Sad powszechny, II AKz 50/13

Sygn. akt II AKz 50/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SA Stanisław Kucharczyk Sędziowie: SA Bogumiła Metecka - Draus (spr.) SA Stanisław Stankiewicz Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Zdzisława Rynkiewicza po rozpoznaniu w sprawie J. K. zażalenia wniesionego przez wnioskodawczynię na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie, z dnia 25 października 2012r., sygn. akt III Ko 84/12, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 października 2012r. Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienie dla J. K. . W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 października 2011r. zasądził na rzecz J. K. kwotę 7.000 zł tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie II K 135/09 Sądu Rejonowego w Myśliborzu. Wnioskodawca i jego pełnomocnik w niniejszym postępowaniu jako zdarzenie powodujące szkodę wskazują okres tymczasowego aresztowania, za które przyznano już wnioskodawcy zadośćuczynienie. Nie przytaczają nowych okoliczności, a nadto wnioskodawca w trakcie postępowania toczącego się uprzednio nie wskazywał także, aby miał zamiar dochodzić jedynie części swojego roszczenia. W sprawie zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa jak i przedmiotowa roszczenia zgłaszanego obecnie oraz tego, o którym orzeczono prawomocnie wyrokiem w sprawie III Ko 124/08. Z tego względu zachodzi negatywna przesłanka do prowadzenia postępowania w postaci powagi rzeczy osądzonej. Tej oceny nie zmienia okoliczność, iż w obu postępowaniach były zgłaszane roszczenia odmiennej wysokości, nie było bowiem podstaw do uznania, iż w uprzednio toczącym się postępowaniu sąd orzekł jedynie co do części roszczenia wnioskodawcy. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł J. K. , który podał, że jego wniosek został rozpoznany bez jego obecności. Podkreślił, że nie domaga się odszkodowania i zadośćuczynienia za dwa miesiące, za które już uzyskał pieniądze, ale składa skargę i zażalenie, za to, że specjalnie jest zbywany za to, że wygrał. Podał, że oskarżają go bandyci i dlatego domaga się aby odpowiedzieli oni za fałszywe pomawianie go. Wnioskodawca podał, że ma świadków, którzy widzieli wielokrotne pobicie go i zaświadczą o nieuczciwym skazaniu jego osoby na karę 4,5 lat pozbawienia wolności. Zaznaczył, że musiał wielokrotnie jeździć i wyjaśniać kwestię niezasadnego oskarżenia go. Wnioskodawca podał, że jest niewinny, nie powinien zostać skazany i za to domaga się odszkodowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie okazało się o tyle zasadne, że doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedwcześnie bowiem Sąd Okręgowy uznał, że w przypadku wniosku J. K. z dnia 27 października 2011r. zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania, o której mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , statuującym przeszkodę procesową w postaci powagi rzeczy osądzonej. Wskazana negatywna przesłanka procesowa zachodzi bowiem jedynie wówczas, gdy przedmiotem postępowania ma być lub już jest sprawa, w której zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa ze sprawą, która już wcześniej została prawomocnie zakończona. Wówczas to bowiem przepis art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. nakazuje nie wszczynać postępowania lub wszczęte umorzyć. W rozpoznawanej sprawie J. K. wniósł jednak nie jedynie o rozpoznanie jego roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia, ale wystąpił z żądaniem zasądzenia na jego rzecz także odszkodowania. Analiza akt sprawy III Ko 124/08 wskazuje, że co prawda początkowo J. K. wnosił o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie (k. 2 akt III Ko 124/08), jednak na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011r. sprecyzował swoje żądanie podając, że domaga się zadośćuczynienia, nie odszkodowania (k. 102v akt III Ko 124/08). Co prawda Sąd Okręgowy w Szczecinie, mimo ciążącego na nim w tym względzie obowiązku, nie zaznaczył w części rozstrzygającej wyroku z dnia 24 października 2011r., czy zasądzona kwota 7.000 rozstrzyga w zakresie jedynie zadośćuczynienia, jednak taki wniosek można wyprowadzić z części wstępnej wyroku, w którym tak sprecyzowano przedmiot postępowania (k. 135 akt III Ko 124/08). W konsekwencji należy więc uznać, że żądanie wypłacenia odszkodowania nie było przedmiotem rozstrzygania w toczącym się już postępowaniu. Nadto analizując treść pism wnioskodawcy, należy stwierdzić, że obecnie niedostatecznie zbadano jeszcze żądanie J. K. , w szczególności z jakim okresem łączy on wywodzone roszczenia. Wnioskodawca zaznaczał bowiem w swych pismach, że kwestia tymczasowego aresztowania została już definitywnie rozstrzygnięta, a swoje roszczenia wywodzi on z „niewinnego skazania na 4,5r.”. Do oceny Sądu meriti w dalszym toku postępowania należeć więc niewątpliwie będzie także i to, za jaki okres i z powodu jakich okoliczności, J. K. domaga się odszkodowania, w tym w szczególności, czy okoliczności przez niego podnoszone mają związek z okresem, badanym już przez Sąd Okręgowy, przy zasądzeniu zadośćuczynienia, czy też są to inne okresy. W celu doprecyzowania żądań wniosku Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, winien rozważyć potrzebę doprowadzenia J. K. do sądu, aby wnioskodawca, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wobec stwierdzonych u niego dysfunkcji, mógł wskazać jakie wywodzi roszczenia i na jakich okolicznościach je opiera. Wówczas dopiero Sąd Okręgowy uzyska informacje niezbędne do podjęcia dalszych działań w sprawie. Mając na względzie powyższą argumentację, nie przesądzając w żadnym zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie zaskarżone postanowienie należało uchylić a sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.