Sygn. akt: I C – upr 856/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w Legnicy I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Tabor-Wytrykowska Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Jagiera po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. w Legnicy sprawy z powództwa strony powodowej (...) Banku Spółki Akcyjny w W. przeciwko pozwanej V. C. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C upr 856/12 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) Bank Spółka Akcyjna w W. , w pozwie wniesionym do Sądu Rejonowego w Lublinie, a skierowanym przeciwko pozwanej V. C. wniosła o wydanie nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i zasądzenie w nim od pozwanej na swoją rzecz kwoty 2 986,13 złotych z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 708,30 zł od dnia 28 lutego 2012 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 12 kwietnia 2011 r. strona powodowa przejęła od (...) Bank S.A. prawo do wierzytelności wobec pozwanej, wynikającej z umowy kredytowej z dnia 29 czerwca 2000 r. Pozwana do dnia dzisiejszego nie uregulowała zadłużenia stwierdzonego wyciągiem z ksiąg rachunkowych banku. Na dochodzoną kwotę składają się: kapitał – 708,30 zł, odsetki – 2 250,23 zł i koszty – 27,60 zł. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt VI Nc-e 341690/12, Sąd Rejonowy w Lublinie VI Wydział Cywilny orzekł zgodnie z żądaniem pozwu oraz zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej zwrot kosztów postępowania w wysokości 38 zł. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana V. C. zaskarżyła przedmiotowy nakaz w całości i wniosła o oddalenie powództwa oraz obciążenie strony powodowej kosztami procesu. Zarzuciła, że nie zaciągała żadnych zobowiązań u strony powodowej, od 2003 r. leczy się psychiatrycznie, a nadto, że roszczenie dochodzone pozwem jest przedawnione. W toku procesu obie strony podtrzymały swoje stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 czerwca 2000 r. pozwana V. C. zawarła ze (...) Bankiem (...) S.A. w L. umowę pożyczki, która miała być spłacona w 24 ratach miesięcznych. Dowód: - umowa o pożyczki z dnia 29.06.2000 r., k.
- W dniu 12 kwietnia 2011 r. (...) Bank S.A. , który jest następcą prawnym (...) Banku (...) S.A. w L. , zbył w drodze cesji na rzecz (...) Bank S.A. w W. wierzytelność przeciwko V. C. , wynikająca z w/w umowy. Dowód: - umowa o przelew wierzytelności z dnia 12.04.2011 r., k. 35-38, - wyciąg z listy wierzytelności, k.
- Pismem z dnia 9 maja 2011 r. pozwana została wezwana przez stronę powodową do uregulowania zaległości w wysokości 2 910,71 zł. Dowód: - pismo z dnia 09.05.2011 r., k. 29 wraz z dowodem doręczenia pisma pozwanej, k.
- W dniu 28 lutego 2012 r. strona powodowa wystawiła wyciąg z ksiąg banku, stwierdzający istnienie na dzień wystawienia wyciągu zaległości w wysokości 2 986,13 zł, w tym 708,30 zł – należność główna, 2 250,23 zł – odsetki do dnia 27 lutego 2012 r., 27,60 zł – koszty. Dowód : - wyciąg z ksiąg banku z dnia 28.02.2012 r., k.
- Pismami z dnia 16 października 2001 r., 2 sierpnia 2002 r., 13 lutego 2003 r. i 4 czerwca 2007 r. poprzednicy prawni powodowa wzywali pozwana do zapłaty zaległości. Dowód: - wezwania do zapłaty z dnia 16.10.2001 r., k. 49-51, 02.08.2002 r., k. 52, 13.02.2003 r., k. 53, 04.
- 2007 r., k. 54 . Sąd zważył : Powództwo podlegało oddaleniu. Na uwagę zasługiwał zarzut przedawnienia zgłoszony przez pozwaną. Istota roszczeń majątkowych wyraża się m.in. w tym, że ulegają one przedawnieniu ( art. 117 k.c. ), co oznacza, że ten przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia ( art. 117 § 2 k.c. ). Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia, dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 3 lata ( art. 118 k.c. ). Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( art. 120 § 1 zd. 1 k.c. ). W ocenie Sądu roszczenie o zwrot pożyczki przysługujące bankowi pozostaje w oczywistym związku z działalnością gospodarczą banku, a nadto z uwagi na to, że spłata pożyczki ma charakter okresowy (odbywa się w miesięcznych ratach, określonych co do wysokości i terminu spłaty w harmonogramie spłaty) przedmiotowe roszczenie przedawnia się oddzielnie dla każdej raty spłaty w terminach 3-letnich, liczonych od dni wymagalności poszczególnych rat. W rozpoznawanej sprawie pożyczka została udzielona pozwanej w dniu 29 czerwca 2000 r. na okres 2 lat. W tych okolicznościach należało przyjąć, że najpóźniej z dniem 29 czerwca 2002 r., można mówić o wymagalności spłaty pożyczki, a co za tym idzie o początku biegu terminu przedawnienia ( art. 120 k.c. ). Oznacza to, że z dniem 29 czerwca 2005 r. roszczenie strony powodowej o zwrot pożyczki uległo przedawnieniu. W efekcie, pozwana podnosząc przedmiotowy zarzut, skutecznie uchyliła się od zaspokojenia pretensji powoda. Strona powodowa nie wykazała, że doszło do przerwania ( art. 123 k.c. ) lub zawieszenia ( art. 121 k.c. ) biegu terminu przedawnienia, skutkiem czego termin ten biegłby na nowo ( art. 124 k.c. ). Nie wynika to ze złożonych przez powoda dokumentów, w szczególności wezwań do zapłaty kierowanych do pozwanej w latach 2001-2007 r. przez poprzedników prawnych powoda. Dokumenty te nie dają także podstaw do przyjęcia jakiegoś innego, niż wyżej wskazany, sposobu wyliczenia terminu wymagalności pożyczki. Nie wynika z nich również, aby doszło do wypowiedzenia umowy przed terminem lub skierowania sprawy przeciwko pozwanej na drogę sądową, a w konsekwencji postępowania egzekucyjnego, przed upływem terminu przedawnienia. O czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 117 § 2 k.c. Pozostałe zarzuty pozwanej, w świetle dokumentu umowy pożyczki, uznać należało za chybione i nieudowodnione. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku uzasadnione jest treścią art. 98 k.p.c. , jako że pozwana poniosła koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego.