Sygn. akt I ACa 1276/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA – Edyta Jefimko Sędzia SA – Roman Dziczek (spr.) Sędzia SO del. – Ada Sędrowska Protokolant – st. sekr. sąd. Katarzyna Foltak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) przy ulicy (...) w W. o uchylenie uchwały na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II C 803/11
- oddala apelację,
- zasądza od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. kwotę 135 zł (sto trzydzieści pięć) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I ACa 1276/12 UZASADNIENIE Powódka – Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w W. (dalej – WAM) wniosła o uchylenie uchwały nr (...) z dnia 1 lipca 2011 r. w sprawie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w uchwałach nr: (...) , (...) , (...) , (...) i (...) . Zarzuciła, że uchwała narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną oraz narusza interesy powoda poprzez zwiększenie zaliczek obciążających właścicieli lokali użytkowych, co nie jest usprawiedliwione. Pozwana Wspólnota Mieszkaniowa (...) przy ul. (...) w W. (dalej – Wspólnota) wniosła o oddalenie powództwa wskazując, że uchwała porządkuje jedynie nieścisłości, jakie pojawiły się we wskazanych w niej uchwałach, natomiast zróżnicowanie zaliczek dla lokali mieszkalnych i użytkowych wynika z uchwały z 2006 r., co przez długi czas nie było dla powódki wątpliwe. Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanej koszty procesu. Sąd ten ustalił, że powódka jest współwłaścicielem lokalu użytkowego (sklepu) w budynku przy ul. (...) w W. oraz współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. W dniu 9 lutego 2006 r. pozwana Wspólnota podjęła uchwałę nr (...) w sprawie zwiększenia opłat na koszty zarządu za lokal użytkowy należący do powódki. Powództwo WAM o uchylenie tej uchwały zostało prawomocnie oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa z dnia 26 czerwca 2007 r. Próba uchylenia tej uchwały w 2009 r. nie powiodła się, albowiem proponowana uchwała nr (...) nie została podjęta. W roku 2007 Wspólnota podjęła uchwałę nr (...) dotyczącą planu gospodarczego Wspólnoty na ten rok, w której m.in. wskazała, że zaliczka na utrzymanie nieruchomości pozostaje w niezmienionej wysokości, ze wskazaniem, że stawka ta dla lokali mieszkalnych wynosi 2 zł/m
(2). W 2008 podjęto uchwałę nr (...) dot. planu gospodarczego Wspólnoty na ten rok podtrzymując nadal stawkę zaliczki na utrzymanie nieruchomości wspólnej 2 zł/m
(2). Z kolei uchwała nr (...) wprowadziła z dniem 1 maja 2009 r. zaliczkę na utrzymanie nieruchomości wspólnej w wysokości 2/20 zł/m
(2). W uchwale zaś (...) dotyczącej planu gospodarczego na ten rok podtrzymano stawkę zaliczki w wysokości 2,20 zł/m
(2). Podobnie uczyniono uchwała nr (...) Uchwała nr (...) z 1 lipca 2011 r. prostowała wymienione wyżej uchwały w ten sposób, że zaznaczono wyraźnie, iż stawka kwotowa w nich wskazana dotyczy lokali mieszkalnych oraz dopisano, że w zakresie stawki zaliczki na lokale użytkowe obowiązuje uchwała (...) określająca ją na 4zł/m
(2). Za przyjęciem tej uchwały głosowali właściciele dysponujący większością 56,25 % udziałów w nieruchomości wspólnej. Od czasu podjęcia uchwały nr (...) powodowa WAM wnosiła opłaty za lokal użytkowy w stawce 4 zł/m
(2). W tym stanie faktycznym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, powództwo nie miało usprawiedliwionych podstaw. Podkreślił, że niewątpliwie uchwała została ważnie podjęta i zaskarżona w ustawowym terminie wynikającym z art. 25 ustawy o własności lokali . Jednakże nie zachodzą przesłanki do jej uchylenia, wskazane w tym przepisie. Zróżnicowanie stawek dla ustalenia zaliczek na utrzymanie nieruchomości wspólnej dla lokali mieszkalnych i lokalu użytkowego WAM nastąpiło na podstawie uchwały nr (...) . Późniejsze uchwały nie zmieniały stawki wg której ustalano zaliczkę dla lokalu użytkowego. Stawka ta nie była zmieniana, co było także jednoznaczne dla powoda, który opłacał w czasie istotnym w sprawie, zaliczkę w tak wyznaczonej wysokości. Przywołana uchwała została poddana kontroli sądowej i nie została zakwestionowana w trybie właściwym. Próby WAM zmiany stawki nie powiodły się. Zdaniem Sądu pierwszej instancji uchwała nr (...) ma oparcie w dyspozycji art. 12 ust. 3 ustawy o własności lokali . Z wykładni uchwały nr (...) wynika, że intencją właścicieli lokali nie była zmiana przyjętej stawki 4 zł/m
(2)dla lokalu użytkowego ( art. 65 k.c. ). Korekcie podlegała jedynie stawka dla zaliczki obciążającej właścicieli lokali użytkowych. Niezamieszczenie stawki dla zaliczki obciążającej lokal użytkowy w kolejnych uchwałach dotyczących planu gospodarczego Wspólnoty wynikało z niedopatrzenia. Nie było jednak rozbieżności z rozumieniu uchwał, w tym obowiązywania uchwały (...) przez Wspólnotę i powódkę. Dopiero znacznie później, gdy próba podważenia tej ostatniej uchwały przez powódkę nie powiodła się, nastąpiła zmiana stanowiska powódki w tym przedmiocie. Sąd Okręgowy uznał, że uchwała nr (...) miała charakter porządkujący i nie naruszała praw powódki. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. zasądzając od powódki na rzecz pozwanej koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej, a nie w kwocie żądanej przez pozwaną. Nie uznał sprawy za zawiłą lub wymagającą dużego nakładu pracy. Od tego rozstrzygnięcia w całości apelację wniosła powódka. Zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy o własności lokali oraz art. 6 k.c. , a także naruszenie art. 233, art. 278 oraz art. 328 k.p.c. Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie uchwały nr (...) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja nie jest uzasadniona. Sąd pierwszej dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnej subsumpcji. Te ustalenia i ocenę prawną Sąd Apelacyjny w całości podziela i przyjmuje za podstawę swego rozstrzygnięcia. Wnioski dowodowe – oddalone przez Sąd Okręgowego – były nieprzydatne dla rozstrzygnięcia w sprawie, skoro Sąd ten uznał, że zaskarżona uchwała nie podwyższała stawki zaliczki dla lokalu użytkowego. Nie było zatem potrzeby oceny uchwały przez pryzmat art. 12 ust. 3 u.w.l. Sąd pierwszej instancji nie naruszył dyspozycji art. 65 k.c. dokonując wykładni uchwały (...) w zakresie relewantnym w sprawie. Uchwała ta miała charakter porządkujący i nie zmieniała stawki zaliczki dla lokalu użytkowego (powódki). Ta ostatnia była ustalona uchwałą nr (...) i nie uległa zmianie na skutek podjęcia przedmiotowej uchwały. Stąd brak było podstaw do badania w niniejszej sprawie istnienia przesłanek zwiększenia obciążeń, na podstawie art. 12 ust. 3 u.w.l. Przypomnieć należy, że konstrukcja art. 25 u.w.l., obejmuje także wadliwości uchwał w postaci niezgodności z przepisami ustawy. A zatem dokonana kontrola sądowa – w trybie tego przepisu – która miała miejsce przed Sądem Rejonowym, sanuje wszelkie braki, także związane z naruszeniem prawa. Zastosowane bowiem rozwiązanie wyłącza co do zasady stosowanie przy badaniu uchwał Wspólnoty dyspozycji art. 58 k.c. Wbrew zarzutom apelacji orzeczenie Sądu Okręgowego poddawało się kontroli instancyjnej, a ocena materiału dowodowego była swobodna – racjonalna i przekonywająca. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. i w zw. z art. 391 k.p.c. , stosownie do wyniku sprawy zasądzając na rzecz pozwanej wynagrodzenie adwokackie w stawce minimalnej.