polegającego na tym, że w dniu 22 lipca 2012r. w L. , woj. (...) , w ruchu lądowym kierował samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym podczas pierwszego badania 1,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i podczas drugiego badania 1,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, a wykonanie tej kary warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata ( art. 69 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. ). Nadto na podstawie art. 42§2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, a na podstawie art. 49§2 k.k. – świadczenie pieniężne w kwocie 300 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył Sąd Rejonowy oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od 22.07.2012r. do 12.11.2012r. ( art. 63§2 k.k. ). Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się Prokurator Prokuratury Rejonowej w Kłodzku, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść I. Z. , zarzucając na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec I. Z. za przypisane mu przestępstwo z art.
, polegające na orzeczeniu wobec wymienionego oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie na okres 2 lat, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, stopień winy a przede wszystkim cele wychowawcze i zapobiegawcze, które mają zostać osiągnięte wobec sprawcy, a także potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego, a tym sam samym stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym jaki swoim zachowaniem stworzył I. Z. – zdecydowanie przemawiają przeciwko wymierzeniu oskarżonemu środka karnego w tak łagodnej wysokości. Podnosząc ten zarzut Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu I. Z. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 4. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja okazała się chybiona. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji (wyrok SN z dnia 13.10.2011r. sygn. akt IV KK 201/11, Prok i Pr. 2012/2/2). Sąd meriti orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, co skutkuje tym, że I. Z. w ogóle utracił uprawnienia do kierowania tymi pojazdami i konieczne jest, by po upływie tego okresu ponownie poddał się weryfikacji co do swoich umiejętności i wiedzy z zakresu zasad ruchu drogowego, w tym i bezpieczeństwa. Gdy uwzględni się zatem okoliczności czynu, którego się dopuścił oraz stopień jego winy (których to ustaleń apelujący nie kwestionuje i nie uznaje za niepełne), właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który dotychczas przestrzegał zasad porządku prawnego (vide karta karna), uznać należy, że wyeliminowanie I. Z. z kręgu uczestników ruchu drogowego (kierowców) na okres 2 lat będzie okresem wystarczającym do tego, by mógł on zweryfikować swoje nastawienie do tychże zasad. Wskazał bowiem Sąd Rejonowy nie tylko elementy funkcji prewencyjnej orzeczonego środka karnego, ale i aspekty represji, która wiąże się z tym środkiem. Z tych też względów w ocenie Sądu odwoławczego cele tego środka karnego, jak i względy prewencji ogólnej i szczególnej zostaną osiągnięte. Z tych też względów wniosek o orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat na uwzględnienie nie zasługiwał. O wydatkach poniesionych w toku postępowania odwoławczego orzeczono zgodnie z brzmieniem art. 636§1 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.