Sygn. akt II K 561/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2015r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska Protokolant: Joanna Szmel w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze – Włodzimierza Leonczuka po rozpoznaniu w dniach: 03.09.2014 r., 22.10.2014 r. 12.11.2014 r. i 16.01.2015 r. s p r a w y : Z. S. syna E. i A. zd. B. urodzonego w dniu (...) w J. oskarżonego o to, że: w dniu 29 marca 2014r. w J. województwo (...) kierował w ruchu lądowym samochodem m-ki (...) nr rej. (...) nie stosując się tym samym do prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 216/10 z dnia 26.03.2010r. posiadając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat od dnia 22.06.2010r. do dnia 22.06.2015r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 653/10 z dnia 30.11.2010r. posiadając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat od dnia 11.03.2011r. do dnia 11.03.2016r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 251/12 z dnia 21.05.2012r. posiadając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 (siedmiu) lat od dnia 21.09.2012r. do dnia 21.09.2019r., tj. o czyn z art. 244 k.k. I. uznaje oskarżonego Z. S. za winnego tego, że w dniu 29 marca 2014 roku w J. woj. (...) , kierował samochodem marki O. (...) nr rej (...) po drodze publicznej mimo orzeczonych: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 216/10, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 248/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 653/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 maja 2012 roku w sprawie sygn. akt II K 251/12 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 21 września 2012 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 439/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat, tj. występku z art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. N. kwotę 684 zł plus 157,32 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu; III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego Z. S. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. akt II K 561/14 UZASADNIENIE Dnia 29 marca 2014 r. oskarżony Z. S. w J. kierował samochodem marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po drodze publicznej, mimo orzeczonych: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 216/10, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 248/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 653/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 maja 2012 roku w sprawie sygn. akt II K 251/12 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 21 września 2012 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 439/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat, dowód: - zeznania świadka B. B. k. 10-11, 49-50, 74, - zeznania świadka P. D. k. 12-13, 50, 74, - zeznania świadka J. J. k. 133-134, - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 216/10 k. 20, - odpis wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 248/10 k. 21, - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 653/10 k. 23, - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 maja 2012 roku w sprawie sygn. akt II K 251/12 k. 24, - odpis wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 21 września 2012 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 439/12 k. 25, Oskarżony Z. S. nie jest chory psychicznie w sensie psychozy ani upośledzony umysłowo. Posiada organiczne zaburzenia osobowości i zachowania ze skłonnością do odurzania się. Tempore crinimis nie miał zniesionej całkowicie ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania zarzucanego mu czynu ani pokierowania swoim postępowaniem. dowód: - opinia sądowo – psychiatryczna k. 93-97, - uzupełniająca opinia sądowo – psychiatryczna k. 154-155, Oskarżony Z. S. ma 56 lat, z zawodu jest technikiem mechanikiem maszyn, nie pozostaje w zatrudnieniu, utrzymuje się z zasiłku opiekuńczego w kwocie 520 zł, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku. Oskarżony Z. S. był uprzednio karany sądownie. dowód: dane osobo-poznawcze oskarżonego Z. S. k.7-8, 73 dane o karalności oskarżonego Z. S. k. 156-159, odpis wyroków k. 17, 18, 20, 21, 23, 24, 25, Oskarżony Z. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie pamięta, aby w dniu 29 marca 2014 r. kierował samochodem wbrew orzeczonym zakazom. Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego Z. S. w zakresie w jakim nie przyznawał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnienia oskarżonego Sąd ocenił jako przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn. W zakresie kierowania przez oskarżonego w dniu 29 marca 2014 r. samochodem po drodze publicznej stały on bowiem w sprzeczności z zeznaniami przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków B. B. i P. D. – funkcjonariuszy Policji, którzy zauważyli oskarżonego w J. kierującego pojazdem po drodze publicznej, a następnie poddali go kontroli drogowej oraz J. J. – pasażera samochodu, którym kierował oskarżony. Ze wzajemnie korespondujących ze sobą zeznań świadków B. B. i P. D. jednoznacznie wynika, iż pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie KMP w J. , podczas patrolowania terenu J. , na ul. (...) , zauważyli oni oskarżonego kierującego pojazdem marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , który na widok radiowozu skręcił w ul. (...) , a następnie wjechał na posieję nr 3, gdzie przyjechali za nim radiowozem wskazani funkcjonariusze Policji. Z zeznań wskazanych świadków wynika także, iż gdy wjechali na posieję nr 3 oskarżony znajdował się za kierownicą samochodu. W pojeździe znajdowali się pasażerowie, którzy zostali wylegitymowani, a ich dane osobowe zostały odnotowane w notatnikach służbowych. Po sprawdzeniu oskarżonego okazało się, iż posiada on orzeczone wyrokami sądowymi zakazy prowadzenia pojazdów. Z zapisu w notatniku służbowym funkcjonariusza P. D. wynika, iż pasażerami pojazdu kierowanego przez oskarżonego byli J. J. i M. L.
(1). Świadek J. J. w złożonych zeznaniach potwierdził, iż jechał z oskarżonym samochodem i oskarżony po wjechaniu na podwórko został zatrzymany przez Policję oraz iż w samochodzie poza nim oskarżony przewoził jeszcze jedną osobę – nieznanego mu mężczyznę. J. J. wskazał, iż zdarzenie to miało miejsce zimą lub wiosną 2014 r. Mając na uwadze okoliczności zatrzymania oskarżonego podawane przez świadków B. B. i P. D. oraz treść zapisu w notatniku służbowym P. D. , Sąd nie miał żadnych wątpliwości, iż w złożonych zeznaniach świadek J. J. opisał kierowanie przez oskarżonego samochodem w dniu 29 marca 2014 r. W przedmiotowej sprawie przesłuchany został także w charakterze świadka M. L.
(1). Z jego zeznań wynika, iż nie pamięta on, aby jechał z oskarżonym samochodem i aby samochód był zatrzymany przez Policję. Z treści zeznań M. L.
(2)nie wynika jednakże, iż wyklucza on taką sytuację bowiem, jak podał, mógł być wtedy pod wpływem alkoholu. Skoro dane osobowe świadka M. L.
(2)zostały odnotowane w notatniku służbowym funkcjonariusza Policji P. D. , jako pasażera pojazdu kierowanego przez oskarżonego w dniu 29 marca 2014 r., niewątpliwie M. L.
(1)musiał znajdować się w tym pojeździe. Na jego obecność w samochodzie oskarżonego wskazał świadek B. B. , któremu M. L.
(1)jest znany osobiście. Walor wiarygodności Sąd przydał dowodom z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie. Nie znalazł bowiem Sąd jakichkolwiek obiektywnych okoliczności, które nakazywałby kwestionować ich wiarygodność. Oskarżony Z. S. swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku z art. 244 k.k. Oskarżony bowiem dniu 29 marca 2014 roku w J. woj. (...) , kierował samochodem marki O. (...) nr rej (...) po drodze publicznej mimo orzeczonych: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 216/10, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 248/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 653/10 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 maja 2012 roku w sprawie sygn. akt II K 251/12 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 21 września 2012 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 439/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat, Oskarżony Z. S. działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Wiedział, iż nie może kierować pojazdem mechanicznym nie posiada prawa jazdy i orzeczone zostały wobec niego środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, a mimo to pojazdem kierował. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod rozwagę, iż Z. S. dopuścił się zarzucanego mu czynu w godzinach przedpołudniowych, poruszał się ulicami J. , gdzie natężenie ruchu komunikacyjnego jest znaczne. Przewoził samochodem pasażerów. Oskarżony nie miał jakiegokolwiek ważnego powodu, aby kierować samochodem wbrew orzeczonym wobec niego przez Sąd zakazom prowadzenia pojazdów. Z uwagi na obowiązujące zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych oskarżony nie miał prawa prowadzić samochodu, a mimo to kierował samochodem w dniu 29 marca 2014 r. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił przede wszystkim uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego. Przy wymiarze kary zgodnie z art. 53 § 2 k.k. należy bowiem uwzględnić dotychczasowy sposób życia oskarżonego, a w zależności od oceny tej okoliczności będzie ona stanowić okoliczność łagodzącą, bądź jak w niniejszym przypadku okoliczność obciążającą. Sąd nie dopatrzył się wobec oskarżonego Z. S. okoliczności łagodzących. Przy wymiarze oskarżonemu kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Orzekając wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności w wymiarze 7 miesięcy, Sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, w tym także rodzaj naruszonego przez oskarżonego dobra prawnego oraz znaczny stopień jego winy. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie o karze uświadomi oskarżonemu naganność jego czynu i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przez Z. S. przestępstwa. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcie to zaspokoi społeczne poczucie sprawiedliwości i będzie pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa, ukazując nieuchronność pociągnięcia sprawcy przestępstwa do odpowiedzialności karnej. Sąd nie dopatrzył się możliwości postawienia wobec oskarżonego Z. S. pozytywnej prognozy kryminologicznej. W ocenie Sądu, jedynie kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania spełni wobec oskarżonego cele kary w zakresie prewencji indywidualnej. Sąd tu miał na uwadze, iż oskarżony był już wielokrotnie karany za przestępstwa, w tym za przestępstwa z art. 244 k.k. Orzeczone wobec niego kary, w tym kary pozbawienia wolności, nie odniosły w stosunku do oskarżonego żadnego skutku resocjalizacyjnego. Czynu będącego przedmiotem niniejszej sprawy oskarżony Z. S. dopuścił się w okresie próby zwianej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej, za występek z art. 178a § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 216/10, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt VI Ka 248/10, której wykonanie na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 09 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt Ko 2878/11 zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat próby. Stąd należy wnosić, iż Z. S. jest sprawcą niepoprawnym, wobec którego cele kary może osiągnąć jedynie krótkoterminowa kara pozbawienia wolności bez warunkowego zwieszenia jej wykonania. W toku postępowania oskarżonemu Z. S. został ustanowiony z urzędu obrońca w osobie adw. P. N. . Obrońca oskarżonego złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów udzielonej oskarżonemu obrony z urzędu i oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. N. kwotę 684 zł plus 157,32 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej oskarżonemu obrony z urzędu. Zasądzona kwota wynika ze stawek minimalnych określonych w § 14 ust 2 pkt 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie obrońca oskarżonego brał udział w 5 terminach rozprawy, z których dwa odbyły się w trybie uproszczonym ( 360 zł + 72 zł) oraz trzy w trybie zwyczajnym (3 x 84 zł). Oskarżony Z. S. ma 56 lat, z zawodu jest technikiem mechanikiem maszyn, nie pozostaje w zatrudnieniu, utrzymuje się z zasiłku opiekuńczego w kwocie 520 zł, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku. Orzeczona została wobec niego kara pozbawienia wolności. Wskazana sytuacja finansowa i majątkowa oskarżonego świadczy o tym, że uiszczenie przez Z. S. kosztów sądowych będzie dla niego zbyt uciążliwe. Z tego względu, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. , Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.