18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego w związku z art. 417 kc , poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że roszczenie powódki nie uległo częściowemu przedawnieniu. Wywodziła, że mający w sprawie zastosowanie przepis art. 417 kc traktuje o tzw. delikcie władzy publicznej. Skoro odpowiedzialność gminy za niedostarczenie lokalu socjalnego jest odpowiedzialnością za czyn niedozwolony, to zgodnie z art.
kc roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej takim czynem ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Roszczenia powódki za okres od lipca 2007 r. do listopada 2009 r. uległy zatem przedawnieniu. W dalszej kolejności pozwana zarzuciła naruszenie art. 118 kc w związku z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego przez uznanie, że roszczenie powódki nie ma charakteru okresowego i nie przedawnia się z upływem lat 3. Wywodziła, że skoro odpowiedzialność odszkodowawcza byłego lokatora względem właściciela lokalu przedawnia się z okresem trzyletnim, to również odpowiedzialność gminy ulega przedawnieniu w tym samym terminie. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje. Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej musiała odnieść częściowo skutek, gdyż zasadny okazał się podniesiony w niej zarzut naruszenia art.
18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (dalej w skrócie u.o.p.l.) i art. 417 kc. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż stosownie do art. 18 ust. 5 u.o.p.l., jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny . Z treści tego przepisu wynika obecnie wprost, że przewidziana nim odpowiedzialność gminy wobec właściciela lokalu, jest odpowiedzialnością deliktową opartą na art. 417 § 1 kc , który stanowi, że za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Ostatnio wymieniony przepis zawarty został w Tytule VI Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego – Czyny niedozwolone. Stosownie do art. 118 kc , jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Wspomniany Tytuł VI zawiera przepis szczególny - art.
kc , który w sposób odmienny reguluje kwestię przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym stanowiąc, iż ulegają one przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia; jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd pierwszej instancji bezzasadnie pominął tę regulację, opierając rozstrzygnięcie na treści art. 118 kc , którego zastosowanie było wyłączone przez wskazany przepis szczególny. Pozwana bowiem odpowiada wobec powódki za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym i stosownie do art. 117 § 2 kc może uchylić się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego w terminach ustalonych na podstawie art.
Powódka wniosła pozew 22 listopada 2012 r., występując z roszczeniem o zapłatę odszkodowania za niedostarczenie uprawnionym lokalu socjalnego w okresie od 1 lipca 2007 r. do 30 czerwca 2012 r. Niewątpliwie powódka nieustannie ma wiedzę o osobie obowiązanej do naprawienia poniesionej szkody, skoro przepis ustawy wprost na nią wskazuje (art. 18 ust. 5 u.o.p.l.). Natomiast wiedzę o szkodzie powódka zyskuje z każdym dniem niewskazania przez gminę lokalu socjalnego dla uprawnionych byłych lokatorów i zajmowania przez nich lokalu powódki. Przy uwzględnieniu przesłanek z art.
kc , roszczenie powódki trzeba uznać za przedawnione co do roszczeń za okres od 1 lipca 2007 r. do 21 listopada 2009 r., to jest 28 miesięcy i 20 dni, natomiast nieobjęty przedawnieniem pozostaje okres od 22 listopada 2009 r. do 30 czerwca 2012 r. Wobec bezspornego ustalenia w oparciu o opinię biegłego, że w okresie objętym pozwem powódka mogła uzyskiwać czynsz najmu za lokal zajmowany przez rodzinę O. w kwocie 543 zł miesięcznie, należność za okres objęty przedawnieniem wyniosła 15.566 zł i o tę kwotę, wobec skorzystania przez pozwaną z zarzutu przedawnienia, należy obniżyć należne powódce odszkodowanie. Ostatecznie zasadne okazało się zatem żądanie zasądzenia kwoty 17.014 zł (32.580 zł – 15.566 zł). Jeśli chodzi o odsetki należne stosownie do art. 481 § 1 i 2 kc w związku z art. 455 kc , wskazać należy, że wezwaniem do zapłaty z 14 lutego 2012 r. (k. 10), powódka objęła kwotę 16.494 zł, która miała stanowić odszkodowanie za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do 31 grudnia 2011 r., zakreślając termin 14 dni do zapłaty. Odsetki od dnia 2 marca 2012 r. należały się zatem od kwoty 13.737,90 zł, obejmującej odszkodowanie za okres od 22 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2011 r., to jest 25 miesięcy i 9 dni, licząc po 543 zł miesięcznie. Od pozostałej kwoty 3.276,10 zł odsetki ustawowe należne są od dnia 26 lipca 2013 r., tj. 7 dni od nadania pisma zawierającego rozszerzenie powództwa. Dalej idące żądanie powódki, zarówno odnośnie roszczenia głównego jak i odsetek, z wyżej wskazanych przyczyn Sąd Okręgowy uznał za bezzasadne, a co za tym idzie – podlegające oddaleniu. Wobec powyższego, na mocy cytowanych przepisów oraz art. 386 § 1 kpc zmieniono zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim apelacja okazała się uzasadnioną. Powyższe prowadzić musiało również do zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu, które należało stosunkowo rozdzielić wobec częściowego uwzględnienia żądania ( art. 100 zd. 1 kpc ). Powódka utrzymała się z roszczeniem w 52 %, zatem odpowiada za koszty procesu w 48 %. Łącznie koszty te wyniosły 7.701,05 zł, z czego powódka poniosła 5.301,05 zł, a pozwana 2.400 zł. Ponieważ powódka powinna ponieść koszty w wysokości 3.696,50 zł (7.701,05 zł x 48%), pozwana ma jej zapłacić 1.604,55 zł tytułem częściowego ich zwrotu. W pozostałym zakresie (co do kwoty 181 zł oraz częściowo odsetek) apelację jako bezzasadną oddalono stosownie do art. 385 kpc . O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o art. 100 zd. 2 kpc w związku z art. 108 § 1 kpc i § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zmianami), obciążając nimi w całości powódkę, gdyż pozwana uległa w postępowaniu odwoławczym tylko co do nieznacznej części swego żądania, wygrywając je w 99 %. Na zasądzone od powódki koszty złożyły się opłata od apelacji (788 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej (1.200 zł). SSO Aleksandra Janas SSO Danuta Pacześniowska SSO Magdalena Hupa - Dębska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.