Sad powszechny, I C 151/13

(1), A. B.

(2)reprezentowanymi przez matkę K. W. . - o eksmisję I. nakazuje pozwanym J. B. , K. W. , M. W. , małoletnim A. B.

(1), A. B.

(2)reprezentowanymi przez matkę K. W. aby opróżnili, opuścili i wydali stronie powodowej G. W. lokal mieszkalny przy pl. (...) II 7a/8 we W. ; II. orzeka o uprawnieniu J. B. , K. W. , M. W. , małoletnich A. B.

(1), A. B.

(2)reprezentowanych przez matkę K. W. do otrzymania lokalu socjalnego; III. wstrzymuje wykonanie wyroku do czasu złożenia przez G. W. oferty najmu lokalu socjalnego; IV. nie obciąża pozwanych kosztami postępowania na rzecz strony powodowej. Sygnatura akt I C 151/13 UZASADNIENIE Strona powodowa G. W. wniosła o nakazanie pozwanym J. B. , K. W. , M. W. oraz małoletnim A. B.

(1)i A. B.

(2)opuszczenie, opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego nr (...) położonego we W. przy pl. (...) (...) . Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa wskazała, iż pozwany J. B. był wraz z żoną G. B. na podstawie umowy z dnia 28 grudnia 1999 roku najemcą przedmiotowego lokalu. G. B. w związku z wyprowadzeniem się i wymeldowaniem wypowiedziała pismem z dnia 30 listopada 2009 roku umowę najmu z dniem 30 listopada 2009 roku. Pozwany J. B. nie dokonywał opłat z tytułu najmu. Pismem z dnia 8 lipca 2010 roku strona powodowa wezwała go do zapłaty należności w terminie miesięcznym pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu. Wobec nie uiszczenia należności strona powodowa wypowiedziała skutecznie umowę najmu. Pozwany J. B. nie spłacił zadłużenie, nie opróżnił, nie opuścił i nie wydał spornego lokalu. Oprócz pozwanego J. B. w lokalu zameldowana jest K. W. , ich córki A. B.

(1)i A. B.

(2)oraz M. W. . Pozwany J. B. wniósł o oddalenie powództwa. Pozwana K. W. w imieniu własnym i małoletnich pozwanych wniosła o oddalenie powództwa z uwagi na brak możliwości zamieszkania w innym lokalu. Pozwany M. W. wniósł o oddalenie powództwa z uwagi na brak możliwości zamieszkania w innym lokalu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 grudnia 1999 roku strona powodowa G. W. zawarła z pozwanym J. B. i jego żoną G. B. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego we W. przy pl. (...) (...) o powierzchni użytkowej 58,86 m 2 . dowód: umowa najmu z 28.12.1999 r., k. 13 – 16 Po rozwiązaniu małżeństwa z pozwanym J. B. , G. B. wyprowadziła się i wymeldowała z przedmiotowego lokalu. Pismem z dnia 30 listopada 2009 roku G. B. wypowiedziała ze skutkiem na dzień 30 grudnia 2009 roku umowę najmu. dowód: pismo G. B. z 30.11.2009 r., k. 12, zeznania pozwanego J. B. , k. 46, 47 Pismem z dnia 8 lipca 2010 roku strona powodowa wezwała pozwanego J. B. do zapłaty zaległych opłat z tytułu umowy najmu lokalu mieszkalnego w terminie miesięcznym liczonym od dnia otrzymania wezwania. Strona powodowa poinformowała, iż w przypadku braku zapłaty należności, umowa najmu zostanie wypowiedziana. Pismo doręczono pozwanemu dnia 13 lipca 2010 roku. Należności nie zostały przez pozwanego uregulowane. Pismem z dnia 26 stycznia 2011 roku strona pozwana wypowiedziała pozwanemu ze skutkiem na dzień 31 marca 2011 roku umowę najmu z dnia 28 grudnia 1999 roku. Pozwany wezwany został do opróżnienia, opuszczenia i wydania lokalu w terminie 7 dni od daty ustania stosunku najmu. Korespondencja zawierająca wypowiedzenie pomimo dwukrotnego prawidłowego awizowania nie została przez pozwanego podjęta. dowód: pismo strony powodowej z 8.07.2010 r. wraz z dowodem doręczenia, k. 10, 11, pismo strony powodowej z 26.01.2011 r. wraz z potwierdzeniem nadania, k. 8, 9 Wraz z pozwanym J. B. w przedmiotowym lokalu zamieszkuje K. W. , ich małoletnie córki A. B.

(1)i A. B.

(2)oraz M. W. . Pozwany J. B. pracuje dorywczo. Ciężar utrzymania rodziny spoczywa na pozwanej K. W. , która uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 1 600 zł brutto. Pozwany M. W. uczy się w gimnazjum dla dorosłych oraz otrzymuje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rentę rodzinną w kwocie 715 zł netto. Pozwani nie mają możliwości zamieszkania w innym lokalu niż zajmowany. dowód: zaświadczenie zameldowania na pobyt stały, k. 7, pismo ZUS z 26.02.2013 r., k. 28, zeznania pozwanego J. B. , k. 46, 47, zeznania pozwanej K. W. , k. 47 Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało w całości na uwzględnienie. Z poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, że świadczenie pozwanych, którego spełnienia strona powodowa dochodzi w niniejszym postępowaniu, stanowi żądanie opróżnienia, opuszczenia i wydania stronie powodowej lokalu mieszkalnego nr (...) , położonego we W. przy pl. (...) (...) , stanowiącego własność strony powodowej. Zgodnie z treścią art. 222 § 1 k.c. właściciel może żądać od osoby, które włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Z powołanego przepisu wynika, że roszczenie powyższe nie przysługuje właścicielowi, jeżeli osobie, która jego rzeczą faktycznie włada, przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Zatem dopóki taki stosunek trwa, wynikające z niego uprawnienie do posiadania rzeczy wyprzedza roszczenie windykacyjne właściciela tak, że podniesiony przez pozwanego w procesie windykacyjnym zarzut dylatoryjny, że przysługuje mu uprawnienie do posiadania rzeczy, może spowodować oddalenie powództwa. Na mocy art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 roku, nr 71, poz. 733 z późn. zm.) w przypadku gdy lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wobec zgodnego z przepisami prawa wypowiedzenia umowy najmu lokalu, pozwani zamieszkują przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Strona powodowa korzysta zaś z ochrony swojego prawa własności. W tym stanie, orzeczono jak w punkcie I wyroku. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów zawiera katalog osób, w stosunku do których sąd obligatoryjnie orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego w przypadku braku możliwości zamieszkania przez te osoby w lokalu innym niż zajmowany. Do osób tych zaliczono kobiety w ciąży, obłożnie chorych, emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, osoby posiadające status bezrobotnego, osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały, a także małoletnich, osoby niepełnosprawne lub osoby ubezwłasnowolnione oraz osoby sprawujące nad takimi osobami opiekę i wspólnie z nimi zamieszkałymi. Ustawa nie zawiera w swojej treści definicji rencisty, dlatego też należy pojęcie to rozumieć w sposób określony w treści ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 1998 roku, nr 162, poz. 1118 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 11 wskazanej ustawy za rencistę uważa się osobę mającą ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy lub do renty rodzinnej. Na mocy zaś § 8 ust. 1 uchwały nr XXXVII/2420/05 (...) W. z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu G. W. najemcami lokalu socjalnego mogą zostać osoby, które są członkami wspólnoty samorządowej W. oraz nie posiadają tytułu prawnego do innego lokalu, a znalazły się w niedostatku. Pod pojęciem pozostawania w niedostatku należy na mocy § 3 pkt 6 a wskazanej uchwały rozumieć udokumentowany średni miesięczny dochód z okresu trzech kolejnych miesięcy przypadający na członka gospodarstwa domowego nie przekraczający 100 % najniższej emerytury w gospodarstwach wieloosobowych. Od dnia 1 marca 2013 roku najniższa emerytura wynosi 831,15 zł. Jak ustalono w toku sprawy pozwani nie mają możliwości zamieszkania w innym lokalu niż lokal obecnie przez nich zajmowany. Małoletnie pozwane A. B.

(1)oraz A. B.

(2)znajdują się pod opieką rodziców K. W. oraz J. B. . Pozwany M. W. otrzymuje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rentę rodzinną w kwocie 715 zł netto. Ze względu na trudności w znalezieniu zatrudnienia pozwany J. B. nie uzyskuje stałych dochodów i pracuje dorywczo. Pozwana K. W. uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 1 600 zł brutto. Pozwani spełniają zatem przesłanki uprawniające ich do otrzymania lokalu socjalnego. Orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, o czym stanowi art. 14 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów . W tym stanie, orzeczono jak w punktach II i III wyroku. Mając na względzie ciężką sytuację materialna pozwanych spowodowaną koniecznością utrzymania pięcioosobowej rodziny, w skład której wchodzą dwie małoletnie córki pozwanych J. B. oraz K. W. , kontynuowaniem nauki przez pozwanego M. W. uzyskującego dochód wyłącznie z renty rodzinnej przyznanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, trudności pozwanego J. B. w znalezieniu stałego zatrudnienia oraz relatywnie niewysokie wynagrodzenie uzyskiwane przez pozwaną K. W. , Sąd nie obciążył pozwanych na podstawie art. 102 k.p.c. kosztami postępowania.