Sad powszechny, VII Pz 7/15

Sygn. akt VII Pz 7/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi, X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa R. A. przeciwko D. M. i A. M. o wynagrodzenie za pracę, oddalił wniosek pozwanego D. M. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu (pkt 1), odrzucił sprzeciw pozwanego od wyroku zaocznego z dnia 16 czerwca 2014 roku (pkt 2) oraz oddalił wniosek pozwanego o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności ( pkt 3). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Rejonowy wskazał, iż zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przychylenie się do stanowiska pozwanego, jakoby nie dokonał czynności procesowej bez swojej winy. Wskazał, iż wyrok w przedmiotowej sprawie uprawomocnił się w dniu 24 lipca 2014 roku, natomiast pozwany w dnu 25 sierpnia 2014 roku złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż informacje o wydaniu wyroku powziął dopiero w chwili otrzymania zawiadomienia o wszczęciu egzekucji tj. w dniu 18 sierpnia 2014 r., nigdy nie otrzymał natomiast przesyłki z Sądu i tym samym nie miał możliwości ustosunkowania się do roszczeń powoda. Sąd Rejonowy podniósł, iż odpis wyroku zaocznego został doręczony pozwanemu przez awizo w dniu 9 lipca 2014 roku na adres ul. (...) wskazany przez pozwanego, który istnieje również na wszystkich dokumentach tj. porozumieniach pracodawcy i pracownika o rozwiązaniu stosunku pracy, a także widnieje w systemie elektronicznej identyfikacji osób w bazie PESEL- Sąd, jako adres zameldowania pozwanego na pobyt stały. Ponadto Sąd podniósł, iż pod wskazanym adresem jeszcze w lutym 2014 r. pozwany osobiście odebrał przesyłkę z Sądu. Tym samym, Sąd uznał, iż nie można dać wiary skarżącemu, jakoby pierwszą informację o postępowaniu sadowym otrzymał dopiero na skutek zawiadomienia komornika o wszczęciu egzekucji. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego, a w konsekwencji odrzucił sprzeciw jako złożony po terminie. Wobec powyższych ustaleń Sąd Rejonowy nie znalazł też podstaw do stosowania art. 346 § 1 kpc i wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku także oddalił. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone w całości przez pozwanego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 344 k.p.c. pozwany, przeciwko któremu zapadł wyrok zaoczny, może złożyć sprzeciw w ciągu tygodnia od doręczenia mu wyroku. W piśmie zawierającym sprzeciw pozwany powinien przytoczyć zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz fakty i dowody na ich uzasadnienie. Sprzeciw złożony po terminie oraz sprzeciw, którego braków strona w wyznaczonym terminie nie uzupełniła, a także sprzeciw nieopłacony, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 168 § 1 k.p.c. jeżeli strona, nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu ( art. 169 § 1 kpc ). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek ( art. 169 § 2 kpc ). W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie przyjął, iż w rozpoznawanym przypadku nie zostały spełnione warunki pozwalające na przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego z dnia 16 czerwca 2014 r. Konieczną i podstawową, przesłanką przywrócenia terminu jest bowiem brak winy w uchybieniu po stronie osoby dokonującej (zamierzającej dokonać) określonej czynności procesowej oraz terminowe złożenie wniosku w tym przedmiocie, w którym nadto uprawdopodobniono by wskazane okoliczności. Te natomiast przesłanki w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Na gruncie rozpoznawanego przypadku przyczyną uchybienia terminowi do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego, w ocenie skarżącego, był rzekomo niezawiniony brak wiedzy pozwanego o wskazanym orzeczeniu, z uwagi na brak jego prawidłowego doręczenia. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Przede wszystkim nieuprawnionym jest twierdzenie skarżącego, iż Sąd błędnie ocenił materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, a w szczególności w sposób niewłaściwy ustalił jego adres zameldowania. Odnosząc się do powyższego podkreślić należy, iż Sąd zobowiązał pozwanego do wskazania w terminie tygodnia pod rygorem oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, czy adres w Ł. przy ul. (...) pozostaje aktualny, wobec osobistego odebrania przez pozwanego w dniu 25 lutego 2014 roku przesyłki zawierającej odpis pozwu w przedmiotowej sprawie i skierowanej na ten adres. Tymczasem pozwany, w żaden sposób nie odniósł się do powyższego. Nie zakwestionował również autentyczności podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki z dnia 25 lutego 2014 r., a zatem nie można dać wiary twierdzeniom pozwanego, jakoby pierwszą informację o toczącym się postępowaniu otrzymał dopiero na wskutek zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Podniósł natomiast, iż nie przypomina sobie, aby kiedykolwiek otrzymał na swój adres korespondencyjny tj. ul. (...) , (...)-(...) B. jakąkolwiek przesyłkę z Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, wskazując jednocześnie, iż jest to jedyny prawidłowy adres do korespondencji. Niemniej jednak zaznaczyć należy, iż doręczenia pism procesowych dokonywano na adres w Ł. przy ul. (...) , który został wskazany przez powoda, a także ujawniony w dokumentach takich jak porozumienia o zmianie treści umowy o pracę, porozumienie o rozwiązaniu stosunku pracy czy w świadectwie pracy oraz ustalony dodatkowo na podstawie systemu elektronicznej identyfikacji osób w bazie PESEL- Sąd. W związku z powyższym, brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczeń w toku postępowania. Natomiast, nawet gdyby przyjąć, iż Sąd kierował korespondencję na niewłaściwy adres, obowiązek zgłoszenia zmiany adresu bezsprzecznie ciążył na pozwanym. Otrzymując bowiem odpis pozwu na adres ul. (...) , którego odbiór osobiście pokwitował, został pouczony o obowiązku zgłoszenia ewentualnej zmiany adresu i skutkach prawnych nie dochowania tego obowiązku. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, iż przepis art. 168 § 1 k.p.c. nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż jest zasadą, że czynności procesowe powinny być dokonywane w terminie. O braku winy strony można zatem mówić tylko wtedy, gdy istniała jakaś przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi. Przyczyna taka zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy. Dlatego w każdym przypadku przy ocenie braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu uchybionego przez stronę należy uwzględniać wymaganie dołożenia należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy. (postanow. SN 14-04-2010 III SZ 1/10 LEX nr 602071). Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż pozwany takiej staranności nie dołożył. W szczególności nie zadbał o to by korespondencja związana z prowadzonym postępowaniem sądowym była doręczana na adres, pod którym jej odbiór będzie możliwy. Natomiast z uwagi na fakt, iż pozwany nie odebrał przesyłek, słusznie uznano przesyłki za doręczone i pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia. Brak więc było podstaw do uznania, iż adresat nie zapoznał się z treścią przesyłek bez swej winy, a złożenie sprzeciwu po terminie nie było efektem jego procesowych zaniedbań. Pozwany dopuścił się niedbalstwa, które nie może być usprawiedliwione. W ocenie Sądu Okręgowego, w ujawnionych okolicznościach sprawy, Sąd Rejonowy słusznie zatem oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, a wskazany sprzeciw jako złożony z naruszeniem art. 344 § 3 k.p.c. odrzucił. W konsekwencji na podstawie art. 346 § 1 k.p.c. prawidłowo nie uwzględnił też wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie skarżącego jako bezzasadne. Przewodnicząca: Sędziowie: Z. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć stronom.