Sad powszechny, III AUa 416/12

Sygn.akt III AUa 416/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2012r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : SSA Władysława Prusator-Kałużna (spr.) Sędziowie : SA Barbara Orechwa-Zawadzka : SO del. Marek Szymanowski Protokolant : Edyta Katarzyna Radziwońska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. w Białymstoku sprawy z wniosku W. A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o umorzenie należności na rzecz likwidowanego funduszu alimentacyjnego na skutek apelacji wnioskodawcy W. A. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt IV U 2970/11 oddala apelację Sygn. akt III AUa 416/12 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z dnia 10 listopada 2011 roku, wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 992 ze zm.) odmówił W. A. umorzenia należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego z tytułu wypłaty świadczeń z tego funduszu oraz 5 % opłaty na pokrycie kosztów związanych z działalnością funduszu za okres od dnia 1 marca 2002 roku do dnia 30 kwietnia 2004 roku w łącznej kwocie 9.828 złotych. W. A. w odwołaniu od powyższej decyzji domagał się jej zmiany i umorzenia powyższych należności. Podniósł, że w 1999 roku utracił stałą pracę, następnie pobierał zasiłek dla bezrobotnych. W latach 2002-2005 utrzymywał się z prac dorywczych. Następnie w latach 2005-2009 był osadzony w zakładzie karnym. Po wyjściu na wolność przez 1 rok pracował i z uzyskiwanego wynagrodzenia potrącano mu zadłużenie alimentacyjne. Aktualnie od dnia 3 listopada 2010 roku znowu odbywa karę pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 13 lutego 2013 roku. Wskazał, że w warunkach zakładu karnego nie istnieje możliwość płatnego zatrudnienia. Podniósł, iż po opuszczeniu jednostki penitencjarnej znajdzie się w trudnej sytuacji majątkowej. Sąd Okręgowy w Olsztynie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu powyższego odwołania, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 roku oddalił odwołanie. Sąd I instancji wskazał, iż na odwołującym ciążył obowiązek alimentacyjny względem jego dzieci K. oraz M. , który realizował za niego fundusz alimentacyjny. Aktualne zadłużenie W. A. za okres od dnia 1 marca 2002 roku do dnia 30 kwietnia 2004 roku łącznie z 5% opłatą na pokrycie kosztów związanych z działalnością funduszu wynosi 9.828 złotych. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. z dnia 19 lipca 2005 roku odmówiono odwołującemu rozłożenia w/w należności na raty, zaś kolejną decyzją w/w organu rentowego z dnia 11 września 2007 roku odmówiono umorzenia w/w należności. Zaskarżoną obecnie decyzją w/w organu rentowego z dnia 10 listopada 2011 roku ponownie odmówiono W. A. umorzenia należności. Sąd I instancji uznał, że odniesieniu do odwołującego nie zachodzą określone w art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 992 ze zm.) szczególne okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem zadłużenia. Aktualnie odwołujący odbywa karę pozbawienia wolności, której koniec przypada na luty 2013 roku. W ocenie Sądu Okręgowego należy założyć, że W. A. po opuszczeniu zakładu karnego będzie w stanie znaleźć pracę i spłacać należności. Podkreślił, że jest on osobą zdolną do pracy, jego wiek oraz stan zdrowia nie stoją na przeszkodzie realnym możliwościom podjęcia zatrudnienia po odbyciu kary. Zdaniem Sądu I instancji również trudna sytuacja materialno-bytowa odwołującego nie jest okolicznością, o której mowa w art. 68 ust. 1 w/w ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy jak w sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W. A. zaskarżył powyższy wyrok w całości, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od zaskarżonej decyzji organu rentowego. Z treści apelacji wynikało, że domaga się zmiany zaskarżonego wyroku i umorzenia należności wobec likwidowanego funduszu alimentacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych oraz przez ich pryzmat słusznie wywiódł, iż w sytuacji W. A. nie zachodzą przesłanki umożliwiające umorzenie zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz 5% opłaty na pokrycie kosztów związanych z działalnością funduszu według przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 992 ze zm.). Okolicznością bezsporną było to, że na odwołującym ciążył obowiązek alimentacyjny względem K. oraz M. , który realizował za niego fundusz alimentacyjny. Aktualne zadłużenie odwołującego za okres od dnia 1 marca 2002 roku do dnia 30 kwietnia 2004 roku łącznie z 5 % opłatą na pokrycie kosztów związanych z działalnością funduszu wynosi 9.828 złotych. Stosownie do treści art. 68 ust. 1 w/w ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z sytuacją zdrowotną lub rodzinną osoby, przeciwko której jest prowadzona egzekucja alimentów, lub osoby zobowiązanej do zwrotu bezpodstawnie pobranych świadczeń z funduszu, likwidator może umorzyć, rozłożyć na raty lub odroczyć termin płatności należności likwidowanego funduszu z tytułu wypłaconych lub bezpodstawnie pobranych świadczeń z funduszu. Sąd Apelacyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2009 roku w sprawie o sygn. akt III AUa 175/09 (OSAB 2009/2-3/84), iż zgodnie z art. 68 ust. 1 w/w ustawy tylko szczególnie uzasadnione sytuacje: to znaczy wyjątkowe, losowe, które ze względów zdrowotnych lub rodzinnych obciążają budżet zobowiązanego i nie pozwalają na uregulowanie zadłużenia, dają możliwość umorzenia należności z Funduszu Alimentacyjnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w sytuacji odwołującego nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek związany z sytuacją zdrowotną lub rodzinną przemawiający za celowością umorzenia należności funduszu alimentacyjnego. W. A. odbywa aktualnie karę pozbawienia wolności i aktualnie nie wykonuje pracy zarobkowej. Sąd II instancji podziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż po opuszczeniu zakładu karnego winien on podjąć pracę zarobkową i spłacić zadłużenie względem funduszu alimentacyjnego. Słusznie Sąd I instancji podkreślił przy tym, iż odwołujący jest mężczyzną w sile wieku i stan jego zdrowia umożliwia mu podjęcie zatrudnienia. Również podnoszona przez niego okoliczność, że pochodzi on z terenu, na którym istnieje wysokie bezrobocie nie jest taką, o której mowa w art. 68 ust. 1 w/w ustawy. W. A. nie powinien z góry zakładać, że nie znajdzie zatrudnienia, skoro jeszcze nawet nie rozpoczął starań o znalezienie pracy. Nawet zaś w sytuacji, gdyby pojawiły się trudności w tym zakresie, winien on rozważyć możliwość przeprowadzki w miejsce, w którym znajdzie pracę umożliwiającą mu utrzymanie się oraz spłatę należności. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak wyroku. A.K.