Sad powszechny, VI ACa 404/14

Sygn. akt VI A Ca 404/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA Ewa Klimowicz - Przygódzka (spr.) Sędziowie: SA Jacek Sadomski SO (del.) Aleksandra Kempczyńska Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Elektrociepłowni (...) spółki z o.o. w A. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt XVII AmE 26/12

1. oddala apelację;
2. zasądza od Elektrociepłowni (...) spółki z o.o. w A. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. VI ACa 404/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 13 XII 2011 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ( dalej Prezes URE) uznał, że przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. nie wywiązało się w roku 2010 z obowiązku określonego w art. 9a ust. 8 ustawy prawo energetyczne tj. uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji , o których mowa w art. 9 l ust 1 w/w ustawy , wydanych dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej albo uiszczenia opłaty zastępczej , obliczonej w sposób określony w art. 9a ust 8a prawa energetycznego . Z powyższego tytułu na Elektrociepłownię (...) nałożona została kara pieniężna w kwocie 5900 zł , odpowiadająca 0,16 % przychodu jakie to przedsiębiorstwo energetyczne uzyskało z działalności koncesjonowanej w roku
3. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynikało, że Elektrociepłownia (...) obowiązek określony w art. 9a ust. 8 prawa energetycznego wypełniła za rok 2010 poprzez uiszczenie na rzecz (...) opłaty zastępczej ale nie w pełnej wysokości. Niedopłata wynosiła 4129, 29 zł i wynikała z „potrącenia” powyższej kwoty z obciążającej Elektrociepłownię opłaty zastępczej, wobec faktu zakupu przez nią od (...) sp. z o.o. energii elektrycznej według taryfy jak dla odbiorcy końcowego ( a zatem mieszczącej w sobie koszty wypełnienia obowiązku z art. 9a ust 8 prawa energetycznego ) zużytej jednak przez nią na potrzeby własne tj. wytwarzania energii. Innymi słowy ukarana spółka odjęła wartość „zakupionych” świadectw pochodzenia, poprzez zapłatę wyższej ceny energii elektrycznej od (...) . Prezes URE powyższe działanie Elektrociepłowni (...) uznał za pozbawione podstaw prawnych podnosząc, iż wskazywanego przez nią sposobu realizacji obowiązku określonego w art. 9a ust 8 prawa energetycznego ustawa ta nie przewiduje. Wyrażone zostało ponadto stanowisko, że w świetle art. 3 pkt 13 a prawa energetycznego nie można było uznać Elektrociepłowni (...) za odbiorcę końcowego energii elektrycznej sprzedawanej jej przez (...) Sp. z o.o. na użytek własny, gdyż do własnego użytku nie zalicza się energii elektrycznej zakupionej w celu jej zużycia na potrzeby wytwarzania, przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej , którego to rodzaju działalność prowadziła Elektrociepłownia. Cena zakupu takiej energii nie powinna była zatem zawierać kosztów wypełnienia obowiązku z art. 9a ust 8 ustawy prawo energetyczne . Od powyższej decyzji wymienione w niej przedsiębiorstwo energetyczne wniosło odwołanie do SOKiK podnosząc w nim tylko jeden zarzut , a mianowicie naruszenia art. 9a ust 8 ustawy prawo energetyczne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorstwo energetyczne , które dokonało zakupu energii elektrycznej od innego przedsiębiorstwa według taryfy jak dla odbiorcy końcowego , a zużytej przez to przedsiębiorstwo na potrzeby własne, zobowiązane jest do wykonania obowiązku określonego w w/w artykule, w sytuacji gdy z celu regulacji prawnej wynika, że obowiązek taki nie dotyczy energii elektrycznej zakupionej od innego przedsiębiorcy energetycznego ( po cenie podwyższonej o koszty obowiązku z art. 9a ust 8 ) przeznaczonej na potrzeby własne przedsiębiorcy. Powódka podnosiła, iż była odbiorcą końcowym energii elektrycznej zakupionej na potrzeby własne od spółki (...) , gdyż brak było odbiorcy końcowego nabywającego następnie tę energię elektryczną od niej na własne potrzeby. A zatem skoro Elektrownia (...) nabyła na własne potrzeby energię elektryczną po cenie zawierającej koszt realizacji obowiązku z art. 9a ust 8 prawa energetycznego , to sprzedająca ją spółka (...) obarczona była realizacją powyższego obowiązku. Realizacja powyższego obowiązku przez Elektrociepłownię (...) nie znajduje oparcia w przepisach ustawy prawo energetyczne . Zaskarżonym wyrokiem SOKiK odwołanie powyższe oddalił. Z poczynionych przez ten Sąd ustaleń wynikało, że powódka posiada koncesję na obrót energią elektryczną oraz na jej wytwarzanie. W roku 2010 dokonała sprzedaży na rzecz odbiorców końcowych 12 532,049 MWh energii elektrycznej, podlegającej obowiązkowi określonemu w art. 9a ust 8 ustawy prawo energetyczne . Tym samym była zobowiązana do : 1 uzyskania i przedstawienia Prezesowi URE do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji , o których mowa w art. 9l ust 1 pkt 1 w/w ustawy w łącznej ilości 388,493 MWh lub uiszczenia opłaty zastępczej w wysokości odpowiadającej tej ilości energii elektrycznej, 2 uzyskania i przedstawienia Prezesowi URE do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji , o których mowa w art. 9l ust 1 pkt 2 w/w ustawy w łącznej ilości 2 669,326 MWh lub uiszczenia opłaty zastępczej w wysokości odpowiadającej tej ilości energii elektrycznej. Powódka w ramach realizacji powyższego obowiązku uiściła natomiast na rzecz (...) w odniesieniu do: 1 jednostki kogeneracji , o której mowa w art. 9l ust 1 pkt 1 prawa energetycznego opłatę zastępczą w wysokości 48 197,86 zł odpowiadającą 374,207 MWh energii elektrycznej, 2 jednostki kogeneracji , o której mowa w art. 9l ust 1 pkt 2 prawo energetyczne opłatę zastępczą w wysokości 59 959,43 zł., odpowiadającą 2 571,159 MWh energii elektrycznej. W roku 2010 powódka dokonała zakupu od (...) Sp. z o.o. energii elektrycznej zarówno do odsprzedaży jak i na potrzeby własne , przy czym zakup na potrzeby własne był realizowany jak dla odbiorcy końcowego tj. cena zawierała koszty wypełnienia obowiązku z art. 9a ust 8 ustawy prawo energetyczne . W związku z tym wykonując wskazany obowiązek za rok 2010 Elektrociepłownia pomniejszyła poprzez potrącenie kwotę opłaty zastępczej , którą miał obowiązek uiścić o część ceny energii elektrycznej nabytej od (...) Sp. z o.o. i zużytej na potrzeby własne. W tak ustalonym stanie faktycznym SOKiK uznał wniesione przez powódkę odwołanie za niezasadne. Powołując się na przepis art. 9a ust 8 ustawy prawo energetyczne oraz § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 IX 2007 r. w sprawie sposobu obliczania danych podanych we wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji oraz szczegółowego zakresu obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia tych świadectw , uiszczania opłaty zastępczej i obowiązku potwierdzania danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji ( Dz.U. 2007.185.1314) Sąd Okręgowy stwierdził, że w związku ze sprzedażą w roku 2010 przez powódkę na rzecz odbiorców końcowych 12 532,049 MWh energii podlegającej obowiązkowi określonemu w w/w przepisie ustawy powódka była zobowiązana: - do uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust 1 pkt 1 ustawy lub do uiszczenia opłaty zastępczej – na łączną ilość 388,493 MWh , a wniosła opłatę zastępczą odpowiadającą 374,207 MWh, - do uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust 1 pkt 2 ustawy lub do uiszczenia opłaty zastępczej – na łączną ilość 2 669,326 MWh , a wniosła opłatę zastępczą odpowiadającą 2 571,159 MWh. Różnica pomiędzy wymaganym udziałem energii elektrycznej pochodzącej z wysokosprawnej kogeneracji w całkowitej rocznej sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym a osiągniętym przez powódkę w roku 2010: - dla jednostki kogeneracji , o których mowa w art. 9l ust 1 pkt 1 ustawy prawo energetyczne wyniosła 0,114 %, - dla jednostki kogeneracji , o których mowa w art. 9l ust 1 pkt 2 ustawy prawo energetyczne wyniosła 0,783 %. Tym samym sąd I instancji podzielił stanowisko Prezesa URE ,że powódka nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 9a ust 8 prawa energetycznego . Wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu SOKiK uznał, iż z realizacji powyższego obowiązku nie zwalniał powódki fakt nabycia przez nią od (...) sp. z o.o. energii elektrycznej po cenie jak dla odbiorcy końcowego i tym samym dokonanie potrącenia od wielkości obciążającej ją opłaty zastępczej , wartości poniesionych kosztów wypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust 8 prawa energetycznego przez (...) sp. z o.o. . Powódka nie mogła bowiem zwolnić się ze wskazanego obowiązku ustawowego twierdząc, że inny podmiot wypełnił ten obowiązek za nią. Przepisy ustawy prawo energetyczne nie przewidują takiego sposobu wykonania powyższego obowiązku . Obowiązek ten może zostać spełniony wyłącznie przez nabycie i przedstawienie do umorzenia świadectw pochodzenia lub uiszczenia opłaty zastępczej, a w związku z brakiem wątpliwości interpretacyjnych na gruncie wykładni literalnej przepisów ustawy, niewłaściwe jest stosowanie wykładni celowościowej , którą proponowała powodowa spółka. Tym samym SOKiK uznał, że cena zakupu energii elektrycznej dokonanego przez powódkę nie miała znaczenia dla oceny realizacji przez nią obowiązku wynikającego z art. 9a ust 8 w/w ustawy. Powódka w roku 2010 dokonała jak sama podała sprzedaży energii elektrycznej do odbiorców końcowych w ilości 12 532,049 MWh , a zatem od tej ilości winna była wykonać obowiązek wskazany w wielokrotnie już przywoływanym art. 9a ust 8 prawa energetycznego , czego potwierdzeniem może być tylko umorzenie świadectw pochodzenia z kogeneracji lub uiszczenie opłaty zastępczej wyłącznie przez nią , jako podmiot dokonujący tej sprzedaży. W konsekwencji niewypełnienia obowiązku wynikającego z art. 9a ust 8 prawa energetycznego , Prezes URE słusznie zdaniem sądu I instancji w oparciu o art. 56 ust 1 pkt 1 a tej ustawy , nałożył na powódkę karę pieniężną. W apelacji strony powodowej , jaka została wniesiona od powyższego orzeczenia podniesione zostały następujące zarzuty: - naruszenia art. 9 a ust 1a pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 13 a prawa energetycznego w zw. z art. 84 Konstytucji RP oraz art. 217 polegającego na błędnej ich wykładni , a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przyjmujące, że przedsiębiorstwo energetyczne, które dokonało zakupu energii elektrycznej od innego przedsiębiorcy według ceny jak dla odbiorcy końcowego a zużytej na potrzeby własne , inne niż zużycie na potrzeby wytwarzania , przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej , zobowiązane jest do wykonania obowiązku określonego w tym przepisie, w sytuacji gdy z celu powyższej regulacji prawnej wynika, że obowiązek taki nie dotyczy energii elektrycznej zakupionej od innego przedsiębiorcy energetycznego , przeznaczonej na potrzeby własne inne niż zużycie na potrzeby wytwarzania , przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej , co w konsekwencji powoduje podwójne opodatkowanie, -naruszenia art. 9 a ust 1 a pkt 2 prawa energetycznego poprzez jego niezastosowanie a contrario , a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie , że powódkę obciąża obowiązek uiszczenia opłaty zastępczej , o której mowa w art. 9a ust 8 w/w ustawy mimo, że z treści art. 9a ust 1a pkt 2 wynika, że dotyczy on jedynie przedsiębiorstwa energetycznego , które nie tylko wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elektrycznej lub obrotu tą energią , ale jednocześnie sprzedaje tę energię odbiorcom końcowym, -art. 76 ust 1 w zw. z art. 2 ust 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez jego niezastosowanie, w konsekwencji uznanie, że brak jest podstaw prawnych do uznania za prawidłowe , dokonanego przez powódkę potrącenia od wielkości należnej opłaty zastępczej , wartości poniesionych kosztów wypełnieni obowiązku , o którym mowa w art. 9a ust 1 prawa energetycznego przez (...) Sp. z o.o. , czyli przedsiębiorstwa od którego powódka w roku 2010 zakupiła część energii elektrycznej. Tym samym apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa URE ewentualnie „ o uchylenie orzeczenia do ponownego rozpoznania”. W apelacji zgłoszony został także wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu ze sprawozdania finansowego (...) , powszechnie dostępnego na wskazanej stronie internetowej , na okoliczność , że opłata zastępcza , niezależnie od przyjętego w ustawie prawo energetyczne nazewnictwa , jest w rzeczywistości podatkiem. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Rozważania sądu odwoławczego zacząć należy od przypomnienia genezy sporu zaistniałego w niniejszej sprawie. Otóż pismem z dnia 30 III 2011 r. powódka poinformowała Urząd Regulacji Energetyki, że w roku 2010 zakupiła od (...) sp. z o.o. energię elektryczną do odsprzedaży jak i na potrzeby własne, przy czym zakupy na potrzeby własne były realizowane jak dla odbiorcy końcowego, co oznaczało, iż w cenie zakupu tej energii był wliczony koszt obowiązku z art. 9a ust 8 prawa energetycznego , obciążającego zgodnie z art. 9a ust 1 a pkt 1 przedsiębiorstwo energetyczne dokonujące sprzedaży energii odbiorcy końcowemu , czyli (...) . Jak wywodziła dalej Elektrociepłownia (...) , główną część jej potrzeb własnych stanowi zużycie energii na działalność koncesjonowaną tj. wytwarzania i dystrybucji energii elektrycznej oraz wytwarzania i dystrybucji ciepła, która zgodnie z nowelizacją prawa energetycznego z 11 III 2010 r. nie jest traktowana jako energia dla odbiorcy końcowego , co oznacza, że nie powinna zawierać kosztów pozyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia. Tym samym powódka uznała, iż nadpłaciła w zakupach energii od (...) ilość certyfikatów , które zostaną odjęte od ilości certyfikatów , które powinna umorzyć bądź opłacić opłatę zastępczą od sprzedaży energii odbiorcom końcowym. Ilość energii sprzedanej przez nią odbiorcom końcowym jak wynikało z tabeli dołączonej do kolejnego pisma z dnia 5 X 2011 r. ( k 21 akt adm.) wynosiła 12 532,049 MWh i w żadnej mierze nie została do niej wliczona energia elektryczna zakupiona przez tę Elektrociepłownię na potrzeby własne od spółki (...) . W świetle powyższego za całkowicie niezrozumiały uznać należy podniesiony w apelacji zarzut obrazy art. 9a ust 1 a pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 13 a prawa energetycznego poprzez błędne przyjęcie, że przedsiębiorstwo energetyczne , które dokonało zakupu energii elektrycznej od innego przedsiębiorstwa energetycznego na własne potrzeby według ceny jak dla odbiorcy końcowego a zużytej na potrzeby własne, inne niż zużycie na potrzeby wytwarzania , przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej , obowiązane jest do wykonania obowiązku z art. 9a ust 8 ustawy w/w. Po pierwsze powódka zaprzeczała w ten sposób sama sobie twierdząc , że energię elektryczną zakupioną na potrzeby własne od (...) zużyła na inne potrzeby nie związane z wytwarzaniem, przesyłaniem czy dystrybucją energii elektrycznej. Po drugie ani Prezes URE ani sąd I instancji nie przyjęli, iż obowiązek z art. 9a ust 8 prawa energetycznego dotyczy przedsiębiorstwa energetycznego dokonującego zakupu energii elektrycznej od innego przedsiębiorstwa energetycznego na własne potrzeby inne niż wytwarzanie, przesyłanie lub dystrybucja energii elektrycznej. W szczególności organ administracyjny słusznie uznał, zgodnie z twierdzeniami samej Elektrociepłowni przedstawionymi mu w piśmie z 30 III 2011 r., że powódka nabyła od (...) energię elektryczną na potrzeby wytwarzania energii , która to sprzedaż , nie stanowi sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego, a tym samym zgodnie z art. 9a ust 1 a pk1 ustawy prawo energetyczne nie wiąże się z koniecznością uzyskania i przedstawienia przez sprzedawcę Prezesowi URE świadectwa pochodzenia energii elektrycznej z kogeneracji lub uiszczenia opłaty zastępczej. Cena sprzedaży tej energii nie powinna zatem zawierać kosztów realizacji obowiązku z art. 9a ust 8 wymienionej ustawy ( str. 8 i 9 decyzji). Przepis art. 3 pkt 13 a, na rozwiązanie którego powoływała się sama powódka w swoim piśmie skierowanym do organu administracyjnego stanowi bowiem, że za odbiorcę końcowego uważa się „odbiorcę dokonującego zakupu paliw lub energii na własny użytek; do własnego użytku nie zalicza się energii elektrycznej zakupionej w celu jej zużycia na potrzeby wytwarzania, przesyłania lub dystrybucji”. W świetle powyższego jako całkowicie niezrozumiałe, nie odnoszące się do istoty rozstrzygnięcia organu administracyjnego jak i sądu uznać należało twierdzenia apelacji, że obciążenie przedsiębiorstwa energetycznego obowiązkiem odprowadzenia opłaty zastępczej od energii zakupionej na potrzeby własne , nie związane z wytwarzaniem, przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej stanowi „podwójne obciążenie podatkiem” od tej samej czynności i z tego samego tytułu, po raz pierwszy z tytułu nabycia energii od (...) sp. z o.o. , po raz drugi z tytułu jej zużycia na potrzeby własne przedsiębiorstwa ( str. 9 apelacji). Jeszcze raz podkreślić należy, iż energia elektryczna zakupiona przez powódkę od (...) na własne potrzeby, jak sama twierdziła w postępowaniu administracyjnym związane z wytwarzaniem i dystrybucją energii elektrycznej , nie wchodziła w skład energii elektrycznej sprzedanej w roku 2010 przez Elektrociepłownię odbiorcom końcowym, z którą wiązał się obowiązek powódki uzyskania i przedstawienia Prezesowi URE świadectwa pochodzenia z kogeneracji lub uiszczenia opłaty zastępczej ( art. 9a ust 1a pkt 1 w zw. z art. 9a ust8 ) . Powódka starała się częściowo zwolnić z obciążającej ją z mocy art. 9a ust 8 pkt 2 prawo energetyczne opłaty zastępczej związanej z ilością energii sprzedanej przez nią odbiorcom końcowym , pomniejszając tę opłatę o „ilość certyfikatów zakupionych od (...) w energii na potrzeby własne” ( k 21 akt adm,) , które w jej ocenie niesłusznie stanowiły składnik ceny nabycia tej energii elektrycznej, gdyż sprzedaż dokonana przez (...) na jej potrzeby własne nie była sprzedażą końcową, a tym samym nie powinna zawierać kosztów pozyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji ( pismo z 30 III 2011 r.). Powódka dokonała potrącenia powyższych „nadpłaconych” w transakcji z (...) certyfikatów z ilością certyfikatów należnych w energii sprzedanej przez nią odbiorcom końcowym ( str. 21 akt adm.), które zgodnie z art. 9a ust 1a pkt 1 w zw. z art. 9a ust 8 powinna była uzyskać i przedstawić do umorzenia , ewentualnie uiścić opłatę zastępczą . Słusznie Prezes URE jak i SOKiK przyjęli jednak , iż takiego sposobu wypełnienia obowiązku z art. 9a ust 8 prawo energetyczne nie przewiduje. Przedsiębiorstwo energetyczne , zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub jej obrotem i sprzedające energię elektryczną odbiorcom końcowym obowiązane jest uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi URE świadectwo pochodzenia z kogeneracji, o którym mowa w art. 9l ust. 1 , dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uiścić opłatę zastępczą, w terminie określonym w ust. 5, obliczoną w sposób określony w ust. 8a. Zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 9a ust. 1a i 8 prawa energetycznego wspominany obowiązek można zrealizować jedynie w dwojaki sposób - poprzez nabycie i przedstawienie do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji lub uiszczenie opłat zastępczych. Brak jest tym samym możliwości wypełnienia powyższego obowiązku poprzez realizację zakupu energii elektrycznej w celu innym niż na własny użytek ( w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy) po cenach taryfowych „przeznaczonych dla odbiorcy końcowego", a więc obciążonych już zgodnie z § 10 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 IX 2007 r. w sprawie obliczania danych podanych we wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji ……kosztami obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1 i 8 prawo energetyczne ( tak też Z. Muras w Prawo energetyczne. Komentarz pod red. Z. Murasa i M. Swory, T 17 i 24 do art. 9a ). De facto proponowane przez powódkę rozwiązanie prowadziłoby do sytuacji, w której inny podmiot ( w tym przypadku sprzedawca energii spółka (...) ) wykonywałby za nią zastępczo wskazany obowiązek ustawowy , czego przepisy prawa energetycznego także nie przewidują. Jak słusznie wskazywał Prezes URE w uzasadnieniu swojej decyzji ustawodawca wprowadził tylko jeden przypadek wypełnienia zastępczego obowiązku z art. 9a ust 8 ustawy prawo energetyczne w art. 9 e ust 13 a w/w ustawy, który to przepis stanowi, że : „Towarowy dom maklerski lub dom maklerski wykonując obowiązek, o którym mowa w art. 9a ust. 1 i 8, w odniesieniu do transakcji realizowanych na zlecenie odbiorców końcowych, może złożyć wniosek do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o umorzenie świadectw pochodzenia należących do innego podmiotu, któremu przysługują wynikające z tych świadectw prawa majątkowe, o ile dołączy pisemną zgodę tego podmiotu na zaliczenie tych świadectw do wypełnienia obowiązku przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski.” a zatem nie odnosi się do sytuacji z niniejszej sprawy. Nie ma także racji strona powodowa podnosząc w apelacji, iż podstawę prawną dokonanego przez nią „potrącenia” należy upatrywać w art. 76 ust 1 ustawy z dnia 29 VIII 1997 r. ordynacja podatkowa ( Dz.U. 2012.749) , który pozwala zaliczyć z urzędu nadpłatę podatnika wraz z jej oprocentowaniem na poczet zaległości podatkowych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Abstrahując od szeroko omówionej w apelacji kwestii charakteru prawnego opłaty zastępczej o jakiej mowa w art. 9a ust 8 pkt 2 prawa energetycznego ( która zdaniem apelującej jest de facto podatkiem środowiskowym) jak i od kwestii możliwości zastosowania do niej przepisów ustawy ordynacja podatkowa , stwierdzić należy, iż po stronie powódki nie występowała jakiejkolwiek nadpłata opłaty zastępczej wniesionej na rzecz Funduszu (...) . Nadpłata o której mowa zawarta bowiem została w cenie energii elektrycznej uiszczonej przez powódkę na rzecz (...) sp. z o.o. . Nie wiadomym jest czy sprzedawca ten z tytułu sprzedaży powódce energii elektrycznej na potrzeby własne wypełnił obowiązek z art. 9a ust 8 prawa energetycznego i w jakiej formie – czy poprzez uzyskanie i przedstawienie do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji czy poprzez uiszczenie opłaty zastępczej. Ewentualna nadpłata opłaty zastępczej i tak jednak istniałaby wówczas po stronie (...) , a nie bezpośrednio po stronie powódki. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny uznał zgłoszony w apelacji wniosek dowodowy zmierzający do wykazania , iż opłata zastępcza jest zobowiązaniem podatkowym , za zmierzający do udowodnienia okoliczności nie mającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji podzielił też stanowisko SOKiK, że wypełnienie przez powódkę obowiązku z art. 9a ust 8 prawa energetycznego poprzez zaliczenie na poczet wielkości obciążającej ją za rok 2010 opłaty zastępczej , wartości zapłaconych w taryfie kosztów wypełnienia przez (...) tegoż obowiązku , w odniesieniu do energii sprzedanej powódce na potrzeby własne związane z wytwarzaniem i dystrybucją energii elektrycznej, pozbawione było podstaw prawnych. W tej sytuacji apelacja kwestionująca powyższe rozstrzygnięcie jako niezasadna podlegała oddaleniu , na podstawie art. 385 k.p.c. . Powódka jako strona przegrywająca proces została obciążona z mocy art. 98§ 1 k.p.c. obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, poniesionych w postępowaniu apelacyjnym.