Sygn. akt II AKa 380/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Sędziowie: SSA Danuta Matuszewska (spr.) SSA Krzysztof Noskowicz Protokolant: st. sekretarz sądowy Aleksandra Konkol przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Krzysztofa Nowickiego po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy J. S. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. R. P. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. R. S. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. R. G. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. A. G. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. Ł. J. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. P. P. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 12 a ust. 2 ustawy z 02.03.2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000r. prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońców oskarżonych: J. S. , R. S. , R. G. , A. G. , Ł. J. i P. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt III K 41/11 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. O. – Kancelaria Adwokacka w B. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonego P. P. i kwotę 64 (sześćdziesiąt cztery) złote z tytułu poniesionych kosztów dojazdu oraz na rzecz adwokatów J. M. – Kancelaria Adwokacka w B. , J. O. - Kancelaria Adwokacka w B. kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem kosztów obrony z urzędu oskarżonych R. G. i Ł. J. w postępowaniu odwoławczym; III. obciąża wszystkich oskarżonych oraz oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania odwoławczego w częściach równych i zasądza tytułem opłat za drugą instancję na rzecz Skarbu Państwa od każdego z oskarżonych kwoty po 1680 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych, zaś od oskarżyciela posiłkowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE J. S. , R. P. , R. S. , R. G. A. G. , Ł. J. , P. P. zostali oskarżeni o to, że: I. w okresie od 1.06.2010r. do 30.06.2010r. w G. okręgu (...) brali udział wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami – co do których wyłączono materiały do odrębnego postepowania – w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu nielegalna produkcję wyrobów tytoniowych w postaci papierosów oznaczonych podrobionymi znakami towarowymi firmy (...) bez polskich znaków skarbowych; tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. II. w okresie od 1.06.2010r. do 30.06.2010r. w G. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami – co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania – w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu wprowadzenia do obrotu podrabiając znaki towarowe (...) bez wymaganego wpisu do rejestru producentów, wytworzyli wyroby tytoniowe w ilości 6568 paczek papierosów (...) po 20 sztuk papierosów każda oraz 32.216 sztuk papierosów o łącznej wartości 87.513,16 zł stwarzając tym samym możliwość wprowadzenia klienta w błąd, co do tożsamości producenta i produktu, po czym usiłowali wyprodukować z posiadanego tytoniu w ilości 32 kg krajanki tytoniowej kolejne partie wyżej wymienionej marki papierosów o wartości 17.120 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie na gorącym uczynku dokonywanego przestępstwa, czym działali na szkodę firmy (...) SA tj. o przestępstwo z art. 12 a ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej i art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. III. w okresie od 1.06.2010r. do 30.06.2010r. w G. okręgu (...) , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami – co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania – naruszając przepisy ustawy o podatku akcyzowym naruszając warunki zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy wyprodukowali wyroby akcyzowe w postaci papierosów (...) w ilości 6.568 paczek papierosów po 20 sztuk każda i 32.216 sztuk papierosów oraz magazynowali wyroby akcyzowe w postaci krajanki tytoniowej w ilości 32 kg i udzielili pomocy nieustalonej osobie kierującej grupą przestępczą do uchylania się od opodatkowania, która to osoba nie ujawniając właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania naraziła na uszczuplenie podatek akcyzowy w łącznej kwocie 100.322,46 zł tj. o przestępstwo art. 69 a k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt III K 41/11: 1. oskarżonych J. S. , R. P. , R. S. , R. G. , A. G. , Ł. J. , P. P. uniewinniono od popełnienia czynu opisanego w pkt I; 2. oskarżonych J. S. , R. P. , R. S. , R. G. , A. G. , Ł. J. , P. P. uznano za winnych tego, że J. S. oraz R. G. w okresie od 24 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010 r., a R. P. , R. S. , Ł. J. i P. P. w okresie od 28 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010r. i A. G. w okresie od 29 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. w pomieszczeniach magazynowych usytuowanych na nieruchomości w miejscowości G. koło L. wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu bez wymaganego wpisu do rejestru producentów wyrobów tytoniowych w celu wprowadzenia do obrotu wytworzyli wyroby tytoniowe w ilości 6568 paczek papierosów po 20 sztuk papierosów każda oraz 32.216 sztuk papierosów, których łączna wartość wyniosła 87.513,16 zł i oznaczyli w celu wprowadzenia do obrotu wytworzone wyroby tytoniowe podrobionym znakiem towarowym (...) oraz usiłowali wytworzyć z posiadanego tytoniu w ilości 32 kg krajanki tytoniowej kolejne partie wyżej wymienionej marki papierosów o łącznej wartości 17.120 zł, które zamierzali oznaczyć podrobionymi znakami towarowymi (...) w celu wprowadzenia do obrotu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli ze względu na ich zatrzymanie w dniu 30 czerwca 2010r., czym działali na szkodę firmy (...) SA , to jest popełnienia przestępstwa z art. 12 a ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 2003r. nr 31, poz. 353 ze zm.) w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 2003r. nr 31, poz. 353 ze zm.) w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to w myśl art. 11 § 3 k.k. , na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej skazano każdego z oskarżonych na karę po 6 miesięcy pozbawienia wolności; 3. oskarżonych J. S. , R. P. , R. S. , R. G. , A. G. , Ł. J. , P. P. uznano za winnych tego, że w czasie i miejscu opisanych w pkt 1 działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wbrew przepisom ustawy o podatku akcyzowym naruszając warunki zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy wyprodukowali wyroby akcyzowe w postaci papierosów (...) w ilości 6568 paczek papierosów po 20 sztuk każda i 32.216 sztuk papierosów oraz magazynowali wyroby akcyzowe w postaci krajanki tytoniowej w ilości 32 kg, czym udzielili pomocy nieustalonym osobom do uchylenia się od opodatkowania, które to osoby nie ujawniając właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania narazili Skarb Państwa na uszczuplenie podatku akcyzowego w łącznej kwocie 100.322,46 zł, to jest popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 69a § 1 k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. i za to w myśl art. 7 § 2 k.k.s. , na podstawie art. 69 a § 1 k.k.s. wymierzono: - oskarżonym P. P. , J. S. i R. S. karę pozbawienia wolności po 8 miesięcy i karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł; - oskarżonym Ł. J. , A. G. , R. P. , R. G. karę pozbawienia wolności po 10 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł; 4. na podstawie przepisu art. 8 § 2 i 3 k.k.s. uznano, iż wykonaniu wobec wszystkich wyżej wymienionych oskarżonych podlegają kary orzeczone w punkcie 3 ; 5. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wyżej orzeczonych wobec wszystkich oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby – oskarżonym P. P. , j. S. i R. S. lat 3, oskarżonym Ł. J. , A. G. , R. P. , R. G. lat 5; 6. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono każdemu z oskarżonych na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od dnia 30 czerwca 2010 r. do dnia 12 września 2010 r. i tym samym uznano kary grzywny za wykonane w całości Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcia co do dowodów rzeczowych i kosztów procesu. Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonych J. S. , R. S. , R. G. , A. G. , Ł. J. , P. P. . Obrońca oskarżonego R. G. na zasadzie art. 427 § 2 i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: A. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia a polegający na uznaniu winy oskarżonego na podstawie przeprowadzonych dowodów pośrednich o charakterze poszlakowym, których w sprawie nie można uznać za zamknięty i logiczny ciąg tego rodzaju dowodów, mających prowadzić do wniosku, że oskarżony R. G. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu bez wymaganego wpisu do rejestru producentów wyrobów tytoniowych w celu wprowadzenia do obrotu wytworzył wyroby tytoniowe w ilości 6568 paczek papierosów po 20 sztuk papierosów każda oraz 32.216 sztuk papierosów, których łączna wartość wyniosła 87.513,16 zł i oznaczył w celu wprowadzenia do obrotu wytworzone wyroby tytoniowe podrobionym znakiem towarowym (...) oraz usiłował wytworzyć z posiadanego tytoniu w ilości 32 kg krajanki tytoniowej kolejne partie wyżej wymienionej marki papierosów o łącznej wartości 17.120 zł, które zamierzał oznaczyć podrobionymi znakami towarowymi (...) w celu wprowadzenia do obrotu, lecz zamierzonego efektu nie osiągnął ze względu na jego zatrzymanie w dniu 30 czerwca 2010r.; B. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazę art. 4, 7 oraz 410 i 424 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a polegające na uznaniu, że oskarżony R. G. faktycznie wytworzył przy użyciu maszyny służącej do produkcji wyrobów tytoniowych znalezione na miejscu zdarzenia papierosy, a maszyna ta w okresie od 24 do 30 czerwca 2010 r. była sprawna pomimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków A. B. , M. D. , P. L. oraz w szczególności sporządzona opinia biegłych dotycząca maszyn do produkcji i pakowania papierosów tego faktu nie potwierdziły. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego R. S. zaskarżył powyższy wyrok w punktach 2 – 9 i wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:
- a)nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy ( art. 7 k.p.k. )
- b)naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego nadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu, iż oskarżony R. S. przebywał w miejscowości G. w celu wytworzenia wyrobów tytoniowych i wprowadzenia ich do obrotu, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie przeczy takiej tezie. Obrońca oskarżonego Ł. J. zaskarżył powyższy wyrok w punktach 2 – 9 zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, iż Sąd Okręgowy Przyjął, że oskarżony dopuścił się popełnienia opisanych w pkt 2 i 3 zaskarżonego wyroku czynów, który jest wynikiem naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 4, 5 § 2, 167 k.p.k. polegających na fragmentarycznej i jednostronnej ocenie dowodów, błędnej analizie materiału dowodowego zawartego w przedmiotowej sprawie, nie rozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść oskarżonego. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego os wszystkich stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. G. na mocy art. 444 k.p.k. i art. 425 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu w oparciu o art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu przez Sąd Orzekający błędnego stanowiska, że wina oskarżonego w popełnieniu zarzucanych mu czynów nie ulega wątpliwości, podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalają na przyjęcie takiego stanowiska. Dodatkowo na mocy art. 438 pkt 2 k.p.k. wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez naruszenie przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach pośrednich mających charakter poszlakowy, nie układających się wraz z innymi dowodami w zamknięty łańcuch poszlak, które łącznie przesądzałyby o winie oskarżonego, jak również w wybiórczym i dowolnym dopasowaniu przez sąd orzekający dowodów na potwierdzenie przejętej przez sąd wersji zdarzeń bez uwzględnienia wątpliwości wynikających z pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów. Wskazując na powyższe, w oparciu o art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części określonej punktem 2, 3,4, 5, 6 i 9 wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonego P. P. na mocy art. 444 k.p.k. i art. 425 § 1 i 2 k.p.k. zaskarżyła wyrok w części dotyczącej oskarżonego, zarzucając mu w oparciu o art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych, będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postepowania (zwłaszcza art. 4 k.p.k. , 5 § 2 k.p.k. , 7 k.p.k. ), który to błąd wyraża się w nieuzasadnionym przyjęciu tezy, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że oskarżony P. P. w okresie od 28.06.2010r. do30.06.2010r. w pomieszczeniach magazynowych znajdujących się w miejscowości G. koło L. wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi współoskarżonymi oraz z innymi nieustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu w celu wprowadzenia do obrotu wytworzyli wyroby tytoniowe w ilości 6568 paczek po 20 papierosów każda oraz 32.216 sztuk papierosów, a także usiłowali wytworzyć kolejne partie papierosów z posiadanego tytoniu w ilości 32 kg krajanki tytoniowej, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego winna prowadzić do odmiennego wniosku, tj. że brak jest dostatecznych dowodów wskazujących na prowadzenie w w/w okresie produkcji papierosów w miejscu ich zabezpieczenia. Podnosząc powyższe zarzuty na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. , art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów w pkt 2 i 3 wyroku ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego J. S. na podstawie art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w pkt 2, 3 ,4 ,5 ,6 ,7 ,8 ,9, zarzucając mu na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia przez uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie go. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego na podstawie art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok na niekorzyść wszystkich oskarżonych zarzucając mu: 1. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 258 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie (niewłaściwe stosowanie) i uniewinnienie wszystkich oskarżonych od zarzutu brania udziału w okresie od 1.06.2010r. do 30.06.2010r. w G. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postepowania, w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu nielegalną produkcję wyrobów tytoniowych w postaci papierosów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym (...) bez polskich znaków skarbowych akcyzy, wobec zastosowania – wbrew przepisom ustawy i przyjętej wykładni – pozaustawowego wymogu trwałości działania sprawców, jak też wymogu ustalenia tożsamości przywódcy i skrajnie daleko posuniętej hierarchizacji struktury, mimo ustalenia, iż swoim zachowaniem oskarżeni wyczerpali ustawowe znamiona tego przestępstwa m.in. poprzez zgromadzenie narzędzi, specjalistycznych urządzeń, materiałów i komponentów niezbędnych do produkcji papierosów, zorganizowanie odizolowanego ośrodka produkcyjnego, przygotowanie produkcji, skoordynowany sposób działania z podziałem ról pomiędzy poszczególnymi członkami grupy, z wyróżnieniem w hierarchii podziału ról w szczególności oskarżonego J. S. oraz R. P. , a także z uwagi na szczególne powiązania socjologiczno – psychologiczne miedzy oskarżonymi biorącymi udział w zorganizowanej grupie przestępczej, polegające na całkowitym poddaniu się panującej w grupie dyscyplinie, akceptacji rygorystycznych, narzuconych i egzekwowanych przez oskarżonego J. S. warunków konspiracji oraz gotowość uczestniczenia w prowadzonej działalności przestępczej; 2. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 46 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 296 ust. 1 i 2 w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2000r. Prawo własności przemysłowej poprzez ich błędną wykładnię w zakresie pojęcia naruszenia prawa do znaku towarowego i szkody z niego wynikającej, polegającą na przyjęciu, iż samo bezprawne, przemysłowe oznaczenie towarów (identycznym wobec tych objętych prawem wyłącznym) podrobionym znakiem towarowym (znakiem towarowym identycznym) w celu wprowadzenia do obrotu nie stanowi – w przypadku braku dokonania obrotu takim towarem – naruszenie prawa do znaku towarowego ze względu na brak użycia znaku w obrocie gospodarczym i nie rodzi szkody po stronie właściciela znaku towarowego, a jedynie grozi szkodą, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, iż wskazana forma działania sprawcy stanowi, niezależnie od wyczerpania znamion czynu zabronionego – naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy i może powodować, a w sprawie niniejszej powoduje, powstanie po stronie uprawnionego do znaku towarowego szkody majątkowej podlegającej naprawieniu, bez względu na dalsze wprowadzenie wyrobu do obrotu, a w konsekwencji 3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia (w zakresie wymiaru kary i środków karnych) poprzez błędne ustalenie, iż oskarżyciel posiłkowy nie doznał szkody na skutek przypisanych oskarżonym działań w sytuacji, gdy szkoda taka zaszła, co skutkowało niezastosowaniem środka karnego wskazanego w art. 46 § 1 i 2 k.k. oraz 4. obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na powstrzymaniu się od zastosowania (w pkt 8 wyroku) jako podstawy orzeczenia przepadku przedmiotów służących do popełnienia zarzuconego oskarżonym przestępstwa dyspozycji art. 30 § 2 w zw. z art. 29 pkt 2 k.k.s. w zb. z art. 306 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 195 k.k.w. i zarządzenia na zasadzie art. 31 § 5 k.k.s. w zb. z art. 306 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 195 k.k.w. zniszczenia wymienionych w pkt 8 wyroku przedmiotów służących i przeznaczonych do popełnienia przestępstwa skarbowego polegającego na wytwarzaniu z naruszeniem warunków zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych w postaci papierosów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym (...) i nieprawidłowym zastosowaniu w to miejsce jedynie normy art. 14a ustawy z dnia 2 marca 2001r. o wyrobie alkoholu etylowego i wytwarzaniu wyrobów tytoniowych , mimo iż narzędzia i pozostałe wymienione w pkt 8 zaskarżonego wyroku przedmioty, w tym urządzenia linii produkcyjnej służącej do wytwarzania i pakowania papierosów, służyły i były przeznaczone do popełnienia przestępstwa skarbowego, jak również wytwarzania towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym w celu wprowadzenia ich do obrotu wciąż mogą być do tego wykorzystywane, a tym samym winny ulec przepadkowi i zniszczeniu, a w pozostałym zakresie 5. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonym kar poprzez orzeczenie kar nazbyt łagodnych wobec stopnia zawinienia, motywacji sprawców, formy ich działania (wspólnie i w porozumieniu, w celu uzyskania korzyści majątkowej), skali ujemnych następstw wynikających i grożących na skutek popełnionych czynów, nie czyniących zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, bez uwzględnienia różnic w stopniu zawinienia poszczególnych sprawców; 6. obrazę przepisów postepowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 627 k.k. poprzez niezasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego wydatków poniesionych w związku z postepowaniem, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego pełnomocnika. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a w pozostałym zakresie o jego zmianę poprzez wymierzenie oskarżonym kar surowszych, z uwzględnieniem środków karnych wskazanych w art. 46 § 1 i 2 k.k. , orzeczenie przepadku i zniszczenia dowodów wskazanych w pkt 8 orzeczenia, z uwzględnieniem zwrotu oskarżycielowi posiłkowemu kosztów postępowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: (mając na uwadze, że wnioski o uzasadnienie wyroku złożone zostały w części odnoszącej się do R. S. i J. S. , Sąd Apelacyjny ograniczył zakres uzasadnienia orzeczenia odwoławczego do skarg wniesionych przez obrońców tychże oskarżonych, stosownie do treści art. 457§2 k.p.k. w zw. z art. 423§1a k.p.k. ). Tak jak pozostałe wniesione w przedmiotowej sprawie apelacje, także skargi obrońców oskarżonych R. S. i J. S. Sąd odwoławczy uznał za oczywiście bezzasadne. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w sposób wyczerpujący i wszechstronny. W oparciu o wyniki tego postępowania Sąd I instancji dokonał zasadnych ustaleń stanu faktycznego, doszedł do prawidłowych wniosków w kwestii winy oskarżonych, kwalifikacji prawnej przypisanych im czynów i wymiaru kar. Uzasadnienie zapadłego orzeczenia w pełni odpowiada wymogom o jakich mowa w art. 424 §1 k.p.k. - wskazano w nim jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, szczegółowo wyjaśniono podstawę prawną orzeczenia. Apelacje obrońców nie zawierają takich argumentów, które byłyby w stanie podważyć zgodność ocen Sądu I instancji z zasadami logicznego rozumowania i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi tego Sądu. Apelacje obrońców oskarżonych J. S. i R. S. w istocie stawiają podobne zarzuty zaskarżonemu orzeczeniu, stąd też Sąd odwoławczy odniesie łącznie do argumentacji w skargach tych zawartych. Prawo swobodnej oceny dowodów należy do najistotniejszych prerogatyw Sądu orzekającego. Kierując się tym prawem sąd może jako wiarygodne ocenić niektóre z przeprowadzonych dowodów, a odmówić takiej wiary innym, byleby swoje stanowisko jasno i przekonująco uargumentował w uzasadnieniu wyroku. Takiemu zadaniu Sąd I instancji całkowicie sprostał. Odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonych, którzy przeczyli aby do miejscowości G. przybyli w celu wytwarzania papierosów, Sąd I instancji nie uczynił tego bezkrytycznie, ale po dokonaniu wnikliwej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie. Naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. (zasady in dubio pro reo) jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków, to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7 k.p.k. ( vide : postanowienie SN z dnia 14.12.2010r III K 378/10 , Lex nr 736756 ). Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wykazuje, aby Sąd I instancji miał wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych. Prawdą jest, że nie zdołano ustalić, w jaki sposób maszyny do produkcji papierosów dotarły do miejscowości G. , kto był odpowiedzialny za ich montaż, nie ustalono osoby czy osób, którym można by przypisać funkcje kierownicze. To właśnie brak możliwości dokonania takich ustaleń skutkował tym, że Sąd I instancji uniewinnił wszystkich oskarżonych od stawianego im aktem oskarżenia zarzutu brania udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa ( art. 258§1 k.k. ). Szczegółowe rozważania Sądu Okręgowego zawarte w pisemnych motywach wyroku (str. 39-43) zasługują na pełną aprobatę. Bezzasadna też, w stopniu oczywistym, okazała się apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, kwestionująca takie rozstrzygnięcie Sądu orzekającego. Nie ma jednak racji obrońca J. S. podnosząc, że wydając wyrok uniewinniający co do czynu z art. 258§1 k.k. , Sąd I instancji musiał dojść do przekonania, że osób znajdujących się na terenie nieruchomości w G. nic nie łączyło, oskarżony S. miał do wykonania określoną rolę i ją wykonał, zaś rola ta nie miała nic wspólnego z produkcją papierosów. Sąd I instancji, tak jak wykazał, z jakich przyczyn nie można oskarżonym przypisać działania w zorganizowanej grupie przestępczej, tak samo logicznie i przekonująco wytłumaczył, z jakich powodów przypisał oskarżonym, że działając wspólnie i w porozumieniu wytworzyli wyroby tytoniowe w ilości wskazanej w punkcie 2. zaskarżonego wyroku, oznaczyli je w celu wprowadzenia do obrotu podrobionym znakiem towarowym (...) oraz usiłowali wytworzyć z posiadanej krajanki tytoniowej kolejne partie papierosów takiej marki (str.43-47 uzasadnienia). To przyjęcie konstrukcji współsprawstwa, to jest działania wspólnie i w porozumieniu pozwalało przypisać sprawstwo wszystkim oskarżonym mimo, że w istocie rzeczy postępowanie dowodowe nie dało odpowiedzi na pytanie, jakie dokładnie czynności sprawcze wykonywał każdy z nich. Trafnie, powołując się przy tym na orzecznictwo Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy wskazuje, że z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców. Poza sporem pozostaje, że w pomieszczeniach hali w miejscowości G. ujawniono maszynę do produkcji papierosów i ich pakowania. Całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wbrew sugestiom apelacji, przekonuje, że ujawniona linia produkcyjna była sprawna i to przy jej użyciu wytworzone zostały zabezpieczone przez funkcjonariuszy Straży Granicznej papierosy. Sąd Okręgowy miał na względzie opinię (...) Ośrodka (...) , w której wskazano między innymi, że nie przeprowadzono prób zabezpieczonych maszyn, gdyż cała maszyna „była dosyć agresywnie rozmontowana i transportowana”. Rację ma jednak Sąd meriti, że z faktu, iż biegli maszyny nie uruchomili, nie można wyprowadzać wniosku, iż była ona niezdatna do użytkowania. Słusznie Sąd I instancji podnosi, że to już praca agregatu prądotwórczego, o czym zeznawali świadkowie H. W. i A. B. wskazywała, że maszyna do produkcji papierosów działała. Niewątpliwie także protokół oględzin hali wraz z dokumentacją fotograficzną przekonuje o funkcjonowaniu maszyny papierosowej. Przytoczyć należy za Sądem I instancji (str.44uzasadnienia),że w czasie oględzin, w miejscu przeszukania stwierdzono, że w maszynie papierosowej zamontowane były krążki z bibułą papierosową oraz kasety – pojemniki wypełnione papierosami, w podajniku maszyny „papierosówki” umieszczone były luźno papierosy, w prowadnicach urządzenia składającego opakowania papierosów umieszczona była poligrafia zaś w samym pomieszczeniu produkcyjnym znajdowały się szare kartony z odpadami poprodukcyjnymi w postaci paczek papierosów. W pełni uprawnione jest spostrzeżenie Sądu I instancji ( str. 37 uzasadnienia), że dokumentacja fotograficzna dowodzi, że zabezpieczone papierosy były „ świeżo” wyprodukowane, co z kolei wskazuje na używanie przez oskarżonych ujawnionej w miejscowości G. maszyny. Wszyscy oskarżeni wprawdzie przeczyli aby posiadali wiedzę niezbędną do uruchomienia i obsługi maszyny papierosowej, jednak oczywiste jest, że przynajmniej niektórzy z nich musieli mieć odpowiednie przeszkolenie, skoro maszyna działała, zaś brak jest jakichkolwiek przesłanek do twierdzenia, że w okresie od 24 do 30 czerwca 2010 r. w pomieszczeniach wynajętych przez J. S. przebywał ktoś inny oprócz oskarżonych, co trafnie akcentuje Sąd I instancji. O tym, że w miejscowości G. rzeczywiście wytwarzano papierosy przekonują ostatecznie wyjaśnienia P. P. z postępowania przygotowawczego w których przyznawał, że uczestniczył w produkcji papierosów na zabezpieczonej tam maszynie ( k.312). Na pełną aprobatę zasługuje potraktowanie przez Sąd I instancji jako wynikających tylko z przyjętej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności, twierdzeń oskarżonego z rozprawy, że złożone przez niego wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym zostały wymuszone przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Co już wyżej podkreślono, mimo, że materiał dowodowy sprawy nie pozwolił na precyzyjne ustalenie, jakie czynności dokładnie wykonywali poszczególni oskarżeni ( za wyjątkiem roli J. S. w wynajęciu pomieszczeń w G. ), to istniały pełne podstawy do przypisania wszystkim im, także J. S. i R. S. wytwarzania wspólnie i w porozumieniu wyrobów tytoniowych w postaci papierosów i oznaczania ich podrobionym znakiem towarowym (...) w celu wprowadzenia do obrotu. Zauważyć należy, że ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż okoliczności faktyczne istotnie wystąpiły (vide : wyrok SN z dnia 04.10.1973r ( III KR 243/73 , OSNKW 1974, z.2 , poz. 33). Tak też jest w przedmiotowej sprawie. Bezbłędne są ustalenia Sądu I instancji co do tego, że papierosy ujawnione w pomieszczeniach gospodarczych w miejscowości G. wyprodukowane zostały w okresie od 24 do 30 czerwca 2010 r., przy użyciu maszyny papierosowej tamże zabezpieczonej; maszyna obsługiwana musiała być przez kilka osób. Podobnie bezbłędne są ustalenia Sądu meriti, że wszyscy oskarżeni zostali zatrzymani w pomieszczeniach znajdujących się w przeszukiwanym budynku. Oskarżeni przybywali do G. w różnych dniach – R. S. przyjechał tam 28 czerwca. Wszyscy oskarżeni po przyjeździe do G. zostali umieszczeni w jednym pomieszczeniu, nie mieli prowadzić głośnych rozmów między sobą, nie mieli używać telefonów komórkowych, włączać świateł i wychodzić na zewnątrz. Dostarczaniem żywności zajmował się J. S. . To także zasady doświadczenia życiowego w kontekście poszczególnych ustaleń faktycznych przekonują, że J. S. i R. S. dopuścili się przypisanych im czynów, zaś dokonana przez Sąd I instancji ocena jako niewiarygodnych wyjaśnień tych oskarżonych zasługuje na pełną akceptację. Słusznie Sąd Okręgowy nie dał wiary twierdzeniom R. S. , że wykonywał jedynie prace porządkowe i nie były przy nim uruchamiane żadne maszyny (str. 15-16 uzasadnienia). Przy prawidłowym ustaleniu Sądu I instancji, że przy wykorzystaniu zabezpieczonych maszyn produkowane były papierosy, nie mogły zostać ocenione jako zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy wyjaśnienia R. S. , że jedynie zdejmował plandeki z maszyn, urządzenia nie były natomiast uruchamiane. Natomiast wręcz naiwnie brzmią wyjaśnienia J. S. utrzymującego, że nie był zorientowany jaka działalność była wykonywana w pomieszczeniach jakie wynajął w miejscowości G. na prośbę mężczyzny o imieniu A. , nie miał nic wspólnego z produkcją papierosów i zaskoczony był pojawieniem się w wynajmowanych pomieszczeniach maszyn oraz nieznanych mu mężczyzn. Trafnie Sąd I instancji podnosi, że nieprawdziwe są zapewnienia oskarżonego, że do miejscowości G. przybył na kilka dni przed zatrzymaniem. Także w ocenie Sądu odwoławczego, brak jest podstaw do odmowy wiary zeznaniom M. D. i A. B. – właścicieli nieruchomości w G. , wynajętej przez J. S. . Z relacji tych świadków wynika nie tylko, że komplet kluczy do pomieszczeń w wynajętym obiekcie został przekazany po podpisaniu umowy, pod koniec maja 2010 r, ale też , że J. S. zażądał ogrodzenia posesji, postawienia nowej bramy, z jego inicjatywy sprowadzony został agregat prądotwórczy (k.148-149, 484-486,1430, k. 178-180,476-477,1431). Okoliczności te, w powiązaniu z pozostałymi ustaleniami Sądu I instancji przekonują, że tak jak pozostali oskarżeni, także J. S. brał udział w przypisanej mu produkcji papierosów i oznaczaniu ich znakiem towarowym (...) . Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, właściwie Sąd I instancji zakwalifikował zachowanie się oskarżonych jako wyczerpujące znamiona występku z art.12 a ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych w zw. z art. 305 ust.1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz art. 13§1 k.k. w zw. z art. 12 a ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wymierzone oskarżonym kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności odpowiadają dyrektywom zakreślonym art. 53§1 i 2 k.k. Rację ma także Sąd I instancji, że zachowaniem swoim oskarżeni wyczerpali także znamiona przestępstwa skarbowego z art. 69a §1 k.k.s. i art. 18§3 k.k. w zw. z art. 54§2 k.k.s. w zw. z art. 7§1 k.k.s. w zw. z art. 8§1k .k.s. Sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby przytaczania trafnej argumentacji zawartej w tym zakresie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (str. 52 – 54). Wymierzone oskarżonym J. S. i R. S. za przestępstwo skarbowe kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności i po 150 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł nie są ani nadmiernie surowe ani nadmiernie łagodne – są to kary sprawiedliwe, należycie uwzględniające okoliczności przemawiające tak na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych. Nie budzą zastrzeżeń także pozostałe rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok utrzymano w mocy uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.633,636§1 k.p.k. art. 2 ust.1 pkt 3 , art. 3 ust.1, art. 8, art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r o opłatach w sprawach karnych ( tekst jedn. Dz.U. z 1983r nr 49 poz. 223 z późn. zm .).