Sad powszechny, VI W 5056/13

Sygnatura akt VI W 5056/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16-03-2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. sprawy przeciwko O. K. synowi S. i B. z domu M. urodzonemu (...) we W. obwinionemu o to, że w dniu 06 czerwca 2013 r. około godz. 20:00 we W. na moście U. kierując samochodem marki H. o nr rej. (...) jadąc prawym pasem ruchu od strony ul. (...) w kierunku ul. (...) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w taki sposób, że podczas zmiany pasa ruchu z prawego na lewy wjechał bezpośrednio przed samochód osobowy marki T. o nr rej. (...) , którego kierujący jechał lewym pasem ruchu w tym samym kierunku nie ustępując mu pierwszeństwa , zmuszając go do gwałtownego hamowania i zjechania na pas dla kierunku przeciwnego w celu uniknięcia kolizji drogowej; kontynuując jazdę ul. (...) a następnie ul. (...) w kierunku pl. (...) jeszcze kilkakrotnie zajeżdżając drogę kierującemu samochodem osobowym marki T. o nr rej. (...) zmieniając pas ruchu z prawego na lewy i odwrotnie; następnie kontynuując jazdę ul. (...) w kierunku ul. (...) na skrzyżowaniu z ul. (...) nie zastosował się do sygnalizatora nadającego sygnał czerwony dla jego kierunku ruchu, wjechał za sygnalizator i przejechał przez skrzyżowanie. tj. o czyn z art. 86 § 1 kw ****************** I. uznaje obwinionego O. K. za winnego tego, że w dniu 6 czerwca 2013 r. około godz. 20:00 we W. kierując samochodem marki H. o nr rej. (...) jadąc od strony Mostu U. ul. (...) w kierunku ul. (...) a następnie ul. (...) , nie zachowując zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w postaci zasady ograniczonego zaufania a w konsekwencji zasady szczególnej ostrożności, przyczynił się do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w taki sposób, że kontynuował jazdę mimo zajeżdżania mu drogi na ul. (...) przez samochód osobowy marki T. o nr rej. (...) , którego kierujący wjeżdżał nawet na pas ruchu dla przeciwnego kierunku jazdy, w wyniku czego w okolicy skrzyżowania ulic (...) doszło do kolizji obu tych pojazdów tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 400 zł (czterysta) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 40 zł. UZASADNIENIE W dniu 6 czerwca 2013 r. około godz. 20.00 we W. O. K. kierował samochodem marki H. nr rej. (...) . Zjeżdżał on z Mostu U. w ul. (...) w stronę ul. (...) z prędkością dochodzącą do 15 km/h. Jeszcze przed zjazdem z Mostu U. do samochodu marki H. podjechał na drugim pasie samochód marki T. nr rej. (...) kierowany przez K. Z. . Samochód ten zrównał się z samochodem marki H. , a K. Z. zaczął grozić O. K. . Następnie Oskarż K. jechał ul. (...) prawym pasem ruchu z prędkością około 40-50 km/h. Na ul. (...) obok samochodu marki H. , w tym samym kierunku jechał samochód marki T. . Samochód ten jechał po lewej stronie samochodu marki H. , wjeżdżając na pas ruchu przeznaczony dla przeciwnego kierunku jazdy. Samochód ten zjeżdżał w prawo, co sprawiało wrażenie, iż jego kierujący chce uderzyć w samochód marki H. . Kierującym tym samochodem K. Z. groził przy tym O. K. . O. K. przyspieszył i wjechał w ul. (...) i przejechał skrzyżowanie Placu (...) . Zatrzymał się on na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) w związku z czerwonym światłem na sygnalizatorze przed skrzyżowaniem. Wówczas podjechał do niego samochód marki T. i uderzył w tył samochodu marki H. . W obu pojazdach doszło do zarysowania lakieru w miejscu kontaktu. dowód: notatka urzędowa k. 3, 4-5; zdjęcia k. 60-62; wyjaśnienia O. K. k. 63-66; opina biegłego D. K. k. 147-157, 158-161; O. K. nie był karany za przestępstwa. Był natomiast karany za wykroczenia przeciw porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji. Nie deklarował dochodu. Zarazem dysponował środkami na opłaty leasingowe w kwocie 2.063 zł miesięcznie za leasing samochodu marki M. typ C. dowód: karta karna k. 15; informacja k. 39; dane osobopoznawcze k. 63; wniosek k. 94; O. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zarazem wyjaśnił zgodnie z ustaleniami. vide: wyjaśnienia O. K. k. 63-66, Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na notatce urzędowej, zdjęciach, wyjaśnieniach O. K. i opinii biegłego D. K. . Podstawą ustaleń stały się wyjaśnienia obwinionego O. K. . N. jakiegokolwiek powodu nakazującego ich odrzucenie z przyczyn merytorycznych. W tym zakresie przekonywująco wypowiedział się biegły D. K. w swojej przydatnej opinii. Wyjaśnieniom tym można ewentualnie zarzucić jedynie brak obiektywizmu. Ale taki sam zarzut można postawić odmiennym od wyjaśnień O. K. zeznaniom K. Z. i H. G. . Dlatego też, nie mogąc odrzucić tych wyjaśnień, przyjęto je, jako korzystne dla obwinionego. Notatki urzędowe sporządzone przez policjantów interweniujących w zdarzeniu związanym z kolizją pojazdów stały się przedmiotem ustaleń wyłącznie w zakresie czasu i miejsca zdarzenia, jako okoliczności ewidentnie niewątpliwych. Podobnie jak względem notatek urzędowych odniesiono się do zdjęć. Opinia biegłego D. K. została uznana, jako przydatna. Biegły wyczerpująco, rzeczowo, fachowo i zrozumiale odniósł się do całości materiału zgromadzonego w sprawie. Sąd nie dał wiary zeznaniom K. Z. . W niniejszym postępowaniu zaistniały dwie wersje zdarzenia przedstawione przez kierujących samochodami marki H. , tj. obwinionego O. K. oraz marki T. tj. K. Z. . Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek z elementów merytorycznych nakazujących odrzucenie którejkolwiek z tych wersji. Nadto, zarówno O. K. jak i K. Z. byli osobiście zainteresowaniu wynikiem niniejszego postępowania. Dlatego też, nie mogąc odrzucić wersji O. K. odrzucono wersję K. Z. , jako mniej korzystną dla obwinionego. Podobnie jak do zeznań K. Z. Sąd odniósł się do zeznań jego znajomej H. G. będącej pasażerką samochodu T. . Jako osoba znajoma K. Z. mogła być ona nieobiektywna w swoich zeznaniach. Sąd pominął zeznania K. K. , jako niewnoszące istotnego materiału w niniejszym postępowaniu. Podobnie odniesiono się do zeznań M. B. , A. G. oraz R. O. . Sąd zważył. O. K. był świadom, iż K. Z. w sposób rażący narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tym samym powinien się on zastosować do zasady wynikającej z art. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) tj. zasady ograniczonego zaufania. To zaś wymagało od niego zachowania szczególnej ostrożności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1975 r., sygn. VI KRN 135/75, GP (...) ; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 1974 r., sygn. Rw 525/74, OSNKW 1975/1/17). Szczególna ostrożność jest większa od ostrożności zwykłej. Polega ona na zwiększeniu uwagi oraz dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Chodzi o to, że w wypadkach gdy przepisy wymagają zachowania szczególnej ostrożności, uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze powinna zwiększyć uwagę i tak postępować, by móc odpowiednio szybko zareagować na zmieniające się warunki i sytuację na drodze. Właściwa realizacja zasady szczególnej ostrożności polega zatem na pełnej koncentracji uwagi oraz uaktywnieniu zdolności przewidywania, a w przypadku braku intuicji - dołożeniu wszelkich starań do pobudzenia wyobraźni (por. R.A.Stefański: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, s. 67; B.Kotowski: Ustawa Prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Dom Wydawniczy ABC 2002, s.164-165). W okolicznościach zaistniałych w dniu 6 czerwca 2013 r. O. K. , stosując się do wyżej opisanych wymogów, powinien zaprzestać jazdy, gdyż to łączyło się z kontynuowaniem niepożądanego zachowania K. Z. , sfinalizowanego kolizją pojazdów. Nie realizując tej powinności przyczynił się on do zaistnienia niebezpieczeństwa w ruchu drogowym skonsumowanego kolizją pojazdów. Przez to uznano go winnym czynu z art. 86 § 1 kw. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionego a także jego sytuację majątkową. Jako okoliczność obciążającą dostrzeżono uprzednią karalność obwinionego za podobne wykroczenia. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono. O kosztach i opłacie orzeczono nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.