Sygn. akt III AUz 53/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Borkiewicz Sędziowie: SSA Iwona Niewiadowska-Patzer SSA Ewa Cyran (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Dorota Cieślik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania M. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o podleganie ubezpieczeniu społecznemu na skutek zażalenia odwołującego M. R. na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu VIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt VIII U 4201/12 p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt VIII U 4201/12) odrzucił odwołanie M. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 marca 2012r.. W uzasadnieniu Sąd I instancji argumentował, iż odwołanie zostało złożone po terminie, a okoliczności sprawy nie pozwalają przyjąć, że przekroczenie nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. R. podnosząc nieprawidłowość doręczenia decyzji ZUS. Odwołujący podnosił, iż przesyłka została wysłana pocztą i doręczona domownikowi – E. P. - siostrze odwołującego, z którą jest w niezbyt przyjaznych stosunkach. Decyzja ta trafiła do odwołującego dopiero po kilku miesiącach zupełnie przypadkowo, stąd też nastąpiło opóźnienie w złożeniu odwołania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 477 9 § 1 k.p.c. odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu decyzji. Zgodnie z treścią art. 477 9 § 3 k.p.c. sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Odwołanie wniesione po upływie miesięcznego terminu od doręczenia odpisu decyzji podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd może nie odrzucać odwołania, jeżeli w jego ocenie przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W doktrynie wyraża się pogląd, że ze względu na regulację § 3 nie jest możliwe zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (por. Komentarz do art.477
(9)Kodeksu postępowania cywilnego, Tomasz Demendecki, Lex Omega) Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne i czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawione uznaniu sądu (wyrok SN z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825). Do tego terminu nie mają zastosowania przepisy o przywróceniu terminu na zasadach ogólnych ( art. 168 i n .; wyrok SA w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 1994 r., III AUr 344/94, OSA 1995, nr 1, poz. 9). Sformułowanie "przyczyny niezależne" jest szersze od "braku winy strony" ( art. 168 § 1 k.p.c. ) i pozwala na uwzględnienie także niektórych przyczyn zawinionych (postanowienie SN z dnia 14 lutego 1996 r., II URN 63/95, OSNAPiUS 1996, nr 17, poz. 256). Jeżeli strona była należycie pouczona o trybie i terminie zaskarżenia decyzji organu rentowego, to wniesienie odwołania z kilkumiesięcznym opóźnieniem jest nadmiernym przekroczeniem terminu z przyczyn zależnych od odwołującego się, tak postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97, OSNAPiUS 1998, nr 3, poz. 104) (por. Komentarz do art.477
(9)Kodeksu postępowania cywilnego, Józef Iwulski, Lex Omega) Z tego przepisu wynika wprost, iż do przywrócenia terminu niezbędne jest spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, a przyczyna tego musi być niezależna od odwołującego się. W niniejszej sprawie żaden z nich nie został spełniony. Termin ten został przekroczony nadmiernie, zaś odwołujący nie wykazał aby istniały niezależne od niego przeszkody usprawiedliwiające tak nadmierną zwłokę. W analizowanej sprawie przesyłka zawierająca decyzję z dnia 21 marca 2012 r. została odwołującemu doręczona w dniu 22.03.2012r. do rąk dorosłego domownika E. P. – siostry odwołującego (dowód doręczenia znajduje się w aktach rentowych). Decyzja zawiera pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia. Odwołanie od tej decyzji zostało wysłane pocztą w dniu 8.10.2012r.. W ocenie Sądu Apelacyjnego bez wątpienia nadmiernym opóźnieniem jest złożenie odwołania po upływie ponad 6 miesięcy, zwłaszcza gdy porówna się ten okres z przewidzianym prawem terminem jednomiesięcznym. Już z tych tylko względów uznać należy, iż przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego jest w analizowanym przypadku niedopuszczalne. Odwołujący nadto nie wykazał aby istniały niezależne od niego przeszkody usprawiedliwiające tak nadmierną zwłokę. Argumenty pełnomocnika odwołującego podniesione przed Sądem I instancji o braku świadomości co do doniosłości prawnej doręczonej decyzji w istocie wskazują, iż odwołujący nie dołożył należytej staranności aby zadbać o swój interes procesowy. Jednocześnie odwołujący M. R. działający w imieniu własnym w postępowaniu zażaleniowym podnosił nieprawidłowość doręczenia decyzji. Argumenty te są w istocie sprzeczne z oświadczeniem pełnomocnika odwołującego, który nie kwestionował daty doręczenia decyzji i prawidłowości jej doręczenia. Na marginesie jednak Sąd Apelacyjny zaznacza, iż doręczenie wywołuje skutek prawny jeżeli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika ( art. 43 k.p.a. ). Okoliczność, że osoba której wręczono pismo za pokwitowaniem nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 1997r. I SA/Łd 163/96, LEX 29034). Wobec powyższego postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu odwołania było prawidłowe. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny uznając zażalenie za bezzasadne, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie. /SSA Iwona Niewiadowska-Patzer/ /SSA Marek Borkiewicz/ /SSA Ewa Cyran/