Sad powszechny, X Ka 1009/13

Sygn. akt X Ka 1009/13 UZASADNIENIE S. C. został oskarżony o to, że

1. w dniu 14 lipca 2012r. w W. , przy ul. (...) będący uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w I. o sygn. IIK 233/10 umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości 1,16 mg/l; 1,16 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu kierował pojazdem mechanicznym marki D. (...) nr rej. (...) , tym samym nie stosując się do ciążącego na nim zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem sądu wymienionego powyżej treści zarzutu, w ten sposób, że kierował w/w pojazdem tj. o czyn z art. 178 a § 1 i 4 k.k. w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
2. w dniu 14 lipca 2012 roku pod nieobecność i bez zgody właścicieli M. W. oraz J. K. , pojazdu D. (...) o nr rej. (...) dokonał jego krótkotrwałego zaboru w ten sposób, że wyjechał nim z komisu samochodowego (...) mieszczącego się przy ul. (...) w W. , a następnie przejechał nim w rejon ul. (...) gdzie został zatrzymany do kontroli drogowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy KRP Warszawa I przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, to jest o przestępstwo określone w art. 289 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego dla W. z dnia 28 marca 2013 roku w sprawie V K 757/12: 1.oskarżonego D. C. w ramach zarzuconego mu czynu z pkt. 1 uznał za winnego tego, że w dniu 14 lipca 2012r. w W. , przy ul. (...) będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010r., Sądu Rejonowego w I. o sygn. II K 233/10, w okresie obowiązywania orzeczonego w/w wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości 1,16 mg/l;l,22 mg/l, 1,16 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu kierował pojazdem mechanicznym marki D. (...) nr rej. (...) , przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za czyny z art. 178 § 2 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia 16 października 2007r., w sprawie o sygn. III K 510/07 i czyn ten kwalifikuje z art. z art. 178a § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za tak przypisany czyn skazuje oskarżonego, zaś na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierza mu karę 1 roku pozbawienia wolności; 2.oskarżonego D. C. uznał za winnego zarzuconego mu czynu z pkt. 2 i za to na podstawie art. 289 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 289 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; 3.na podstawie art.85 k.k. , art.86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych w pkt. 1 i 2 wyroku kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu D. C. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 4.na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. C. za czyn z pkt. 1 środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat; 5.na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej w pkt. 3 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania w dniu 14 lipca 2012r.; 6.na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego z kosztów postępowania karnego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Apelacją złożoną we własnym imieniu oskarżony D. C. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Skarżący podniósł, że „odwołuje się od wyroku zaocznego i wnosi o ponowną rozprawę”. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jest zasadna, o ile skutkuje modyfikacją zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy zgodnie z wymogami procedury karnej i nie dopuścił się takich podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionego zarzutu, stosownie do wymogów art. 439 k.p.k. czy art. 440 k.p.k. Sąd odwoławczy podziela zapatrywania sądu rejonowego oraz poczynione przez niego ustalenia faktyczne. Oparto je na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. W pisemnym uzasadnieniu wyroku sąd rejonowy dostatecznie rozważył okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a rozważania te poparł wystarczającą argumentacją. Pisemne motywy uzasadnienie spełniają wymagania przepisu art. 424 k.p.k. , przedstawiają wystarczająco tok rozumowania, które doprowadziło do wydania kwestionowanego apelacją rozstrzygnięcia. Wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie uchybiają ani regułom logicznego rozumowania ani wskazaniom wiedzy czy też zasadom doświadczenia życiowego. Poczynione w oparciu o tą ocenę ustalenia faktyczne należy uznać za poprawne, pozbawione błędów mających wpływ na treść orzeczenia. Wadliwością obarczone jest jedynie rozstrzygnięcie poprzez zastosowanie art. 64 § 1 k.k. w opisie czynu wskazanego w pkt. 2 aktu oskarżenia i w podstawie skazania za ten czyn D. C. . Zgodnie z przepisem art. 64 § 1 k.k. , jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Analiza akt sprawy, a w szczególności karty karnej nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony popełniając czyn z art. 289 § 1 k.k. , działał w warunkach powrotu do przestępstwa. Wyrokiem z dnia 26 maja 2010 roku Sąd Rejonowy dla W. w W. w sprawie VIII K 933/10 uznał D. C. za winnego czynu z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która była wykonywana od dnia 29 września 2010 roku do dnia 28 marca 2011 roku (k.119). Wprawdzie oskarżony dopuścił się czynu zabronionego z art. 289 § 1 kk w okresie 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności. Wskazane powyżej czyny są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 kk , niemniej jednak okres odbywania kary za przestępstwo podobne do przestępstwa, przypisanego w punkcie 2 zakwestionowanego orzeczenia, nie wynosił co najmniej 6 miesięcy. Nie został spełniony zatem jeden z koniecznych warunków przypisania oskarżonemu powrotu do przestępstwa w rozumieniu § 1 art. 64 kk . Z uwagi na powyższe koniecznym było wyeliminowanie z kwalifikacji prawej art. 64 § 1 k.k. O kosztach postępowania przed sądem odwoławczym orzeczono zgodnie z art. 636 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. Z wyżej wymienionych względów orzeczono, jak w wyroku.