Sygn. akt: III U 833/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Suchcicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Laskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. w O. sprawy z odwołania J. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 11 września 2014r. znak (...) orzeka:
- zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje J. W. prawo do emerytury począwszy od 1 września 2014r.;
- stwierdza brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn. akt III U 833/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11.09.2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił J. W. prawa do emerytury. J. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując ustalenia organu rentowego, który nie uznał mu okresów pracy w warunkach szczególnych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie, gdyż jak twierdził organ rentowy, odwołujący nie legitymował się 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych do dnia 1.01.1999r., a tym samym nie spełnia wszystkich wymaganych prawem warunków uzyskania uprawnień emerytalnych w obniżonym wieku emerytalnym. W toku postępowania przed Sądem pełnomocnik ZUS pozostawiła rozstrzygnięcie do uznania Sądu. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: J. W. ( ur. (...) )w dniu 18.08.2014r. złożył w oddziale ZUS wniosek o przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury. Po analizie wniosku ubezpieczonego oraz organ rentowy uznał, że na dzień 1.01.1999r. J. W. udokumentował staż pracy wynoszący 25 lat, 6 miesięcy i 5 dni. ZUS uznał również za udowodnione okresy pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat, 2 miesięcy i 28 dni. Biorąc powyższe pod uwagę Oddział ZUS w P. stwierdził, że J. W. nie spełnił warunków do nabycia prawa do emerytury według przepisów art. 184 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Odwołujący legitymuje się na dzień 01.01.1999r. wymaganym ponad 25 letnim stażem pracy, nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, oraz osiągnął wymagany wiek emerytalny, jednak na dzień 01.01.1999r. nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Dlatego też Oddział ZUS decyzją z dnia 11.09.2014r. odmówił ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury. J. W. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w P. od 21.04.1978r. do 15.08.1984r – pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zeznania świadków R. G. (k.26a.s.), R. B. (k. 26 a.s), przesłuchanie odwołującego się J. W. o w charakterze strony (k. 28, adnotacja 1:15a.s.), dokumentację zawartą w aktach rentowych o numerze (...) 028042782i akta osobowe: J. W. ( k.20). Sąd Okręgowy zważył co następuje: Odwołanie J. W. jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. J. W. urodził się (...) podstawą ubiegania się przez niego o prawo do emerytury jest art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Zgodnie z literalnym brzmieniem w/w przepisu w brzmieniu obowiązującym na dzień 1.01.2013r. w zw. z §4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze świadczenie emerytalne przysługuje ubezpieczonemu, urodzonemu po dniu 31.12.1948r. który łącznie spełnił następujące warunki:
- Osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn,
- nie przystąpił do Otwartego Funduszu Emerytalnego lub złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na dochody budżetu państwa,
- w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1.01.1999r.) udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn w tym co najmniej 15 lat okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obwiązującym na danym stanowisku pracy. W przypadku J. W. kwestią sporną pozostawało jedynie ustalenie czy na dzień 1.01.1999r. odwołujący się przepracował 15 lat pracy w warunkach szczególnych. ZUS uznał, że odwołujący zgromadził okres pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat, 2miesiące i 28 dni. Organ rentowy nie uznał m.in. okresu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w P. od 21.04.1978r. do 15.08.1984r ponieważ odwołujący nie przedstawił świadectwa pracy w szczególnych warunkach, a przedstawiona dokumentacja nie potwierdzała, aby w tym okresie pracował jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Sąd mając na względzie powszechne stanowisko judykatury uznające, że dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach nie ma znaczenia nazwa zajmowanego stanowiska, a rodzaj powierzonych i rzeczywiście wykonywanych zadań (por. orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21.03.2013r. Sygn. akt. IIIAUa 1613/12) oraz brak ograniczeń dotyczących środków dowodowych na potwierdzenie okoliczności ustalenia zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze dopuścił dowód z zeznań świadków na potwierdzenie rzeczywistego charakteru pracy odwołującego w spornych okresach. Świadek R. G. zeznał, że pracowali razem z odwołującym się w Przedsiębiorstwie (...) , a później w bazie K. . Świadek pracował w latach 1977-1998 jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Woził zwierzęta. Odwołujący podjął pracę później niż świadek - pracował 5 lat lub dłużej. J. W. był kierowcą samochodu ciężarowego, przewoził zwierzęta. Jeździł G. (...) (...) Z. – były to specjalne samochody do przewozu zwierząt. Wozili zwierzęta do rolników, z punktu skupu na bazę, konie na wagony do granicy, cały czas wozili tylko zwierzęta. Pracowali po 18 godzin dziennie. Odwołujący był kierowcą samochodu ciężarowego i tylko tym się zajmował. Było ok. 30 takich kierowców, to był duży zakład, obsługiwali całe województwo, zakład prowadził też wysyłkę na eksport. Świadek R. B. również, zeznał, że odwołującego poznał w trakcie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w P. . Świadek pracował w latach 1975-1983 – na co okazał kopię świadectwa pracy z tego zakładu, z którego wynika, że pracował na stanowiskach: stażysty, specjalisty ds. zakupu zwierząt, ds. eksportu zwierząt, kierownika działu eksportu zwierząt i bazy w K. . Świadek zeznał, że pracował na takich stanowiskach jak to wynika z okazanego świadectwa pracy. Pan W. pracował jako kierowca samochodów ciężarowych, to były samochody specjalne do przewozu zwierząt. Odwołujący był kierowcą, pracował w pełnym wymiarze czasu pracy. Pracował co najmniej 8 godzin dziennie, a często dłużej, bo były różne trasy. To był przewóz żywych zwierząt. Odwołujący pracował w tych latach co świadek, na pewno do roku 1983r. kiedy to świadek ale do kiedy, to świadek zmienił pracę. Odwołujący w zakładzie pozostał. Zeznania świadków korespondują z zeznaniami odwołującego złożonymi w charakterze strony. J. W. zeznał, że w (...) Przedsiębiorstwie (...) w W. Oddział w P. był kierowcą samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Pracował tam od kwietnia 1978r. do 1984r. Jeździł s. , z. , j. . Wozili owce, jałówki, konie, trzodę, mieli dużo pracy i dobre wynagrodzenie. Pracował w pełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem Sądu zeznania świadków oraz odwołującego w całości zasługują na wiarę. Są one spójne, logiczne i korelują z dokumentacją zawartą w aktach rentowych. Świadkowie R. G. i R. B. pracowali razem z odwołującym się, doskonale więc orientują się, jakie prace on wykonywał. Fakt, że nie potrafili oni precyzyjnie określić okresu zatrudnienia odwołującego się w (...) Przedsiębiorstwie (...) w W. Oddział w P. nie ma zasadniczego wpływu na ocenę zasadności roszczeń odwołującego się, gdyż sam fakt i okres tego zatrudnienia jest niesporny, sporna natomiast jest kwestia, czy praca ta miała charakter pracy w szczególnych warunkach. W tym zakresie zeznania wszystkich świadków są jednoznaczne i precyzyjne - niewątpliwie wskazują, że J. W. był zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, przy czym pracę tę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Z pozyskanych akt osobowych wynika, że stanowisko pracy odwołującego było opisane jako ,,kierowca samochodowy”, co ze względu na specyfikę zakładu pracy (obrót zwierzętami) jest zrozumiałe. W dokumentacji osobowej pracowników nie wpisywano kierowcy samochodu ciężarowego, gdyż zakład zatrudniał przede wszystkim kierowców samochodów ciężarowych i wpis kierowca oznaczał kierowcę samochodu ciężarowego. W oparciu o dokumentację osobową i uzupełniające ją zeznania świadków Sąd uznał, że odwołujący od 21.04.1978r. do 15.08.1984r – pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony i okres ten doliczył mu do pracy w warunkach szczególnych jako zgodnych z działem VIII pkt 2 wykazuA stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w wymiarze 6 lat 3 miesiące i 25 dni. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że J. W. zgromadził co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a tym samym spełnia wszystkie wymagane przez prawo przesłanki nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym i na mocy art. 477 14 §2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzje i przyznał J. W. prawo do emerytury począwszy od (...) ., tj. od dnia w którym ubezpieczony uzyskał wiek 60 lat. Stosownie do treści art.118 ust.1 a w/w ustawy – Sąd, orzekając o prawie do emerytury, ma obowiązek stwierdzenia, czy organ rentowy ponosi lub nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji i przyznanie tego prawa na etapie postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie ZUS nie ponosi takiej odpowiedzialności. Dopiero bowiem przeprowadzenie szerszego postępowania przed Sądem umożliwiło stwierdzenie, że w spornym okresie odwołujący pracował w szczególnych warunkach. Zgromadzony na etapie postępowania przed organem rentowym materiał dowodowy w postaci świadectw pracy jak i dokumentacja osobowa z zakładu pracy ubezpieczonego nie pozwalały jednoznacznie na ustalenie czy odwołujący spełnił wszelkie wymagane prawem warunki uprawniające do prawa do emerytury. Z uwagi na powyższe Sąd orzekła jak w punkcie 2 wyroku.