Sad powszechny, IX W 3994/14

(1). Obwiniona kierowała pojazdem. Zatrzymała się wzdłuż wyznaczonych miejsc postojowych. Rozpoczęła manewr cofania. W tym czasie pokrzywdzony D. C. znajdował się w samochodzie marki O. (...) o nr rej (...) . Stał na miejscu parkingowym przodem do wyjazdu. Obok niego stały inne zaparkowane pojazdy. Przed samochodem pokrzywdzonego przejechał samochód obwinionej . Wówczas D. C. wyjechał z miejsca parkingowego na drogę wyjazdową. Znajdował się na drodze większą częścią pojazdu , gdy zauważył że samochód M. zatrzymał się i rozpoczął manewr cofania. Pokrzywdzony włączył bieg wsteczny chcąc wjechać ponownie w miejsce postojowe celem uniknięcie zderzenia. Silnik jego pojazdu zgasł. Samochód obwinionej M. (...) uderzył w O. (...) . Doszło do bezpośredniego kontaktu tyłu lewej strony samochodu M. z przodem samochodu marki O. (...) . W następstwie zderzenia w samochodzie marki O. (...) o nr rej. (...) została wygięta i porysowana pokrywa komory silnika, wygięty i porysowany przedni zderzak, porysowana i połamana obudowa przedniej tablicy rejestracyjnej, porysowana listwa ozdobna znajdująca się w przedniej części pojazdu. Samochód marki M. o nr rej. (...) doznał uszkodzeń w postaci: porysowania belki haka holowniczego po lewej stronie, zarysowania lewego tylnego zderzaka w lewym rogu pojazdu. Na miejsce zdarzenia wezwany został patrol Policji. Funkcjonariusze M. Ł. i D. P. dokonali oględzin obu pojazdów. Zaproponowali obwinionej ukaranie grzywną w drodze mandatu karnego w kwocie 220 złotych. Obwiniona odmówiła jego przyjęcia. W dniu zdarzenia widoczność, ze względu na porę dnia, była dobra, jezdnia sucha. (d: notatka urzędowa: k. 4, protokół oględzin: k. 5-8, zeznania D. C. : k. 11v, 42-42v, K. P. k. 15v, 42v, dokumentacja fotograficzna k. 32-35, opinia techniczna biegłego sądowego: k. 46-58) Obwiniona M. J. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, iż szukała miejsca parkingowego , jechała prosto wzdłuż drogi dojazdowej , a gdy znalazła wolne miejsce po swojej lewej stronie, musiała trochę cofnąć aby w nie wjechać. W tym celu zatrzymała się, włączyła wsteczny bieg i cofnęła pół metra, może metr, maksymalnie 2m. Oświadczyła, iż nie poczuwa się do winy. Pokrzywdzony wyjeżdżał z miejsca parkingowego i uderzył w jej pojazd. Cofając nie widziała jego pojazdu dlatego uważa , iż to ona pierwsza rozpoczęła manewr cofania. Sąd nie podzielił przedstawionej przez obwinioną przyczyny z jakiej doszło do przedmiotowego zderzenia, jako stojącej w sprzeczności z zeznaniami świadków i opinią biegłego a także przepisami ruchu drogowego. Twierdzenie obwinionej, iż przyczyną zderzenia było wykonanie przez kierującego pojazdem marki O. (...) manewru wyjazdu z miejsca parkowania na drogę dojazdową bez zachowania szczególnej ostrożności i uwzględnienia istniejącej sytuacji – wykonywania w tym czasie manewru cofania przez kierującą samochodem M. , nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach świadków , uszkodzeniach pojazdów ani opinii biegłego. Wyjaśnienia obwinionej stanowią przejaw przyjętej przez nią linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie. Uznał natomiast za wiarygodne wyjaśnienia obwinionej w części w której przyznała, iż cofała poruszając się po prostej wzdłuż zaparkowanych pojazdów a do zderzenia doszło na drodze wyjazdowej w czasie gdy wykonywała manewr cofania . Z zeznań pokrzywdzonego wynika, iż należący do niego pojazd O. (...) zaparkowany był na miejscu parkingowym przy ul. (...) przodem do drogi wyjazdowej. Przed jego pojazdem przejechała obwiniona samochodem marki M. . Wówczas pokrzywdzony wyjechał za nią na drogę wyjazdową. Samochód pokrzywdzonego znajdował sie już poza miejscem parkingowym, pod kątem do zaparkowanych pojazdów. Pokrzywdzony zauważył, że kierująca pojazdem M. zatrzymała się i zaczęła cofać, o czym świadczyły zapalone światła cofania. Próbował wykonać manewr obronny polegający na włączeniu biegu wstecznego i cofnięciu, jednak zbyt szybkie puszczenie pedału sprzęgła spowodowało, iż silnik jego samochodu zgasł. Wówczas doszło do uderzenia w jego pojazd przez samochód obwinionej. Sąd podzielił zeznania pokrzywdzonego uznając je za spójne, logiczne , rzeczowe , zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie w tym z uszkodzeniami pojazdów i opinią biegłego . Za wiarygodne Sąd uznał także ustalenia funkcjonariuszy, którzy po przybyciu na miejsce zdarzenia dokonali oględzin pojazdów, rozpytali uczestników na okoliczność przebiegu zdarzenia . Z zeznań M. Ł. wynika, iż bezpośrednio po zderzeniu pokrzywdzony twierdził, iż obwiniona cofając uderzyła w jego stojący już pojazd, zaś wcześniej wyjechał on całością pojazdu z miejsca parkingowego na drogę wyjazdową. Sąd dał wiarę powyższym zeznaniom jako logicznym i korespondującym z zeznaniami pokrzywdzonego . Zeznaniom K. P. -córki obwinionej, Sąd dał wiarę w zakresie w jakim potwierdziła, iż obwiniona wykonywała manewr cofania podczas którego doszło do zderzenia z samochodem marki O. . Nie podzielił natomiast jej twierdzeń, iż pokrzywdzony zaczął wyjeżdżać z miejsca parkingowego w czasie gdy obwiniona już cofała. Jak świadek sama przyznała, nie obserwowała drogi i nie pomagała mamie w czasie cofania, nie patrzyła w lusterka, nie wie na jakim odcinku wykonywane było cofanie i nie widziała jak pokrzywdzony wyjeżdżał z miejsca parkingowego. Zeznania te pochodzą od osoby niewątpliwie zainteresowanej rozstrzygnięciem w sprawie. Jej twierdzenia dotyczące przyczyny kolizji nie są poparte dokonanymi przez świadka obserwacjami, a jedynie domysłami . Biegły z zakresu ruchu drogowego w wydanej opinii stwierdził, iż bezpośrednią przyczyną zderzenia był wykonany przez kierującą samochodem marki M. (...) , bez zachowania szczególnej ostrożności, manewr cofania. Według opinii biegłego do zdarzenia doszło podczas wykonywanego manewru cofania w chwili, gdy za tym pojazdem znajdował się już , po wcześniejszym zatrzymaniu, samochód O. (...) – pojazd obiektywnie widoczny. Biegły wykluczył, że do zaistnienia zdarzenia stosowaną techniką i taktyką jazdy przyczynił się kierujący samochodem O. (...) . Z opinii wynika, iż rozmiar i charakter uszkodzeń korespondują z wersją zdarzenia przedstawiona przez pokrzywdzonego. Jego pojazd znajdował się na drodze wyjazdowej w pozycji z odchyloną osią wzdłużną w końcowej fazie wyjeżdżania z miejsca parkingowego. Uszkodzenia pojazdów są typowe dla kontaktu , gdy jeden pojazd przemieszcza sie w kierunku drugiego , a osie wzdłużne pojazdów są od siebie odchylone. Sąd podzielił ustalenia i wnioski opinii biegłego. Jest ona rzeczowa, logiczna i spójna. Biegły odpowiedział na pytania mu zadane, a swoje stanowisko uzasadnił w przekonywujący sposób. Przedmiotem ochrony wykroczenia z art. 86 kw jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym . Zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – art. 3 , każdy uczestnik ruchu jest obowiązany zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność czyli unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić lub w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Jednocześnie każdy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 1976 r. VI KRN 135/76 każdy kierowca jest obowiązany do prowadzenia pojazdu samochodowego z należytą ostrożnością a więc do podejmowania takich czynności, które zgodnie ze sztuką i techniką prowadzenia pojazdów są obiektywnie niezbędne do zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także do powstrzymywania się od czynności, które mogą to bezpieczeństwo zniwelować. Artykuł 23 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż kierujący pojazdem jest obowiązany przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda a w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż obwiniona nie zastosowała się do powyższego obowiązku. Twierdzenie obwinionej, iż przed zderzeniem nie zauważyła samochodu pokrzywdzonego jednoznacznie świadczy o tym , iż nie obserwowała w należyty sposób drogi za pojazdem, do czego była zobligowana. Uszkodzenia O. zlokalizowane były z przodu pojazdu, co koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonego i opinią biegłego odnośnie usytuowania tego pojazdu na drodze wyjazdowej w chwili zderzenia. Samochód ten był obiektywnie dobrze widoczny. Przy właściwej obserwacji drogi obwiniona miała możliwość zauważenia go i zatrzymania pojazdu , a tym samym uniknięcia zderzenia. Z wyjaśnień obwinionej i pasażerki jej pojazdu jednoznacznie wynika, iż do zderzenia doszło podczas cofania przez samochód M. . Mając powyższe na uwadze wina obwinionej nie budzi wątpliwości. Obwiniona swym zachowaniem wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym . Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę niewielki rozmiar uszkodzeń obu pojazdów . W świetle wskazanych wyżej okoliczności Sąd orzekł wobec obwinionej karę grzywny w wysokości 300 złotych. Orzeczona kara w ocenie Sądu jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionej i społecznej szkodliwości zarzucanego jej czynu, nie może być postrzegana jako rażąco surową. Sąd na podstawie art. 118 § 1 i 3 kpw oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciążył obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych, opłatą w kwocie 30 złotych, a także wydatkami związanymi z wydaniem opinii przez biegłego w kwocie 575,46 zł uznając, iż osiągane przez obwinioną dochody pozwolą jej na ich uiszczenie.