenia tychże kosztów byłaby dla jej osoby nazbyt uciążliwa ze względu na aktualną sytuację osobistą i rodzinną.