Sad powszechny, VIII U 1820/14

Sygn. akt VIII U 1820/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Smycz Protokolant: Maria Szczęsna po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. w Gliwicach sprawy M. T. ( T. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania M. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 18 lipca 2014 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję przyznając ubezpieczonemu M. T. prawo do emerytury począwszy od dnia 30 czerwca 2014r. (-) SSO Joanna Smycz Transkrypcja uzasadnienia wygłoszonego w dniu 17 grudnia 2014r. w sprawie VIII 1820/14 w zakresie znaczników czasowych 00:20:05 - 00:29:14 (x_ (...) _VIII_U_1820_14_48_ (...) _ (...) _ (...) _ (...) _X.mp4) * * * * * * początek tekstu [ Przewodniczący 00:00:02.342] Decyzją z dnia 18 lipca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. , odmówił ubezpieczonemu M. T. prawa do emerytury w niższym wieku, w oparciu o artykuł 184 w związku z artykułem 32 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , w związku z tym, iż nie udowodnił on 15-letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach przy pracach wymienionych w wykazie A, a jedynie 11 lat 6 miesięcy i 19 dni takiej pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i przyznanie mu prawa do wcześniejszej emerytury. Podniósł, że wykonywał pracę w warunkach szczególnych w (...) Przedsiębiorstwie (...) od 16 września 86 do 31 grudnia 91, jako kierowca autobusu, samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony, czego, co nie było wykazane w świadectwie pracy i uzasadnił to zeznaniami świadków, o przesłuchanie których wnosił i tym samym podnosił, iż spełnia warunki do przyznania mu prawa do emerytury. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dodatkowo podniósł, że do okresu pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył odwołującemu okresu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie (...) w okresie od 16 września 86 do 31 grudnia 91, bowiem pracodawca za ten okres nie wystawił ubezpieczonemu świadectwa pracy w warunkach szczególnych. Sąd ustalił, co następuje. Ubezpieczony M. T. urodzony (...) , w dniu 8 maja złożył wniosek o emeryturę w wieku niższym niż 65 lat z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Ubezpieczony 60 lat ukończył 30 czerwca 2014 roku, nie jest członkiem OFE, na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymuje się okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze ponad 25 lat, z tym, że w ocenie ZUS udowodnił jedynie 11 lat pracy 6 miesięcy i 19 dni okresu pracy w szczególnych warunkach, wymienionych w wykazie A. Po przeanalizowaniu sprawy, ZUS wydał zaskarżoną decyzję z 18 lipca 2014 roku. Organ rentowy wydając zaskarżoną decyzję, nie uznał za pracę w warunkach szczególnych pracy wykonywanej w (...) Przedsiębiorstwie (...) w okresie od 16 września 86 do 31 grudnia 91, bowiem pracodawca za ten okres nie wystawił ubezpieczonemu świadectwa pracy w warunkach szczególnych. W toku procesu Sąd ustalił, iż w spornym okresie od 16 września 86 do 31 grudnia 91, ubezpieczony był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie (...) , jako, w bazie transportu, jako kierowca autobusu jak też pojazdów marki S. , J. , wywrotki, osinobus. Ubezpieczony prawo jazdy kategorii B posiada od roku 76, C od roku 79, D od roku

1. Baza transportowa, w której zatrudniony był ubezpieczony w spornym okresie posiadała 10 autobusów, 20 jednostek transportowych o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony i oprócz tego żuki i (...) . Od początku pracy ubezpieczony, ubezpieczony był kierowcą autobusu typu B. w pełnym wymiarze, w pełnym wymiarze czasu pracy. W razie awarii tego autobusu przesiadał się na samochody ciężarowe typu S. , J. , wywrotki, którymi rozwoził różnego typu materiały, głównie na cementownie, prowadził też osinobus wożący 29 osób. Sam nigdy nie zajmował się naprawą samochodu. Razem z ubezpieczonym w (...) Przedsiębiorstwie (...) w spornym okresie, pracowali A. A. i J. P. , który był zastępcą kierownika bazy transportu. Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego, zeznań świadków A. A. i J. P. oraz zeznań, zeznań odwołującego, słuchanego w charakterze strony, jak też w oparciu o akta osobowe ubezpieczonego koperta karta 23, w których między innymi znajduje się pismo z dnia 10 września 86 karta 28 akt osobowych, z którego wynika, że ubezpieczonego przyjęto do pracy na stanowisko kierowcy autobusu i pisma do Wydziału Paszportów z 15, z 15 lutego 88 z 89, 90 roku, z których wynika, iż, iż właśnie ubezpieczony był, był kierowcą autobusu jak również też przewoził, przewoził materiały samochodami ciężarowymi o masie powyżej 3,5 tony. Zgromadzona w sprawie dokumentacja została sporządzona w sposób rzetelny i niebudzący wątpliwości, a zeznania świadków są spójne, wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają, dając łącznie pełny obraz przebiegu i charakteru zatrudnienia odwołującego w spornym okresie. Sąd dał wiarę z tych względów tym świadkom jak również odwołującemu, gdyż znajduje to pełne uzasadnienie w aktach osobowych odwołującego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Ubezpieczony domagał się emerytury na podstawie artykułu 184 ustęp 1 w związku z artykułem 32 ustęp 1 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 o emeryturach i rentach z FUS i paragrafu 3-go i 4-tego ustęp 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. W oparciu o cytowane przepisy mężczyźnie przysługuje prawo do emerytury, jeżeli ma ukończone 60 lat, udowodnił co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych do dnia 31 grudnia 1998 roku, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, o których mowa w wykazie A do dnia 31 grudnia 1998 roku, a ponadto nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego. Kwestie posiadania przez ubezpieczonego ponad 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz nie przystąpienia do OFE nie były sporne. Okolicznością sporną w przedmiotowej spawie dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego na dzień 1 stycznia 1999 roku wymaganego 15-letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem organ rentowy zaliczył do takiej pracy jedynie okres 11 lat 6 miesięcy i 19 dni. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że ubezpieczony M. T. będąc zatrudnionym w spornym okresie w (...) Przedsiębiorstwie (...) od 16 września 86 do 31 grudnia 91, wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracę w warunkach szczególnych na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony i kierowcy autobusu o liczbie miejsc powyżej
2. To jest praca, o której mowa w wykazie A dział 8 pozycja 2, stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych. W tym czasie ubezpieczony nie wykonywał innych czynności niż związane z pracą kierowcy autobusu bądź samochodu ciężarowego. Zatem po doliczeniu tego okresu do dotychczas uwzględnionego przez organ rentowy, pozwala to na uznanie, że legitymuje się on co najmniej 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych. Bez znaczenia pozostaje fakt, że odwołujący nie przedłożył za ten okres świadectwa pracy w warunkach szczególnych, gdyż fakt wykonywania takiej pracy został wykazany w postępowaniu sądowym za pomocą innych dowodów. W postępowaniu odwoławczym przed Sądem nie obowiązują bowiem ograniczenia dowodowe, jakie występują w postępowaniu o świadczenie emerytalno-rentowe przed organem rentowym, a Sąd może ustalić okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub, lub wysokość wszelkimi, wszelkimi innymi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego . Tak też mówi Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 84 roku 3 UZP 6/84, Uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 84 roku 3 UZP 48/84 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 1 UK 179/
3. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że ubezpieczony legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 roku wymaganym 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach. Zatem Sąd uznał, że z momentem ukończenia 60 lat, to jest 30 czerwca 2014 roku, odwołujący spełnił wszystkie warunki uprawniające go do otrzymania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd na mocy artykułu 477 z punkcikiem 14 paragraf 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku. Przepisywanie.pl SERWER - Automatyzacja Przepisywania Nagrań Zatwierdzono transkrypcję dnia 5 stycznia 2015 r.