Sad powszechny, II AKz 434/12

Sygn. akt II AKz 434/12 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2012r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Olszewski Sędziowie: SA Piotr Brodniak SO del. do SA Maciej Kawałko (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Zdzisława Rynkiewicza po rozpoznaniu w sprawie P. W. o wydanie wyroku łącznego zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 października 2012r. sygn. III K 141/12 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia: I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. G. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej skazanemu z urzędu przed Sądem Apelacyjnym, w sprawie o wydanie wyroku łącznego, III. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, wydatkami tymi obciążając Skarb Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 października 2012r. Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego z wniosku skazanego P. W. , wobec stwierdzenia, iż wniosek dotyczy skazań, co do których nie zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł obrońca skazanego. Zarzucił orzeczeniu „brak w ustaleniach faktycznych analizy wniosku skazanego pod kątem powołanej przez niego linii orzecznictwa w przedmiocie warunków i możliwości wydania wyroku łącznego” oraz „zaniechanie możliwości oceny wydania wyroku łącznego, korzystnego dla skazanego”. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż instytucja wyroku łącznego nie ma zastosowania w warunkach niniejszej sprawy do skazanego P. W. . Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Sąd ten kierował się przy tym treścią art. 85 kk , jako przepisu określającego regułę łączenia kar orzeczonych za przestępstwa popełnione przed wydanie pierwszego wyroku, a więc pozostających w tzw. zbiegu realnym. Reguła wskazana w art. 85 kk w żadnym stopniu nie została zniesiona, przepis ten obowiązuje, a aktualne orzecznictwo Sądu Najwyższego, oparte właśnie na treści tego przepisu, jest jasne i bynajmniej nie zmienia zasady wyrażonej w powyższym przepisie. W dalszym bowiem ciągu połączeniu podlegają jedynie kary tego samego rodzaju lub inne podlegające łączeniu, orzeczone za przestępstwa popełnione przed wydaniem pierwszego co do nich wyroku. Przywołana w zażaleniu uchwała Sądu Najwyższego z 25.02.2005r. (I KZP 36/04) jedyne taką zasadę łączenia kar potwierdza. Całkowicie zaś innej sytuacji faktycznej, niż zaistniała w niniejszej prawie, dotyczy drugie ze wskazanych w zażaleniu orzeczeń Sądu Najwyższego – wyrok z dnia 15 marca 2001r., wydany w sprawie IV KKN 81/00, gdzie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego była kwestia zbiegu wyroków, którymi wymierzono kary w części za przestępstwa popełnione przed wydaniem pierwszego wyroku, w części zaś za przestępstwa popełnione po tej dacie, co w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie nie zachodzi. Ze słusznych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, iż pierwszym chronologicznie wyrokiem wydanym wobec skazanego, jest wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 23 listopada 1993r. (sprawa III K 49/93), którym wymierzono karę za przestępstwo ciągłe popełnione w okresie od 13 sierpnia 1992r. do 3 października 1992r. Drugi ze wskazanych we wniosku P. W. wyroków, wydany w dniu 16 lutego 1998r. wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie III K 197/97, obejmował skazanie za czyn popełniony w dniu 28 kwietnia 1995r. W odniesieniu do takiej konfiguracji skazań, określone w art. 85 kk warunki łączenia kar nie zachodzą. Jak słusznie stwierdza Sąd pierwszej instancji, skazany popełniał kolejny czyn nie przed, lecz po wydaniu wyroku co do pierwszego chronologicznie z przestępstw. Ustalenie takie jest nie tylko prawidłowe, ale i wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Co prawda faktycznie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie odniósł się wprost do przywołanego we wniosku skazanego orzecznictwa, jednak nie oznacza to, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest wadliwe, jak to w istocie ocenia skarżący. Całkowicie zbędne byłoby bowiem w przedmiotowej sprawie odwoływanie się do orzecznictwa, które tylko potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji. Jest ono zresztą znacznie obszerniejsze niż to wskazał we wniosku skazany i w zażaleniu skarżący. Brak także powodów do snucia rozważań na temat znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia, które jej przedmiotu nie dotyczy. Okoliczność zaś, że skazany poszukuje możliwości skrócenia okresu izolacji i nie może się pogodzić z faktem, że Sąd pierwszej instancji poprzestał wyłącznie na analizie warunków wydania wyroku łącznego wobec skazanego pod kątem art. 85 kk , nie oznacza jeszcze, że rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego było nietrafne, czy że zostało wadliwie uzasadnione. Powody wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania zostały przez Sąd Okręgowy przedstawione w sposób jasny i wystarczający dla dokonania oceny instancyjnej przedmiotowego rozstrzygnięcia i wadliwości w tym zakresie Sąd Apelacyjny nie stwierdza. Nie został szerszej przez skarżącego rozwinięty zarzut zaniechania przez Sąd Okręgowy oceny wydania wyroku łącznego, korzystnego dla skazanego. W takiej sytuacji, także w zakresie tego zarzutu wskazać należy, że zasady łączenia kar określone zostały w art. 85 kk (oraz częściowo art. 91 kk ) i obowiązujące przepisy nie przewidują dowolności w dokonywanej przez Sąd ocenie możliwości łączenia orzeczonych wobec skazanego kar, w szczególności kierowania się dogodnością dla skazanego. Kategoryczne brzmienie art. 85 kk wyznacza obligatoryjny charakter instytucji kary łącznej, co jednocześnie oznacza niemożliwość jej stosowania w wypadkach nie przewidzianych przez przepisy prawa. Jeśli zatem Sąd Okręgowy prawidłowo stwierdził, że w zakresie wyroków wymienionych we wniosku skazanego nie zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego, to nie było możliwe orzeczenie odmienne niż w sentencji zaskarżonego postanowienia. Wyrażenie przy tym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stanowiska co do powodów niemożności wydania wyroku łącznego, zwalniało Sąd pierwszej instancji od rozważania „możliwości oceny wydania wyroku łącznego, korzystnego dla skazanego”. I w tym zatem zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie nie było wadliwe. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia. W zakresie kosztów obrony udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym orzeczono na podst. § 14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu. W zakresie kosztów procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono, w oparciu zasadę słuszności, na podst. art. 624 § 1 kpk .