Sad powszechny, VI Ka 858/14

(1)( G. ) syna R. i I. , ur. (...) w K. oskarżonego z art. 278 § 1 kk , art. 278 § 1 kk 3. R. W.

(1)syna W. i U. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , art.278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk 4. B. K.

(1)( K. ) syna T. i R. , ur. (...) w S. oskarżonego z art. 278 § 1 kk , art. 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygnatura akt III K 1294/13 na mocy art. 437 kpk , art. 439 § 1 pkt. 9 kpk i art. 624 § 1 kpk 1. uchyla punkt 2 i 4 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw umarza postępowanie wobec oskarżonego M. J. o czyn z art. 13 kw w zw. z art. 119 § 1 kw oraz wobec R. W.

(1)i B. K.

(1)o czyn z art. 119 § 1 kw z uwagi na przedawnienie karalności, kosztami postępowania w tym zakresie obciążając Skarb Państwa; 2. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 poprzez przyjęcie, że oskarżony M. J. przywiózł D. G.

(1)samochodem z S. do Centrum Handlowego (...) w G. ;

1. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
2. zwalnia oskarżonych M. J. i D. G.

(1)od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 858/14 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt III K 1294/13 apelację na niekorzyść oskarżonych M. J. , D. G.

(1), R. W.

(1)i B. K.

(1)wywiódł Prokurator, który zaskarżając wyrok w odniesieniu do pkt 1, 2, 4 i 5 zarzucił mu : - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. , polegające na błędnym określeniu czynów przypisanych oskarżonemu M. J. w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego polegało na przewiezieniu pozostałych oskarżonych z K. do G. , podczas gdy oskarżony przewiózł współoskarżonych z S. do G. ; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na wadliwym uznaniu przez Sąd, że oskarżeni R. W.

(1)i B. K.

(1)nie byli współsprawcami kradzieży zarzucanej im w pkt 1 aktu oskarżenia, podczas gdy wnikliwa analiza środków dowodowych zgromadzonych w sprawie prowadzi do odmiennego wniosku; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na wadliwym uznaniu przez Sąd, że D. G.

(1)nie był współsprawcą kradzieży zarzucanej mu w pkt 2 aktu oskarżenia, podczas gdy wnikliwa analiza środków dowodowych zgromadzonych w sprawie prowadzi do odmiennego wniosku. W oparciu o powołane wyżej zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja wniesiona przez Prokuratora częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Zastrzeżenia apelującego okazały się trafne w zakresie podnoszonego w niej zarzutu obrazy prawa procesowego, a mianowicie art. 413 k.p.k. Przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody wykazały bowiem niezbicie, że przestępcze zachowanie oskarżonego M. J. polegało na przewiezieniu swoim samochodem pozostałych współsprawców z S. do G. , nie zaś jak przyjął wadliwie Sąd meriti z K. do G. , wobec czego opis czynu zawarty w pkt 1 zaskarżonego wyroku jako nie odpowiadający dokonanym ustaleniom faktycznym musiał zostać odpowiednio zmodyfikowany w ramach kontroli instancyjnej, która w tym zakresie w pełni podzieliła zasadność podniesionego zarzutu apelującego. Z kolei w zakresie czynów opisanych w pkt 2 i 4 kwestionowanego wyroku, po wniesieniu apelacji, czyny odpowiednio zarzucane oskarżonym M. J. , R. W.

(1)i B. K.

(1)na skutek nowelizacji kodeksu wykroczeń straciły status przestępstwa, i stanowią obecnie wykroczenia, co do których nastąpiło przedawnienie karalności. W orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że w takim wypadku, przy apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, której kierunku nie można już zmienić, postępowanie apelacyjne podlega umorzeniu (uchwała SN z 12 lutego 1992 r., I KZP 40/91, OSNKW 1992, z. 5-6, poz. 31, oraz postanowienie SN z 18 listopada 1999 r., IV KKN 332/99 - niepubl.). Z tych względów rozpoznanie apelacji skutkowało koniecznością uchylenia w tej części zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania o te czyny będące obecnie wykroczeniami, stosownie do treści art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 kw, z powodu przedawnienia orzekania, jako że ich karalność przedawniła się w dniu 29 maja 2014r., przy czym o kosztach tego postępowania Sąd II instancji orzekł na podstawie art. 118 § 2 k.p.s. w. Nie podzielił natomiast Sąd II instancji zastrzeżeń apelującego wskazujących na poczynienie przez sąd meriti błędnych ustaleń faktycznych w zakresie roli odegranej przez poszczególnych oskarżonych w popełnieniu każdej z zarzucanej im kradzieży. Nie sposób podzielić zapatrywania skarżącego zawartego w środku odwoławczym jakoby na tle wynikającego z akt sprawy materiału dowodowego udział poszczególnych sprawców w dokonaniu każdej z kradzieży uzasadniał przyjęcie, że wszyscy oni są współsprawcami tych czynów. Charakter współsprawstwa określony w art. 18 § 1 k.k. polega na tym, że współsprawcy działający w ramach animus auctoris nie muszą bezpośrednio realizować czynności czasownikowej danego typu czynu, nie mniej jednak muszą sami wykonać określoną czynność, która stanowi istotny wkład w realizację tego czynu, a więc taką, która pozwala hipotetycznie przyjąć, że przez odstąpienie współdziałającego, czyn w ogóle nie byłby popełniony lub popełniony w inny sposób. Zatem przy ocenie współsprawstwa należy położyć nacisk na charakter przestępczego porozumieniu, jego związku z planem i podziałem ról oraz istotności działania z punktu widzenia skutecznej realizacji wspólnego zamiaru. W ocenie sądu II instancji trafnie przyjął sąd meriti, że na kanwie rozpatrywanej sprawy brak jest dowodów uzasadniających tego rodzaju współdziałanie oskarżonych. Z pewnością za takim stanowiskiem nie przemawiają wyjaśnienia samych oskarżonych, które w niniejszej sprawie stanowią podstawowy materiał obciążający dowodzący sposobu popełnienia przez nich poszczególnych kradzieży. W oparciu o wspomniane dowody trafnie przyjął sąd orzekający, że to wyłącznie oskarżeni R. W.

(1)i B. K.

(1)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży w sklepie (...) , zaś oskarżony D. G.

(1)działając w pojedynkę dopuścił się przestępstwa na szkodę sklepu (...) mieszczącego się w Centrum Handlowym w (...) w G. . Nie ma żadnych przesłanek przemawiających za tym, że zachowanie D. G.

(1)pozostawało w jakimkolwiek związku z działaniami R. W.

(1)i B. K.

(1)kradnącymi ubrania z wymienionego sklepu, podobnie zebrane dowody nie pozwalają na przyjęcie jakiegokolwiek związku pomiędzy samodzielnym zachowaniem D. G.

(1)dopuszczającego się owej kradzieży, a rolą w niej pozostałymi mężczyzn. Wręcz przeciwnie, z wyjaśnień oskarżonego D. G.

(1)wynika ewidentnie, że po rozstaniu się z kolegami dokonał kradzieży towarów w sklepie sportowym, które zamierzał wykorzystać dla siebie. W tym układzie dowodowym brak jest więc, jak słusznie podkreślił sąd orzekający, elementu spajającego działania oskarżonych w całość, co stanowi warunek konieczny dla przyjęcia ich współsprawstwa. Skoro więc żaden dowód przeprowadzony w niniejszym procesie nie pozwala na przyjęcie, że D. G.

(1)odegrał jakąś istotną rolę w kradzieży ubrań ze sklepu (...) , jak i nic nie wskazywało na takiż udział oskarżonych B. K.

(1)i R. W.

(1)w zaborze towaru ze sklepu sportowego (...) , to tym samym brak jest podstaw do uznania tychże odpowiednio za współsprawców każdej z tych kradzieży wbrew odmiennym wywodom skarżącego. Zachowanie oskarżonych B. K. i R. W. jako całkiem niezależne od działań podejmowanych przez D. G. , nie miało żadnego wpływu na realizowaną przez niego kradzież, i na odwrót. W tej sytuacji wspólny środek transportu, tudzież wykorzystanie tej samej metody, to jest ukrywanie towarów w specjalnie spreparowanych torbach, gdy zarazem nie udało się wyjaśnić kto zdecydował o wspomnianej metodzie kradzieży i przygotował owe torby – jest zdecydowanie niewystarczające do przyjęcia, że wszyscy oni są współsprawcami tych czynów. Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku, jako ze nie znalazł podstaw do ingerencji także w część rozstrzygnięcia o karze. O kosztach sądowych rozstrzygnięto z mocy art. 624 § 1 k.p.k. kierując się zasadą słuszności, a także po rozważeniu sytuacji materialnej i możliwościach płatniczych oskarżonych.