← Polska

Sad powszechny, II Ca 875/14

Sygn. akt II Ca 875/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Aleksandra Żurawska Sędziowie: SO Małgorzata Mróz SO Maria Kołcz Protokolant: Alicja Marciniak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z wniosku K. P. przy udziale (...) SA w K. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt I Ns 1012/11 postanawia: oddalić apelację. Sygn. akt II Ca 875/14 ( transkrypcja wygłoszonego uzasadnienia ) Początek tekstu [Przewodnicząca 00:00:00.355] ...postanowienia Sąd Okręgowy w Świdnicy po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia sprawy z wniosku K. P. przy udziale (...) S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 30 lipca 2014 roku, sygnatura akt I Ns 1012/11 postanawia oddalić apelację. Będzie wygłoszone uzasadnienie do sprawy II Ca 875/14. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego mających uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i zważył, co następuje. Odnosząc się do rozpoznawanej w niniejszej sprawie apelacji w pierwszej kolejności należy wskazać, że bezprzedmiotowe są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia artykułu 7 Kodeksu cywilnego kwestionujące nabycie przez zasiedzenie przez uczestnika postępowania prawa odpowiadającego swą treścią służebności przesyłu w dobrej wierze, skoro ostatecznie Sąd Rejonowy przyjął 30-letni termin zasiedzenia. Sąd Rejonowy w sposób logiczny wyjaśnił, z jakich przyczyn opierając się na zebranych dowodach przyjął początek biegu zasiedzenia na listopad 1978 roku, a Sąd Okręgowy, tak ustalenia, jak i wnioski rozważań uzasadnienia Sądu I instancji w tym przedmiocie w pełni podziela. Skutkiem zaś tego jest przyjęcie, że zasiedzenie przez uczestnika postępowania prawa odpowiadającego swą treścią służebności przesyłu nastąpiło w listopadzie 2008 roku, co również czyni bezprzedmiotowym zarzut skarżącej, co do, jak podnosiła, bezpodstawnego przyjęcia, iż służebność przesyłu, która została zasiedziana przez poprzednika prawnego uczestnika została na niego skutecznie przeniesiona. Z tych też przyczyn zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia artykułu 348 zdanie drugie Kodeksu cywilnego w związku z artykułem 6 k.c. , artykułem 7 k.c. oraz artykułem 172 paragraf 1 k.c. były całkowicie nieuzasadnione. Nie znajdują też żadnych uzasadnionych podstaw zarzut kwestionujący przeniesienie, jak podnosi apelacja, posiadania urządzeń infrastruktury energetycznej przez pierwotnego posiadacza, Skarb Państwa, na jego następców prawnych, jak i zarzut braku podstaw do przyjęcia ciągłości posiadania, to jest zarzuty naruszenia artykuł 172 w związku z artykułem 292 Kodeksu cywilnego , a Sąd Okręgowy również w tym przedmiocie podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że następcy prawni Skarbu Państwa byli uprawnieni do doliczenia okresu posiadania sprzed 1 lutego 1989 roku, a zatem przed wejściem w życie Ustawy z dnia 31 stycznia 1989 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny , Dz.U. z 1989 r. nr 3 poz. 11, znoszącej zasadę, tak zwanej jednolitej własności państwowej. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżąca również w apelacji nie kwestionowała tej istotnej okoliczności, że przedmiotowe w sprawie linie energetyczne były od czasu ich budowy i przebudowy nieprzerwanie wykorzystywane do przesyłu energii elektrycznej. Przesył ten zaś z oczywistych względów mógł być dokonywany wyłącznie przez owych następców prawnych Skarbu Państwa, a zatem najpierw Przedsiębiorstwo Państwowe, a następnie kolejno powstające spółki prawa handlowego. Dlatego też trudno byłoby przyjąć, że urządzenia energetyczne na działce poprzedników prawnych wnioskodawczyni mogłyby być w posiadaniu innego podmiotu niż ówczesnych, kolejno w poszczególnych okresach dostawców energii elektrycznej. Innymi słowy działalność w zakresie owego przesył energii do 1 lutego 89 roku prowadzona była przy wykorzystaniu infrastruktury energetycznej oraz nieruchomości władnącej, jako należących do Skarbu Państwa i przy akceptacji tegoż właściciela, Skarbu Państwa, takiego stanu rzeczy. Następnie po wskazanej dacie działalność ta była w taki sam sposób kontynuowana, a zatem również przy akceptacji Skarbu Państwa przez przedsiębiorstwo przesyłowe, a tym samym prowadząc w dalszym ciągu tą samą działalność w zakresie przesyłu energii poprzednik uczestnika, Przedsiębiorstwo Państwowe jedynie kontynuował posiadanie przypisywane od, do dnia 1 lutego 89 roku Skarbowi Państwa. Reasumując zatem, mimo odmiennego stanowiska skarżącej uczestnik miał podstawy do doliczenia okresu posiadania służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu przez Skarb Państwa, artykuł 176 Kodeksu cywilnego , gdyż przeniesienie posiadania nieruchomości władnącej i urządzeń infrastruktury technicznej ze Skarbu Państwa na poprzednika prawnego uczestnika, Przedsiębiorstwo Państwowe, było wejściem w posiadanie w sposób pochodny, a nie pierwotny, który mógłby mieć miejsce w wyniku jednostronnego aktu zawładnięcia rzeczą z wolą posiadania jej dla siebie, a który we wskazanych okolicznościach byłby trudny do przyjęcia. Nie mogły również podlegać uwzględnieniu zarzuty apelacji dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, artykułu 3 Kodeksu cywilnego , artykułu 5 Kodeksu cywilnego , artykułu 292 Kodeksu cywilnego i artykułu 285 paragraf 1 i 2 Kodeksu cywilnego poprzez kwestionowanie przez skarżącą samego istnienia prawa odpowiadającego treścią służebności przesyłu przed nowelizacją Kodeksu cywilnego , która weszła w życie 3 sierpnia 2008 roku i wprowadziła do tego kodeksu prawo służebności przesyłu oraz możliwości nabycia przez zasiedzenie owego prawa odpowiadającego treścią służebności przesyłu, tak przed, jak i po wejściu w życie powyższej nowelizacji. Jak wskazuje apelująca stoi ona w tej kwestii na innym stanowisku aniżeli wyrażone w utrwalonym już i licznym, a także obszernie uzasadnianym orzecznictwie Sądu Najwyższego, które Sąd Okręgowy podziela, a z którego wynika, że przed wejściem w życie artykułu 305

(1)do 305
(4)Kodeksu cywilnego było dopuszczalne nabycie w drodze zasiedzenia na rzecz przedsiębiorcy służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu. Tak, między innymi Sąd Najwyższy w Uchwałach z dnia 27 czerwca 2013 roku III CZP 31/13 i z dnia 22 maja 2013 wyroku III CZP 18/13. Nie dostrzegając celowości ani potrzeby kolejnego powtarzania podzielanej przez Sąd Okręgowy argumentacji Sądu Najwyższego, brak jest więc podstaw do uwzględnienia także powyższych zarzutów apelacji i uzasadniających je wywodów skarżących. Nie znajdują również żadnych podstaw wywody uzasadnienia apelacji poczynione z ostrożności procesowej, co do braku odniesienia się przez Sąd I instancji do żądania wniosku dotyczącego ustanowienia służebności przesyłu, które w ocenie skarżącej miało inny zakres aniżeli przyjęte przez Sąd Rejonowy zasiedzenie służebności. Oczywistym w sprawie jest bowiem, jak już wcześniej wskazano, że uczestnik postępowania, jak i jego poprzednicy prawni korzystali z trwałego i widocznego urządzenia, artykuł 292 Kodeksu cywilnego , na działce wnioskodawczyni w postaci przebiegających przez nią napowietrznych linii energetycznych, złożonych z przewodów oraz słupów, a to musiało ponadto wiązać się, co oczywiste też, między innymi z potrzebą dostępu dostawcy energii do tych urządzeń celem chociażby dokonywania na przykład, sporadycznych oględzin sieci. Stąd też korzystanie przez uczestnika i jego poprzedników z nieruchomości wnioskodawczyni w zakresie odpowiadającym służebności przesyłu miało miejsce, a co istotne uwzględnienie wniosku o ustanowienie służebności przesyłu mogłoby dotyczyć tylko zakresu, jak i treści tego prawa umożliwiających niezbędną eksploatację urządzeń energetycznych. A w takim też zakresie mogło nastąpić i w sprawie niniejszej nastąpiło zasiedzenie prawa, które z kolei niweczyło wniosek o zasiedzenie. W tej natomiast kwestii, jedynie o tyle należy przyznać rację skarżącym, że zbędne w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy Sąd uwzględnił podniesiony już w odpowiedzi na wniosek zarzut zasiedzenia, było dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego celem ustalenia wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Z powyższych względów Sąd Okręgowy w podstawie artykułu 385 k.p.c. w związku z artykułem 13 paragraf 2 k.p.c. oddalił apelację. To wszystko. [ K. części 00:09:36.204]

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.