Sad powszechny, I Ca 370/14

(1)i J. M.

(1)z udziałem C. B. , G. O. , R. M.

(1), J. P.

(1)i A. P. o rozgraniczenie na skutek apelacji uczestniczki postępowania J. P.

(1)od postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt I Ns 773/12 postanawia: 1) oddalić apelację; 2) zasądzić od uczestniczki postępowania J. P.

(1)na rzecz wnioskodawców H. M.

(1)i J. M.

(1)kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych brutto z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcom z urzędu. Sygn. akt I Ca 370/14 UZASADNIENIE Postanowieniem nr (...) . (...) z dnia 22 maja 2012 roku Wójt G. O. , na wniosek J. P.

(1), wszczął postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy nieruchomością oznaczoną numerem działki (...) , stanowiącą własność wyżej wymienionej, a nieruchomościami oznaczonymi numerem działki: (...) , stanowiącą własność H. i J. małżonków M. , nr (...) stanowiącą własność R. M.

(1), nr (...) stanowiącą własność C. B. , nr (...) stanowiąca własność A. P. i nr (...) stanowiąca własność G. O. . W toku postępowania administracyjnego Wójt G. O. wydał decyzję nr RIT. (...) z dnia 6 sierpnia 2012 roku, w której zatwierdził ustalony przebieg granic pomiędzy nieruchomością oznaczoną nr (...) obręb D. stanowiącą własność J. P.

(1), a graniczącymi z nią działkami oznaczonymi nr (...) , zgodnie z protokołem granicznym z dnia 21 czerwca 2012 roku sporządzonym przez geodetę T. S. . Od decyzji Wójta zatwierdzającej rozgraniczenie odwołanie złożyli J. i H. małżonkowie M. . W dniu 22 sierpnia 2012 roku sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w drodze postępowania sądowego Sądowi Rejonowemu w Wieluniu. W czasie trwania postępowania sądowego wnioskodawcy ostatecznie wnieśli o ustalenie granicy między działką nr (...) a działką nr (...) zgodnie ze stanem użytkowania na gruncie tj. według punktów (...) oznaczonych na mapie geodety W. S. , podnosząc zarzut zasiedzenia przygranicznych pasów gruntów. Uczestniczka postępowania J. P.

(1)wniosła o rozgraniczenie nieruchomości między działką (...) według punktów (...) według mapy geodety W. S. . Uczestnicy postępowania C. B. , A. P. nie mieli zastrzeżeń co do granicy między ich działkami a działką nr (...) . R. G. O. nie zajęli stanowiska w sprawie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2014 roku Sąd Rejonowy m. in: - dokonał rozgraniczenia nieruchomości położonej w D. , gmina O. , należącej do wnioskodawców H. i J. małżonków M. , oznaczonej numerem działki (...) , dla której w Sądzie Rejonowym w Wieluniu, w Wydziale Ksiąg Wieczystych, prowadzona jest księga wieczysta (...) oraz nieruchomości również położonej w D. , gmina O. , należącej do uczestniczki postępowania J. P.

(1), oznaczonej numerem działki (...) , dla której w Sądzie Rejonowym w Wieluniu, w Wydziale Ksiąg Wieczystych, prowadzona jest księga wieczysta (...) , ustalając, że granica miedzy tymi nieruchomościami przebiega wzdłuż krzywej łamanej wyznaczonej przez punkty (...) zaznaczonej na mapie sporządzonej przez geodetę W. S. , wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego Starostwa Powiatowego w W. w dniu 6 maja 2013 roku, za numerem (...) znajdującej się na karcie 96 akt sprawy, stanowiącej integralną część tego postanowienia (pkt 1); - zasądził od uczestniczki postępowania J. P.

(1)oraz solidarnie od wnioskodawców H. i J. małżonków M. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wieluniu tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych kwoty po 1 211,53 złotych (pkt 2); ustalając, iż pozostałe koszty sądowe ponoszą zainteresowani w zakresie dotychczas przez siebie wydatkowanym (pkt 4). Rozstrzygnięcie zapadło przy następujący ustaleniach i wnioskach: Działkę nr (...) położną w D. nabyli na podstawie umowy kupna sprzedaży w 1927 roku M. i J. małżonkowie M. . Od tej daty zajmowali się w/w nieruchomością, wybudowali na niej drewniany dom. M. i J. małżonkowie M. mieli dzieci: A. M.

(1), S. M. , A. M.

(2), M. M.

(3), K. M. , R. M.

(2), H. M.

(2)i B. M. . H. M.

(2)wyszła za mąż za J. M.

(2)w 1956 roku. H. i J. M.

(2)byli rodzicami wnioskodawcy H. M.

(1). M. M.

(3)był ojcem uczestniczki postępowania J. P.

(1). W trakcie pomiarów do ewidencji gruntów w 1958 roku ujawniono, że działką nr (...) o powierzchni 0,55 ha władały dwie osoby: J. M.

(3)syn M. oraz J. M.

(2)syn J. każdy po ½ części. Dokonano wówczas pomiarów granic działek. Granice działki nr (...) nie były wówczas trwale stabilizowane. Na podstawie pomiarów w ewidencji gruntów wpisano do rejestru w/w dwie osoby jako władające ta działką. W dniu 19 maja 1962 roku J. M.

(3)wraz z żoną M. M.

(5)darowali swojej córce H. M.

(3)wraz z jej mężem J. M.

(2)oraz synowi M. M.

(3)i jego żonie H. M.

(4)udział m.in. w działce nr (...) wynoszący (...) po jednej drugiej części. W roku 1971 na terenie wsi D. Wojewódzkie Biuro Geodezji i (...) w Ł. wykonywało pomiary mające na celu podziały działek na części które wynikają z udziałów w gruncie zapisanych w 1958 roku. Podzielona została wówczas także działka nr (...) na trzy części: - działkę nr (...) o powierzchni 0,28 ha i jako władający tą działką został wskazany J. M.

(2), syn J. ; - działkami nr (...) o powierzchni 0,11 i nr (...) o powierzchni 0,16 ha, a władającymi tymi działkami zostali ujawnieni H. i M. małżonkowie M. . Granice powstałych działek nie były stabilizowane trwale. W akcie własności ziemi nr ON. (...) wydanym przez Naczelnika G. O. stwierdzono, iż M. M.

(3)i H. M.

(4)stali się z mocy samego prawa właścicielami nieruchomości położonej w miejscowości D. , składającą się z działki o numerze (...) . Na podstawie umowy darowizny nr (...) zawartej w dniu 16 sierpnia 1994 roku M. i H. małżonkowie M. darowali swojej córce J. P.

(1)m.in. działkę oznaczona nr (...) o powierzchni 0,16 ha. Na działkę tę została założona księga wieczysta nr (...) . Na działce nr (...) znajduje się stary drewniany dom, wybudowany jeszcze przez J. M.

(3)i jego żonę M. M.

(5). W tym starym domu po śmierci dziadków M. zamieszkali: J. M.

(2)z żoną oraz M. M.

(3)z żoną. J. M.

(2)mieszkał tam wraz z dziećmi: M. M.

(8), D. M. , G. M. , H. M.

(1), Z. M. , M. M.

(9)i M. M.

(10). Dzieci J. M.

(2)opuszczały dom rodzinny jak zakładały swoje rodziny. W 1999 roku z J. M.

(2)w tym starym domu został tylko syn H. M.

(1)wraz z żoną J. M.

(1). M. M.

(3)wraz z rodziną mieszkał tam do przełomu lat 1975 - 1976, kiedy to wyprowadzili się do nowego domu, który wybudowali na swojej działce nr (...) . M. M.

(3)opuścił dom rodzinny już wcześniej, albowiem wyprowadził się do letniej kuchni znajdującej się na działce nr (...) . W starym domu mieszczącym się na działce (...) od urodzenia mieszkał też B. M. . Zamieszkiwał tam do 2011 roku, kiedy to został umieszczony w Domu Pomocy Społecznej w S. . B. M. nie podejmował żadnych decyzji związanych z utrzymaniem starego domu. Do 1990 roku pracował w delegacji i przyjeżdżał do domu sporadycznie. J. M.

(2)kilkakrotnie wzywał B. M. , aby wyprowadził się z zajmowanego mieszkania, gdyż nie regulował opłat za zamieszkiwanie w domu. W latach 70 – tych J. M.

(2)- ojciec wnioskodawcy, wyremontował drewniany dom. Założył na nim nowy dach z eternitu, zbudował drewnianą wiatę, oborę i budynki gospodarcze. Korzystał z nich najpierw J. M.

(2), a później wnioskodawcy H. i J. małżonkowie M. , którzy odnowili dom z zewnątrz. M. M.

(3)korzystał z budynków gospodarczych do momentu kiedy wyprowadził się do swojego nowego domu. Do tego czasu trzymał tam zwierzęta. Również J. M.

(2)i jego dzieci hodowali tam swoje zwierzęta. W 1989 roku J. M.

(2)przekazał posiadanie gospodarstwa rolnego wraz z posiadaniem przygranicznych pasów gruntu synowi M. M.

(9). Następnie M. M.

(11)przekazał posiadanie tych nieruchomości bratu - H. M.

(1)w 1993 roku. Od tego roku, decyzje związane z gospodarstwem rolnym wraz z przygranicznym pasem gruntu podejmowali wyłącznie wnioskodawcy. W 2007 roku wnioskodawcy wyprowadzili do nowego domu wybudowanego obok. Obecnie w starym domu nikt nie mieszka. Wnioskodawcy trzymają tam stare meble oraz sprzęt rehabilitacyjny dla syna. Korzystają również z budynków gospodarczych. Ubezpieczenie obowiązkowe od w/w budynków opłacał J. M.

(2). Aktualnie na gruncie granice pomiędzy działkami zainteresowanych wyznacza: płot drewniany na długości ok. 1,5 metra, następnie biegnie wzdłuż ściany starego drewnianego domu, po ukosie wzdłuż drewnianego płotu na długości ok. 10 metrów i następnie wzdłuż budynku starej obory. W oparciu o zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd Rejonowy stwierdził, iż w sprawie możliwe jest zastosowanie pierwszego ze wskazanych w treści przepisu art.153 kc kryteriów i ustalenie przebiegu granicy nieruchomości według stanu prawnego. Przez stan prawny, według którego przede wszystkim ustala się granicę należy bowiem rozumieć także zasiedzenie przygranicznych pasów gruntów. Analizując przepisy art. 172 i 336 kc Sąd pierwszej instancji ustalił, iż z taką sytuacją mamy w sprawie do czynienia, doszło do bowiem do zasiedzenia określonego obszaru wzdłuż granicy geodezyjnej przez wnioskodawców. O samoistnym posiadaniu spornego gruntu można mówić w ocenie Sądu Rejonowego od chwili opuszczenia drewnianego domu przez M. M.

(3)wraz z rodziną na przełomie roku 1975 - 1976. Od tego momentu ojciec wnioskodawcy H. J. M. zaczął postępować z tą częścią nieruchomości jak z własną, nieprzerwanie ją użytkując. To samo odnosi się do starego budynku obory i budynków gospodarczych. O samoistnym posiadaniu domu i zabudowań gospodarskich przez J. M.

(2)świadczy fakt, iż w latach 70 tych wymienił słomiany dach domu i obory na eternit. Zbudował na działce drewnianą wiatę. Opłacał obowiązkowe ubezpieczenie budynków. O braku samoistności posiadania tej części działki nie może decydować natomiast fakt zamieszkiwania przez B. M. w części starego domu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, J. M.

(2)poprzez wielokrotne wezwania do zapłaty opłat związanych z utrzymaniem domu oraz wypowiadaniem użytkowania mieszkania B. M. , przejawił na zewnątrz, iż uważa się za właściciela nieruchomości. Po przekazaniu posiadania gospodarstwa rolnego przez J. M.

(2)synowi M. M.

(9)w 1989 roku, a następnie przez M. M.

(11)bratu - H. M.

(1), wnioskodawca wraz z żoną J. M.

(1)stali się samoistnymi posiadaczami przygranicznego pasa gruntu. Po zaliczeniu czasu posiadania poprzedników prawnych wnioskodawców tj. brata M. i ojca wnioskodawcy J. M.

(2), należało przyjąć, iż termin zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu upłynął w dniu 1 stycznia 2006 roku. Zdaniem Sądu Rejonowego, uczestniczka postępowania J. P.

(1)nie udowodniła, aby granica według stanu prawnego przebiegała zgodnie z jej wersją. Od postanowienia Sądu Rejonowego J. P.

(2)wniosła apelację, zaskarżając orzeczenie w całości i podnosząc następujące zarzuty:

1. naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 153 kc , poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż rozgraniczenie nieruchomości winno być dokonane w oparciu o stan prawny mający polegać zdaniem Sądu na zasiedzeniu przygranicznych pasów gruntu przez wnioskodawców wzdłuż krzywej łamanej wyznaczonej przez punkty >
2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności art. 227, 233 § 1 kpc , a to poprzez: 1/ sprzeczność poczynionych istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego będących podstawą rozstrzygnięcia w zakresie: - błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż pomimo niewykazania przez wnioskodawców niezbędnych przesłanek do zasiedzenia, zostało wydane postanowienie ustalające rozgraniczenie nieruchomości przygranicznych pasów gruntu przez zasiedzenie, - polegającym na swobodnym uznaniu przez Sąd, iż granica miedzy działkami przebiega wzdłuż krzywej łamanej wyznaczonej przez punkty (...) - brak należytej oceny wiarygodności dowodów na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, - całkowite pominięcie przez sąd zeznań uczestników postępowania oraz świadków którzy wyraźnie stwierdzili iż granica powinna przebiegać zgodnie z wydaną decyzją Wójta G. O. z dnia 06 sierpnia 2012r. ZNAK: (...) . (...) gdzie zatwierdzony został przebieg granic pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów numerem działki numer (...) obręb D. , gmina O. stanowiącą własność Pani J. P.

(2)a graniczącymi z nią działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami: (...) , (...) , (...) , (...) , (...) położonymi w obrębie D. , gmina O. powiat (...) zgodnie z protokołem granicznym z dnia 21 czerwca 2012r. sporządzonym przez geodetę uprawnionego Pana T. S. , ponieważ odzwierciedla ona obowiązujący stan prawny. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca domagała się: - zmiany zaskarżonego postanowienia i wyznaczenia granicy zgodnie z decyzją Wójta G. O. z dnia 06 sierpnia 2012r. ZNAK: (...) . (...) , gdzie zatwierdzony został przebieg granic pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów numerem działki numer (...) obręb D. , gmina O. stanowiącą własność Pani J. P.

(2)a graniczącymi z nią działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami: (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , położonymi w obrębie D. , gmina O. powiat (...) zgodnie z protokołem granicznym z dnia 21 czerwca 2012r., sporządzonym przez geodetę uprawnionego Pana T. S. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania odwoławczego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie - uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wnioskodawcy wnosili o oddalenie apelacji i zasądzenie od uczestniczki postępowania kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuję: Zarzuty podniesione w apelacji są bezzasadne: Przede wszystkim należy w pełni zgodzić się z Sądem Rejonowym, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, kryterium stanu prawnego, o którym mowa w art. 153 kc obejmuje również ustalenie spornej granicy między nieruchomościami z uwzględnieniem skutków prawnych wynikających z zasiedzenia części nieruchomości podlegającej rozgraniczeniu. Jeśli w wyniku nabycia przez zasiedzenie własności przygranicznego pasa gruntu doszło do zmiany stanu prawnego nieruchomości, to miarodajne przy rozgraniczeniu są nie granice wynikające z map i dokumentów, które nie odzwierciedlają nowego stanu prawnego, lecz granice nieruchomości powstałe w wyniku zasiedzenia. Zasiedzenie bowiem prowadzi do nabycia własności, co sprawia, że stan prawny rozgraniczanych nieruchomości jest taki, jaki powstał w wyniku zasiedzenia. Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, iż poprzednicy prawni J. P.

(1)wywodzili swój tytuł własności do działki nr (...) z aktu własności ziemi wydanego w trybie ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 ze zm.). Celem powołanej ustawy było uporządkowanie stanu prawnego nieruchomości rolnych w sytuacjach, gdy stan faktycznego samoistnego posiadania tych nieruchomości nie odpowiadał ich dotychczasowemu stanowi prawnemu. Ustawa ta uzależniała nabycie przez samoistnych posiadaczy tytułu własności od spełnienia w dniu jej wejścia w życie, czyli 4 listopada 1971r., przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 i 2. Istnienie tych przesłanek było koniecznym warunkiem nabycia z mocy samego prawa określonych nieruchomości. Dotyczyło to również ich obszaru. Uwłaszczeniu na rzecz posiadacza podlegały tylko te nieruchomości i w takich granicach, w jaki znajdowały się one w jego samoistnym posiadaniu w dniu 4 listopada 1971r. Powyższe ściśle wiąże się z zagadnieniem mocy dowodowej w sprawie o rozgraniczenie aktu nadania ziemi, jako dokumentu własności w części określającej obszar, a w konsekwencji granice nadanego gruntu, dość obszernie wyjaśnionym w judykaturze. Jak już wskazano, w razie wypełnienia hipotezy art. 1 powołanej ustawy, uwłaszczenie następowało z mocy samego prawa, a zatem decyzja taka miała charakter potwierdzający, czyli deklaratoryjny. Organ administracyjny ustalał jedynie nabycie prawa własności nieruchomości, nie dokonując kontroli granicy i nie miał kompetencji do dokonania rozgraniczenia w toku postępowania uwłaszczeniowego. Z tego względu w wypadku określenia w akcie własności ziemi obszaru i konfiguracji działki z naruszeniem art. 12 ust. 7 ustawy, sąd dokonujący rozgraniczenia mógł i może samodzielnie ustalić granicę działek zgodnie ze stanem samoistnego posiadania w dniu 04 listopada 1971r., bez potrzeby dokonania zmiany tej decyzji w postępowaniu administracyjnym (por. np. postanowienie SN z 23.06.1978r. IV CR 268/78, OSNC 1979/3/55 i uchwałę SN z 04.04.1975r., III CZP 92/74, OSNCP 1976/3/34). W sytuacji, gdy uregulowanie własności gospodarstw rolnych na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971r. nie obejmowało ustalenia spornych granic nieruchomości podlegających uwłaszczeniu, to decyzja potwierdzająca uwłaszczenie nie mogła przenosić własności nieruchomości, której rolnik nie nabył z mocy prawa (vide: postanowienia SN z 24.03.2004r., I CK 487/03 oraz z 08.12.1997r., III CKN 283/97). Granice prawne gruntów, patrząc od strony działki uczestniczki postępowania, wyznaczał zatem pierwotnie w przedmiotowej sprawie rzeczywisty stan posiadania jej poprzedników prawnych z dnia 04 listopada 1971r. Skoro podział geodezyjny działki nr (...) dokonany w 1971r. pozostawał w oderwaniu od tego stanu posiadania, a jest to oczywiste, bowiem nie oznaczono wówczas przebiegu granic w terenie i granica ewidencyjna między działkami (...) biegła przez jeden z budynków, przy czym jak bezsprzecznie wynika z materiału dowodowego w dniu 04 listopada 1971r. w starym budynku mieszkalnym położonym w całości na działce o numerze ewidencyjnym (...) zamieszkiwał także J. M.

(2)z rodziną, to stan ewidencyjny i wydana w oparciu o niego decyzja Wójta G. O. z dnia 06 sierpnia 2012r. nie odzwierciedla stanu prawnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż M. M.

(3)i jego żona nigdy nie byli posiadaczami samoistnymi tej części działki nr (...) , która znajduje się od poza punktami (...) , oznaczonymi jako punktu graniczne w zaskarżonym postanowieniu. Powyższe oznacza, że tytuł własności uczestniczki nie sięga poza te punkty, niezależnie od charakteru posiadania wnioskodawcy i jego poprzedników prawnych. Tym niemniej, odnosząc się do pozostałych podniesionych przez skarżącą kwestii należy wskazać, iż zarzuty wobec dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny charakteru i czasu trwania posiadania małżonków M. i ich następców mają charakter wyłącznie polemiczny. Ewentualne posiadanie przez B. M. , jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, nie miało charakteru samoistnego, lecz zależny. B. M. nie podejmował jakichkolwiek decyzji właścicielskich, a J. M.

(2)domagał się regulowania przez niego opłat za mieszkanie i wzywał do opuszczenia budynku. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu apelacji o ponoszenia przez uczestniczkę postępowania opłat eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem starego budynku po jego opuszczeniu, pozostały natomiast całkowicie gołosłowne, choć należy zaznaczyć, że jeżeli wynikało ono z faktu zamieszkiwania w budynku przez B. M. i wiązało się z korzystaniem z określonych mediów, to nie stanowiło realizacji praw właścicielskich. W żadnym stopniu na zakres samoistnego posiadania nie wpływa także ewentualne uiszczanie danin publicznoprawnych, skoro decyzje podatkowe wydawane były wyłącznie w oparciu o dane ewidencyjne, nie zaś w odniesieniu do rzeczywistego stanu użytkowania. Prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc wymaga zaś wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą jego ocenę. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Dokonując stosowanych ustaleń, Sąd Rejonowy powołał dowody, na których się oparł, a swoje stanowisko w zakresie wniosków z ustalonych faktów wyciągniętych szczegółowo uzasadnił. Zaprezentowane rozumowanie i argumentacja, w ocenie Sądu Odwoławczego, nie budzą żadnych zastrzeżeń. Polemika skarżącej z dokonanymi ustaleniami sprowadza się natomiast do forsowania własnej wersji zdarzeń. Twierdzenia te zaś pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, którego wiarygodności apelująca w żadnym stopniu nie podważyła, czy to prezentując dowody przeciwne, czy to wskazując okoliczności, które uzasadniałyby tezę o celowym wprowadzeniu Sądu w błąd. Ze wskazanych przyczyn Sąd Okręgowy apelację oddalił na podstawie art. 385 w zw. z art. 13 § 2 kpc . O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 2 kpc , zasądzając od skarżącej na rzecz wnioskodawców zwrot wynagrodzenia adwokackiego wg stawki obliczonej stosowanie do § 2 w zw. Z § 8 pkt 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie...” z dnia 28 września 2002r. (Dz.U. Nr 163, poz.1348).