Sygn. akt II AKa 403/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Bogusław Tocicki Sędziowie: SSA Ryszard Ponikowski SSA Tadeusz Kiełbowicz (spr.) Protokolant: Anna Turek przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Urszuli Piwowarczyk - Strugały po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy K. S. oskarżonej z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 64 § 11 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt III K 46/11 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- a)z podstawy wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonej K. S. eliminuje przepis art. 64 § 1 k.k. ;
- b)na podstawie art. 105 § 1 i 2 kpk prostuje oczywistą omyłkę pisarską w punkcie 1 części rozstrzygającej wyroku w ten sposób, że w miejsce słów: „ K. G. zaczął wzywać pomocy” wpisuje prawidłowe sformułowanie: „ K. J. zaczął wzywać pomocy” ; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. N. 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej K. S. z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu podatku VAT; IV. zwalnia oskarżoną K. S. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE K. S. i W. G. oskarżeni zostali o to, że: w dniu 4 grudnia 2010r w G. działając wspólnie i w porozumieniu, oraz w celu osiągnięcia nienależnej korzyści majątkowej oraz w warunkach powrotu do przestępstwa używali przemocy wobec K. J. w ten sposób, że uderzali w/w tasakiem po głowie i uderzali go pięściami po głowie i twarzy w wyniku czego K. J. doznał obrażeń ciała w postaci linijnej rany ciętej na głowie, po lewej stronie z podbiegnięciem krwawym i obrzękiem tkanek miękkich, bolesności okolicy lewego kąta żuchwy i innych, co naruszyło czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni oraz trzymając w rękach nóż kuchenny grozili temu pokrzywdzonemu jego zabójstwem i zmusili go do podpisania oświadczenia jakoby w/w zgwałcił córkę K. S. i podawał jej leki psychotropowe a następnie przeszukali mu kieszenie kurtki i zabrali, w celu przywłaszczenia zegarek męski marki „ (...) ” oraz klucze do mieszkania po czym przemocą i groźbą bezprawną zmusili tego pokrzywdzonego, wbrew jego woli, do pojechania samochodem marki „ S. ” do jego mieszkania, skąd usiłowali dokonać zaboru mienia w/w pokrzywdzonego, w postaci elektronarzędzi, sprzętu AGD, robota kuchennego łącznie o wartości około 280zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, ponieważ K. J. zaczął wzywać pomocy, czym działali na szkodę w/w , przy czym K. S. zarzucanego jej czynu dopuściła się będąc uprzednio skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Głogowie w sprawie IIK 33/07 za czyn z art.207§ 1kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbyła w okresie od 23 kwietnia 2009r do dnia 21 luty 2010r., a W. G. zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Głogowie w sprawie II K 296/05 za czyn z art.278 § 1kk w związku z art.64 § 1kk oraz za czyn z art.280§1kk na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19 czerwca 2006r do dnia 17 czerwca 2009r. tj. wobec K. S. , o czyn z art.280§2 kk i art.157§2 kk , art.189§1 kk i art.191§1 kk i art.13§1 kk w związku z art.278§1 kk w związku z art.11§2 kk i art.64§1 kk . a wobec W. G. o czyn z art.280§2 kk i art.157§2 kk , art.189§1kk i art.191§1 kk i art.13§1 kk w związku z art.278§1 kk w związku z art.11§2 kk i art.64§2 kk . Wyrokiem z 21 października 2011 r., sygn. akt III K 46/11, Sąd Okręgowy w Legnicy wydał następujące rozstrzygnięcie I. oskarżonych K. S. i W. G. uznał za winnych tego , że w dniu 4 grudnia 2010r w G. działając wspólnie i w porozumieniu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej używali przemocy wobec K. J. w ten sposób, że uderzali go niebezpiecznym narzędziem w postaci tasaka po głowie i uderzali go pięściami po głowie i twarzy w wyniku czego K. J. doznał obrażeń ciała w postaci linijnej rany ciętej na głowie, po lewej stronie z podbiegnięciem krwawym i obrzękiem tkanek miękkich, bolesności okolicy lewego kąta żuchwy i innych, co naruszyło czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni oraz trzymając w rękach nóż kuchenny grozili temu pokrzywdzonemu jego zabójstwem i zmusili go do podpisania oświadczenia jakoby w/w zgwałcił córkę K. S. i podawał jej leki psychotropowe a następnie przeszukali mu kieszenie kurtki i zabrali, w celu przywłaszczenia zegarek męski marki „ (...) ” oraz klucze do mieszkania, po czym zmusili tego pokrzywdzonego, wbrew jego woli do pojechania samochodem marki „ S. ” do jego mieszkania, skąd usiłowali dokonać zaboru mienia w/w pokrzywdzonego, w postaci elektronarzędzi, sprzętu AGD, robota kuchennego łącznie o wartości około 280zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli ponieważ K. G. zaczął wzywać pomocy, czym działali na szkodę w/w , przy czym K. S. zarzucanego jej czynu dopuściła się, będąc uprzednio skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Głogowie w sprawie IIK 33/07 za czyn z art.207§ 1kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbyła w okresie od 23 kwietnia 2009r do dnia 21 luty 2010r a W. G. zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Głogowie w sprawie II K 296/05 za czyn z art.278 § 1kk w związku z art.64 § 1kk oraz za czyn z art.280§1KK na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19 czerwca 2006r do dnia 17 czerwca 2009r., to jest wobec K. S. przestępstwa z art.280 § 2 kk i art.157 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art.64 § 1 kk , a wobec W. G. przestępstwa z art.280 § 2 kk i art.157 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk i art.64 § 2 kk i za to na podstawie art.280 § 2 kk w zw. z art.11 § 3 kk i art.64 § 1 kk wymierzył K. S. karę 3(trzech) lat pozbawienia wolności, a W. G. na podstawie art.280 § 2 kk w zw. z art.11 § 3 kk w zw. z art.64 § 2 kk przy zastosowaniu art.60 § 2 i § 6 pkt 2 kk karę 1(jednego) roku pozbawienia wolności, II. na podstawie art.63 § 1 kk na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy tymczasowego aresztowania od dnia 8.12.2010r. do dnia 21.10.2011r., III. na podstawie art.624 § 1 kpk zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, IV. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. kwotę 1320 złotych + 23 % VAT , zaś na rzecz adw. P. N. kwotę 840 złotych + 23 % VAT tytułem nieopłaconej obrony z urzędu. Wyrok powyższy w części dotyczącej oskarżonego W. G. uprawomocnił się jako nie zaskarżony przez żadną ze stron, natomiast w części dotyczącej oskarżonej K. S. zaskarżył go jej obrońca z urzędu. W apelacji obrońca oskarżonej podniósł następujące zarzuty: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść przez uznanie oskarżonej za winną popełnienia zarzucanego jej czynu na podstawie zeznań świadków P. P. , E. J. , mimo że w świetle tych zeznań wina oskarżonej jest co najmniej wątpliwa i powinna być rozpatrywana przy uwzględnieniu zasady wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt. 1 kpk , wyrażającą się w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego z pominięciem wiarygodnych wyjaśnień oskarżonej K. S. . Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonej K. S. nie jest zasadna. Jej główny zarzut sprowadza się do tego, iż Sąd pierwszej instancji „ niesłusznie w całości dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego K. J. , dyskredytując tym samym wyjaśnienia oskarżonej K. S. ” (cytat z apelacji). W związku z powyższym skarżący wskazuje na wewnętrzne sprzeczności w jego zeznaniach i zarzuca, że K. J. jako pokrzywdzony jest zainteresowany wyrokiem skazującym. W związku z tym należy zauważyć, iż nie może budzić wątpliwości pogląd wykształcony w orzecznictwie sądowym, że w sytuacji gdy pokrzywdzony zeznaje przeciwko sprawcy przestępstwa popełnionego na jego szkodę, nie można dyskwalifikować wartości dowodowej jego zeznań tylko dlatego, że uprzednio nie żył on w przyjaznych stosunkach z oskarżoną. Oskarżona w przeszłości była prawomocnie skazana m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Głogowie z 24 listopada 2009 r., sygn. akt II K 214/09, na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo rozboju popełnienia na szkodę pokrzywdzonego K. J. ( k. 45). W takiej sytuacji wymagać jedynie należy, by zeznania takiego świadka, mogące stanowić subiektywne i nieco emocjonalne relacjonowanie przebiegu zdarzenia, poddane zostały ostrożnej i wnikliwej analizie (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 21 sierpnia 1973 r. sygn. akt I KR 128/73, Biuletyn Sądu Najwyższego z 1973 r. nr 4, poz. 68). „ In concreto” Sąd Okręgowy z tego obowiązku wywiązał się w sposób dostateczny między innymi na rozprawie sądowej w dniu 28 września 2011 r. Sąd ten w celu wyjaśnienia sprzeczności w depozycjach oskarżonej i pokrzywdzonego przeprowadził konfrontację tych osób ( art. 172 kpk ), która miała na celu ustalenie wiarygodności tych źródeł osobowych ( k. 406-407). W tej rozprawie uczestniczyła R. N. biegły sądowy z zakresu psychologii, która wcześniej w toku śledztwa badała pokrzywdzonego i sporządziła pisemną opinię o jego zdolności postrzegania i zdolności odtwarzania spostrzeżeń. Czynność powyższa została przeprowadzona zgodnie z treścią art. 192 § 2 kpk w przewidzianym w tym przepisie trybie postępowania ( k. 408). Na rozprawie biegła psycholog podtrzymała w pełni pisemną opinię ze śledztwa ( k. 220-227). Biegła stwierdziła m.in., iż pokrzywdzonego K. J. cechuje ponadprzeciętny poziom rozwoju umysłowego i ma powyżej przeciętnej rozwinięte zdolności spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń. Nie stwierdziła też biegła u pokrzywdzonego tendencji do wypełniania luk pamięciowych treściami zmyślonymi, konfabulacjami. Sąd „meriti” w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku opierając się m.in. na treści tej opinii ustalił, iż drobne nieścisłości w zeznaniach pokrzywdzonego spowodowane są organicznymi zmianami w jego Centralnym Układzie Nerwowym (strona 8 uzasadnienia) i nie mogą w żaden sposób dyskredytować wiarygodności jego zeznań, zwłaszcza w sytuacji gdy znajdują one potwierdzenie w innych dowodach, w tym m.in. w zeznaniach świadka P. P. i treści opinii sądowo-lekarskiej ( k. 121), stwierdzającej istnienie m.in. linijnej rany ciętej na głowie pokrzywdzonego po stronie lewej o długości 12 cm powstałej, zdaniem sporządzającego opinie biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej B. J. , na skutek działania narzędzia ostrokrawędzistego o długim i prostym ostrzu. Bezspornie takim narzędziem był użyty przez oskarżoną K. S. tasak. Należy zauważyć, iż skarżący zarzucając wewnętrzne sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonego K. J. nie wskazuje żadnych konkretów tzn. w ogóle ich nie wymienia, ani nie omawia. W związku z tym Sąd Apelacyjny nie jest w stanie ustosunkować się do tego zarzutu, zauważając jedynie w tym zakresie, iż zeznania pokrzywdzonego K. J. , jak prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy, w tej ich części gdzie pomawia on oskarżoną K. S. o stosowanie wobec niego gróźb oraz bicie i posługiwanie się tasakiem i nożem w celu kradzieży zegarka i kluczy do mieszkania są spójne, konsekwentne i nie zawierają zasadniczych sprzeczności. Skarżący w żaden sposób nie wskazuje, która ich część nie zasługuje na uwzględnienie, bądź jest sprzeczna ze sobą, nie kwestionuje również ani treści opinii biegłego psychologa, ani opinii sądowo-lekarskiej. Podane przez pokrzywdzonego depozycje odnośnie telefonu komórkowego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. ( k. 406-408) nie był on po prostu pewny czy telefon miał w kieszeni czy też pozostawił go na ławie w mieszkaniu, w każdym bądź razie kradzież przedmiotowego telefonu nie była przedmiotem zarzutu postawionego oskarżonym S. i G. . Skarżący w apelacji stawia zarzut, iż zeznania pokrzywdzonego K. J. nie zasługują na wiarę również z tego powodu, iż „ nie ulega wątpliwości, że pokrzywdzony w trakcie zdarzenia z dnia 4.12.2010 r. w G. był w stanie upojenia alkoholowego, a jaka ilość alkoholu została przez niego spożyta, sam dokładnie pokrzywdzony nie potrafi dzisiaj wskazać” (cytat z apelacji). Zarzut ten jest ewidentnie nieprawdziwy. W trakcie zdarzenia w mieszkaniu K. S. pokrzywdzony wypił jedynie pół butelki piwa, a wcześniej tego dnia w ogóle nie spożywał alkoholu. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest to fakt bezsporny. To oskarżony W. G. tego dnia od rana spożywał alkohol, również w postaci denaturatu, i nie potrafił wskazać dokładnie jego ilości. Wynika to wprost z jego wyjaśnień złożonych zarówno w śledztwie jak i na rozprawie ( k. 274), które to depozycje skarżący najprawdopodobniej omyłkowo przypisał pokrzywdzonemu K. J. . Chybiony jest również podniesiony w apelacji zarzut braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w jakiej części zeznania świadka P. P. były „ spójne z zeznaniami K. J. ” (cytat z apelacji). W związku z tym należy zauważyć, iż P. P. i E. J. nie byli bezpośrednimi świadkami zajścia. Świadek P. przywiózł wszystkich do mieszkania K. S. , udzielił pomocy pokrzywdzonemu opatrując mu ranę głowy, a następnie odwiózł oboje oskarżonych i pokrzywdzonego do jego mieszkania, gdzie zdołał on wymknąć się oskarżonym i wezwać pomoc. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd „meriti” wyraźnie stwierdził m.in., iż: „Jednoznacznym potwierdzeniem zeznań K. J. są zeznania P. P. ” w zakresie w jakim był świadkiem opisywanych zdarzeń (strona 8 uzasadnienia). Sam obrońca oskarżonej przyznaje w apelacji, iż wiarygodność zeznań świadków P. P. i E. J. nie budzi wątpliwości również dla niego. Fakt, iż świadek P. nie widział kto uderzył pokrzywdzonego tasakiem w głowę wynika tylko z tego, iż go w tym czasie nie było w mieszkaniu oskarżonej S. . Świadek przyszedł bezpośrednio po zajściu i sam zaopatrzył krwawiącą ranę na głowie pokrzywdzonego, który mówił, że jak będą go pytali to powie, że się przewrócił na chodniku ( k. 400-401). Świadek potwierdził też, iż „ była poplamiona podłoga trochę wodą z krwią” ( k. 401). Ranę głowy i krew na podłodze widziała również świadek E. J. ( k. 132-133, 408v). Chybione są również podniesione w apelacji zarzuty obrazy przepisów postępowania karnego mające wpływ na treść wyroku ( art. 438 pkt. 2 kpk ). Wbrew zarzutom obrońcy oskarżonej uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób spełniający wymogi z art. 424 kpk . Ustalenia faktyczne włączone do podstawy wyroku Sądu Okręgowego oparte zostały na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego ( art. 410 kpk ), zgodnie z dyrektywami prawdy materialnej ( art. 2 § 2 kpk ), bezstronności ( art. 4 kpk ) i w granicach ocen zakreślonych w art. 7 kpk . W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd „meriti” w sposób przekonywujący wskazał dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom K. S. i swoje stanowisko w tym względzie w sposób należyty uzasadnił. Oskarżona S. wbrew pozostałym dowodom zgromadzonym w sprawie, w sposób nieudolny, usiłowała całą odpowiedzialność za zarzucany jej czyn przypisać oskarżonemu W. G. , który z kolei ze względu na znaczny stan opilstwa w chwili zdarzenia, nie przypominał sobie wszystkich szczegółów zajścia. Sąd „meriti” prawidłowo ustalił, iż to oskarżona S. była inspiratorem rozboju i odgrywała w nim decydującą rolę. Właściwym w tym miejscu będzie przypomnienie utrwalonego w doktrynie i praktyce sądowej poglądu, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd „meriti” w toku rozprawy głównej mogą być skuteczne zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, dopiero wtedy gdyby w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom z art. 7, pominął istotne dowody w sprawie lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmierne lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno odwoławczej. W rozpatrywanej sprawie żadne z tych okoliczności nie zaistniała. Sąd „meriti” w uzasadnieniu wyroku poddał analizie logicznej wszystkie zebrane w sprawie dowody, w sposób przekonywujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nadto przedstawił na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonania odnośnie wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym. Apelacja obrońcy oskarżonej sprowadza się do polemiki z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ale zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie podnosi żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby te ustalenia obalić. Jak się wydaje jedynym argumentem podnoszonym w apelacji, a zmierzającym do dyskredytacji zeznań pokrzywdzonego K. J. jest to, że zeznania te są niekorzystne dla oskarżonej K. S. . W związku z tą częścią rozważań należy stwierdzić również, iż chybiony jest w sprawie zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk . W szeregu orzeczeń Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż Sądy w toku procesu powinny wyjaśniać wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych m.in. przez wszechstronną inicjatywą dowodową i ugruntowaną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwości nie zostaną usunięte, należy je tłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1991 r. WR 68/91, OSNKW 1992 r. nr 1 – 2, poz. 14). W sprawie nie zaistniały tego rodzaju wątpliwości, a Sąd „meriti” na podstawie swobodnej oceny dowodów, której w żadnym wypadku nie można przypisać cech dowolności, ustalił w pełni wiarygodną wersję zdarzenia. Skarżący w apelacji nie przedstawił żadnych argumentów, które chociażby w minimalnym stopniu uwiarygodniały możliwość przyjęcia innej bądź innych możliwych wersji tego zdarzenia. Z powyższych rozważań wynika również, iż stosowanie art. 5 § 2 kpk w chodzi w rachubę dopiero wtedy, gdy możliwość pewnych ustaleń za pomocą swobodnej oceny dowodów zostaje wyczerpana. Sytuacja równoznaczna z „ nie dającymi się usunąć wątpliwościami” jest kategorią obiektywną w tym sensie, że zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu. Nie ma to zatem nic wspólnego z subiektywnymi ocenami strony procesowej (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 6 stycznia 2004 r. sygn. akt V KK 60/03, OSN Prok. i Pr. z 2004 r.nr 5, poz. 2). W związku z powyższym Sąd Apelacyjny nie uwzględnił zarzutów i wywodów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonej uznając ją za bezzasadną. Podniesione w apelacji obrońcy zarzuty co do winy oskarżonej obliguje Sąd Apelacyjny również do rozpoznania sprawy w zakresie kary ( art. 447 § 1 kpk ). W związku z tym należy zauważyć, iż Sąd Okręgowy przy wymiarze kary prawidłowo ustalił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności obciążające i łagodzące występujące po stronie oskarżonej i prawidłowo ocenił ich wpływ na wymiar kary. Przy zdecydowanej przewadze okoliczności obciążających wymierzona oskarżonej kara 3 lat pozbawienia wolności, równa dolnej granicy ustawowego zagrożenia z art. 280 § 2 kk , w żadnym wypadku nie może uchodzić za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt. 4, a tylko uznania jej za taką upoważniałoby Sąd Apelacyjny do zmiany wyroku w tym zakresie. Sąd Apelacyjny zauważa w związku z powyższym, iż stosownie do art. 64 § 3 kk przewidziane w § 1 i 2 art. 64 kk podwyższenie górnego ustawowego zagrożenia nie dotyczy zbrodni, a przestępstwo z art. 280 § 2 kk jest przecież zbrodnią ( art. 7 § 2 kk ). Skoro bowiem zaostrzenie kary według unormowań określonych w art. 64 § 1 i 2 kk nie ma zastosowania do zbrodni, to powołanie przepisu art. 64 § 1 kk w podstawie wymiaru kary pozbawienia wolności nastąpiło z obrazą art. 64 § 3 kk . na marginesie należy zauważyć, że nawet gdyby przepis art. 64 kk nie zawierał unormowania określonego w § 3 , to powołanie art. 64 § 1 kk w podstawie prawnej wymierzonej oskarżonemu kary byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby Sąd „meriti” skorzystał z tej możliwości i wymierzył karę powyżej górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w danym typie przestępstwa (tak m.in. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 24 czerwca 2003 r., sygn. akt II A Ka 125/03, Prokuratura i Prawo z 2004 r. nr 6, poz. 2, dodatek). W związku z tym Sąd Apelacyjny dokonał korekty zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż z podstawy prawnej wymiaru kary wyeliminował przepis art. 64 § 1 kk . Na podstawie art. 105 § 1 i 2 kpk Sąd Apelacyjny z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w punkcie I części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż prawidłowo wpisał, że wzywającym pomocy był pokrzywdzony K. J. , a nie jak błędnie wpisano „ K. G. . W związku z tą kwestią Sąd Apelacyjny zauważa, iż w uzasadnieniu wyroku Sąd „meriti” konsekwentnie określa nazwisko pokrzywdzonego jako (...) gdy tymczasem prawidłowo brzmi ono (...) . Po zwrocie akt sprawy Sąd ten powinien dokonać korekty nazwiska pokrzywdzonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w trybie art. 105 § 1 kpk . Po dokonaniu tych zmian Sąd Apelacyjny w pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w związku z art. 634 kpk i art. 17 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U z 1953 r. nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) oskarżoną zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą, albowiem ich uiszczenie ze względu na brak majątku i stałych dochodów byłoby dla niej zbyt uciążliwe. O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (poz. V z 2009 r., nr 146, poz. 1188 , z późniejszymi zmianami) i § 14 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U nr 163, poz. 1348, z późniejszymi zmianami.