Sad powszechny, III U 87/14

(2), otwierała i zamykała pomieszczenia zakładu, a także zapisywała w ewidencji danych przychody ze sprzedaży. Na okoliczności wykonywania pracy wniosła o przesłuchanie zawnioskowanych świadków. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie powołując się na podstawy i argumenty jak w zaskarżonej decyzji.Wskazał też, że zwrócić należy uwagę na to, że miejsce położenia siedziby firmy (...) to K. , zaś miejsce położenia nowo otwartego punktu to G. oraz miejsce zamieszkania pracownika to (...) , (...)-(...) S. . Z dokumentacji zaś zgłoszeniowej złożonej w ZUS, jak i z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, nie wynika miejsce prowadzenia działalności w G. . Zaznaczył również, że od kiedy R. K. podjęła pracę do czasu pójścia przez nią na zwolnienie lekarskie w związku z ciążą minął krótki okres czasu. Wezwany do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego R. W. podtrzymał stanowisko odwołującej się. Sąd Okręgowy w Suwałkach ustalił i zważył, co następuje: Odwołanie należało uznać za uzasadnione. W sprawie mianowicie w obliczu jej okoliczności w świetle zebranego w niej materiału dowodowego uznać należało, że odwołująca się rzeczywiście świadczyła pracę na rzecz R. W. i stąd z mocy art. 6 ust. 1 wskazanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Fakt natomiast, że pracę tą świadczyła niezbyt długo, gdyż od 3.04.2013r. do 30.08.2013r., bo poszła na zwolnienie lekarskie w związku z powikłaniami ciąży, nie może stać temu na przeszkodzie. Przepis mianowicie art.6 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi o obowiązkowym ubezpieczeniu emerytalnym i rentowym pracowników, czyli – stosownie do art. 2 kp – osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę i ją wykonujących. Niezależnie więc od tego jak długo przez daną osobę była świadczona praca na umowę o pracę, jeżeli była świadczona rzeczywiście, osoba ta od momentu jej wykonywania, daty zatrudnienia, podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, nawet jeżeli była to kobieta w ciąży i w ten sposób chciała uzyskać prawa do świadczeń społecznych związanych z macierzyństwem. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14.02.2006r. III.UK.150/05 (LEX 272551), trudno uznać, że dążenie do uzyskania przez zawarcie umowy o pracę ochrony gwarantowanej pracowniczym ubezpieczeniem społecznym może być uznane za zmierzające do dokonania czynności sprzecznej z prawem albo mającej na celu obejście prawa. Przeciwnie, jest to zachowanie rozsądne i uzasadnione zarówno z osobistego, jak i społecznego punktu widzenia. Między innymi dlatego kobietom ciężarnym przysługuje ochrona przed odmową zatrudnienia z powodu ciąży, a odmowa nawiązania stosunku pracy, podyktowana taką przyczyną, jest traktowana jako dyskryminacja ze względu na płeć. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wielu innych swoich orzeczeniach, choćby wyroku z dnia 6.02.2006r. III.UK.156/05 (LEX 272549), stwierdzając, że samo zawarcie umowy o pracę w okresie ciąży, nawet gdyby głównym motywem było uzyskanie zasiłku macierzyńskiego, nie jest naganne ani tym bardziej sprzeczne z prawem. Zasadnicze zatem znaczenie w sprawie miała okoliczność czy R. K. rzeczywiście była zatrudniona przez R. W. w warunkach umowy o pracę i czy ją faktycznie świadczyła, gdyż obejściem prawa byłoby tylko nawiązanie stosunku pracy, a tym samym i stosunku ubezpieczenia społecznego, bez rzeczywistego wykonywania umowy o pracę. Tymczasem, jak wyżej wskazano, w obliczu zebranego w sprawie materiału, uznać należało, że R. K. faktycznie świadczyła pracę na rzecz R. W. . Wynika to jednoznacznie z jej zeznań w tym względzie złożonych w charakterze strony słuchanej w trybie art.299 kpc , co nie tylko potwierdził R. W. ale i zawnioskowani przez nią świadkowie A. S. , A. R. i Ż. M. . Pracowała bowiem w lokalu gdzie stały automaty do gry (symulatory do gier zręcznościowych). A. R. do pracy w tym lokalu na rzecz R. W. R. K. zrekrutował, gdyż tym między innymi trudni się jego firma obsługująca zainstalowanie i serwis automatów do gry. Widział ją później w lokalu w G. kilka razy gdzie te automaty stały. Wiadomym mu też było, ze wykonywała ona swoją pracę w zakresie obsługi tego lokalu pod względem porządku panującego w nim i sprzedaży napojów i kawy czy herbaty klientom do tego lokalu przychodzącym. A. S. natomiast pracownik A. R. widział R. K. w lokalu R. W. na ulicy (...) w G. , gdy automaty do tego lokalu przywiózł. Następnie serwisując te automaty widywał ja systematycznie w tym lokalu będąc w nim średnio raz w tygodniu, gdzie była ona zatrudniona jako sprzedawczyni i osoba pilnująca i sprzątająca lokal. Na fakt takiej pracy R. K. w lokalu R. W. i okoliczności z tym związane zeznała też Ż. M. . Jako siostra narzeczonego, a wcześniej chłopaka R. K. , była świadkiem jak znalazła ona tę pracę, jak została zatrudniona, (najpierw na okres próby) i jak na nią zdecydowała się gdy zatrudniająca ją osoba uznała, że nadaje się na nią, zamieszkała w związku z tym w jej domu rodzinnym, gdyż matka była za granicą, a sama mieszkała w S. , bo tam pracowała. Była też kilka razy w lokalu, gdzie R. K. pracowała. W bezpośrednim przesłuchaniu Sąd nie znalazł powodów aby tym wszystkim świadkom odmówić wiary. Zeznające osoby były przekonywujące i nie było widać aby miały jakiś interes w zeznaniu nieprawdy. Nie można zaś było w sprawie uznać, że R. K. nie mogła być w lokalu zatrudniona, a tym bardziej na cały etat, gdyż utarg z lokalu był bardzo mały. Abstrahując już, że był , a więc R. K. musiała jednak być w nim zatrudniona, stwierdzić należy, że sam utarg w lokalu ze sprzedaży nie może decydować o fakcie czy ktoś jest czy nie jest w nim zatrudniony. To przedsiębiorca bierze na siebie ryzyko działalności gospodarczej i ewentualnie braku zysku, pracownikowi zaś musi zawsze wynagrodzenie płacić. W tym przypadku należy jeszcze zauważyć, że sam utarg ze sprzedaży napojów zimnych, kawy czy herbaty i słodyczy nie decydował o zysku R. W. . Jak zeznali świadkowie A. R. i A. S. dzierżawił on automaty do gry i one mu też przynosić musiały jakiś dochód. Widocznie nie aż taki jakiego, po zainteresowaniu się lokalem, spodziewał się, skoro lokal zamknął. Przyjęcie natomiast, że instalowałby w tym lokalu automaty do gry tylko po to aby zapewnić R. K. zasiłek macierzyński i to w najmniejszej wysokości, byłoby chyba niedorzecznością. Mając zatem to wszystko na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art.477 14 §2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że R. K. podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznych (emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i chorobowemu) od dnia 3.04.2013r. jako pracownik na umowę o pracę u płatnika składek R. W. . Przyznał też na mocy §19,20 i 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) adwokat K. B. kwotę 73,80zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym kwotę 13,80zł tytułem podatku VAT. PW/tb