Sad powszechny, IX Ka 1719/14

(2)to jest o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 14 października 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 931/13 Sąd Rejonowy w Jędrzejowie w ramach czynu zarzucanego aktem oskarżenia, oskarżonego K. K. uznał za winnego tego, że w dniu 28 września 2013 roku w miejscowości N. gmina S. , województwa (...) podpalił budynek mieszkalny konstrukcji drewnianej w wyniku czego uległ on całkowitemu spaleniu dokonując w ten sposób zniszczenia tej nieruchomości i wyrządzając szkodę H. K. o wartości 10 128 złotych oraz zniszczenia w wyniku pożaru ruchomości stanowiących wyposażenia tego budynku wyrządzając tym samym szkodę J. K.

(2)o wartości 10 207 złotych, to jest popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. i za czyn ten na podstawie art. 288 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm. ) zasądził od oskarżonego K. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3 417, 28 złotych tytułem kosztów sądowych. Apelację od tego wyroku wywiódł oskarżony K. K. zaskarżając rozstrzygnięcie w części dotyczącej kary podnosząc, że Sąd I instancji wymierzył mu za surową sankcję w postaci kary pozbawienia wolności w formie bezwzględnej, podczas gdy względy rodzinne i jego osobiste przemawiałyby za wymierzeniem kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Musi on bowiem pomagać matce, gdyż jest ich w domu pięcioro, a tylko on pracuje i praktycznie utrzymuje całą rodzinę. Dlatego też w konkluzji domagał się warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Dodał na rozprawie apelacyjnej przedkładając na poparcie swoich tez określone dokumenty, iż znalazł stałą pracę do prawie końca 2016 roku i pozbawienie go wolności ze względów oczywistych pozbawiłoby go zatrudnienia, a tym samym jakichkolwiek środków do utrzymania matki oraz rodzeństwa. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja oskarżonego K. K. okazała się o tyle skuteczna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczenia po przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, orzeczenie kary grzywny oraz oddanie wymienionego w okresie próby pod dozór kuratora. Sąd Rejonowy w Jędrzejowie co do ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu zdarzenia, przypisania K. K. określonego zachowania przestępczego, kwalifikacji prawnej czynu, dokonał właściwej analizy materiału dowodowego, jaki wcześniej w sposób pełny zebrał, wyciągnął następnie z niego słuszne wnioski w zakresie winy i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego K. K. , po czym wydane na tej podstawie orzeczenie w sposób prawidłowy, zgodny z wymogami art. 424 § 1 i 2 k.p.k. uzasadnił. Natomiast zdaniem Sądu II instancji nie do końca zasadne są ustalenia Sądu I instancji odnośnie wymierzonej oskarżonemu kary. Sąd Odwoławczy identyfikuje się z analizą Sądu Rejonowego w Jędrzejowie co do zachodzenia w stosunku do K. K. okoliczności świadczących o wysokim stopniu szkodliwości społecznej czynu, jakiego dopuścił się oskarżony. Jednakże za mało dosadnie, jako łagodzących, wziął on pod uwagę okoliczności podmiotowych występujących po stronie K. K. , być może dlatego, iż nie były one jeszcze znane Sądowi, jakie ewidentnie zdaniem Sądu II instancji pozwalają, aby ze względów czysto humanitarnych jeszcze raz wyjątkowo dać szansę oskarżonemu i warunkowo zawiesić wykonanie w stosunku do niego kary pozbawienia wolności. Zostało bowiem wykazane dokumentami na rozprawie apelacyjnej, iż K. K. pracuje i zatrudniony został na okres stały do października 2016 roku, zatem z jednej strony nie ulega wątpliwości, iż oskarżony ma gwarancję zatrudnienia, ale z drugiej strony - co jeszcze ważniejsze - praca K. K. nie jest jakąś sezonową, niepewną i krótkotrwałą, ale w perspektywie długiego okresu będzie on dostarczał źródeł utrzymania nie tylko sobie, ale przede wszystkim członkom swojej najbliżej rodziny, a mianowicie matce i licznemu rodzeństwu. Tymczasem oczywistym jest, że osadzenie K. K. w tej chwili w zakładzie karnym na okres blisko dwóch lat pozbawi oskarżonego pracy, a tym samym jego rodzinę jedynego źródła utrzymania. Pracodawca nie będzie bowiem czekał z pracą dla K. K. tak długi okres czasu. Zatem tylko z tego powodu w ocenie Sądu Odwoławczego koniecznym jest jeszcze raz wyjątkowo dać szansę oskarżonemu. Tylko bowiem teraz od niego zależy przyszłość najbliższej rodziny K. K. , musi on poważnie podejść do obecnej sytuacji, nie dawać się prowokować pokrzywdzonemu, bowiem całe zdarzenie nosiło w sobie pewne elementy prowokacji. Obecnie taka sytuacja nie będzie na razie możliwa wobec odbywania przez ojca oskarżonego J. K.

(2)kary pozbawienia wolności w innej sprawie. Dlatego też podsumowując powyższe argumenty zdaniem Sądu II instancji kara pozbawienia wolności wymierzona K. K. ale jednak z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i przy okazji wzmocniona orzeczoną wobec wymienionego karą o charakterze finansowym czyli karą grzywny i oddaniem K. K. w okresie próby pod dozór kuratora, będzie sankcją właściwą biorąc pod uwagę stopień winy i społecznej szkodliwości występku przypisanego oskarżonemu, zasadnie spełni bowiem swoje funkcje represyjne i prewencyjne w zakresie prewencji indywidualnej oraz społecznego oddziaływania kary. Dlatego też Sąd Odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 456 k.p.k. orzekł jak w wyroku. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. oraz art. 10 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm. ). SSO Marcin Chałoński SSO Zbigniew Karamara SSO Ewa Opozda-Kałka