Sad powszechny, I C 820/12

Sygn. akt I C 820/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Bolesławcu I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSR Ilona Kata Protokolant : Justyna Bigos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. w B. sprawy z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Oddział (...) w Z. przeciwko J. K. , S. J. (poprzednie nazwisko: K. ) i małoletniej S. T. , reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową S. J. o eksmisję I. oddala powództwo wobec pozwanych S. J. i S. T. , II. nakazuje pozwanemu J. K. opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego położonego w Ś. przy ul. (...) oraz wydanie tego lokalu na rzecz strony powodowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Oddział (...) w Z. , zaznaczając, że wyrok w stosunku do tego pozwanego ma charakter wyroku zaocznego, III. ustala, że pozwanemu J. K. nie przysługuje prawo do otrzymania lokalu socjalnego od Gminy O. , IV. zasądza od pozwanego J. K. na rzecz strony powodowej poniesione przez nią koszty procesu w kwocie 320 zł, w tym kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, V. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanych S. J. i S. T. kwotę 137 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, VI. wyrokowi w pkt II nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt I C 820/12 UZASADNIENIE Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział (...) w Z. wniosła do Sądu powództwo przeciwko J. K. , S. K. i małoletniej S. T. , domagając się nakazania pozwanym, aby opróżnili lokal i wydali powodowi mieszkalny nr (...) położony przy ul. (...) w Ś. , a także wnosząc o zasądzenie od pozwanych na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając roszczenie powódka wskazała, iż przedmiotowy lokal użytkowany był przez pozwanego na podstawie decyzji z dnia 31 grudnia 2008 r. o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym; z dniem 30 września 2011 r. pozwany J. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, a tym samym utracił prawo do zakwaterowania w przedmiotowym lokalu i powinien opuścić lokal wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi w terminie 30 dni od utraty prawa do zakwaterowania. Strona powodowa stwierdziła, że wyczerpała procedurę przewidzianą ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wobec niezastosowania się przez pozwanych do wezwania o opróżnienie lokalu wystąpiła z powództwem o eksmisję (k. 2-4). Pozwana S. J. (dawniej K. ) w piśmie z dnia 8 września 2012 r. stwierdziła, że nigdy nie zamieszkiwała pod wskazanym w pozwie adresem ( P. , ul. (...) ), a awizo otrzymała od osób trzecich (k. 24). W piśmie z dnia 24 września 2012 r. strona powodowa wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniem pozwanej S. J. , że nigdy nie mieszkała w spornym lokalu; podniosła, że pozwana wraz ze swoim mężem w dniu 17 lutego 2010 r. składali wniosek o rozłożenie na raty zadłużenia za korzystanie z lokalu, pozwana pracowała w miejscowości Ż. , blisko Ś. , a jej córka S. T. chodziła do szkoły w Ś. . Powódka stwierdziła, że pozwana nigdy jej nie zgłosiła, że ten stan uległ zmianie i nie zdała spornego lokalu (k. 40-41). W odpowiedzi na pozew pozwana S. J. , działając również w imieniu małoletniej S. T. , wniosła o oddalenie wytoczonego przeciwko nim obydwu powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na ich rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu stwierdziła, że już w czerwcu 2010 r. wraz z córką S. opuściła to mieszkanie, a w lokalu pozostał jedynie pozwany J. K. . W chwili utraty prawa do zajmowania lokalu, pozwany zamieszkiwał w nim sam a ponadto - wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r. orzeczono rozwód małżeństwa J. K. i S. J. (k. 52-53). Sąd z urzędu zawiadomił o toczącym się postępowaniu Gminę O. , w celu umożliwienia jej wstąpienia do sprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) w Ś. należy do zasobów mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Oddziału (...) w Z. . /bezsporne/ W dniu 31 grudnia 2008 r. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału (...) w Z. wydał decyzję o prawie zamieszkiwania w opisanym lokalu st. szer. J. K. , a przy przyznawaniu prawa zamieszkiwania w lokalu uwzględniono też żonę – S. K. i córkę żony – S. T. . /dowód: decyzja – k. 7-8/ S. K. wraz ze swoją córką S. T. zamieszkiwały w tym mieszkaniu przez okres około 10 miesięcy – od sierpnia 2009 r.; pod koniec czerwca 2010 r., po zakończeniu roku szkolnego, wyprowadziły się z tego mieszkania do L. , do rodziców S. K. . Zabrały ze sobą rzeczy osobiste i meble dziecięce i nie powróciły więcej do tego mieszkania. S. K. oddała mężowi klucze do mieszkania. Małżonkowie K. rozstali się. dowód: zeznania pozwanej S. J. – k. 66, zeznania świadka M. B. – k. 65 verte, zeznania świadka R. B. – k. 65 verte-66 Z dniem 30 września 2011 r. J. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W terminie 30 dni od tej daty nie zdał jednak lokalu mieszkalnego, w związku z tym pismem z dnia 09 listopada 2011 r. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział (...) w Z. wezwała go do dobrowolnego opróżnienia i opuszczenia lokalu w terminie kolejnych 30 dni. dowód: wezwanie z dnia 09.11.2011 r. – k.9 W kwietniu 2012 r. orzeczony został rozwód S. i J. K. . dowód: zeznania pozwanej S. J. - k. 66 Sąd zważył, co następuje: Bezspornie uprawienie S. K. oraz jej córki S. T. do korzystania z lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w Ś. miało charakter pochodny w stosunku do uprawnienia J. K. , wynikającego z decyzji Dyrektora Oddziału (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. , wydanej w oparciu o przepisy art. 21 ust. 2 w zw. z art. 25 ust. 2, art. 26 ust. 2, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 3, art. 37 oraz art. 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.) Postępowanie dowodowe wykazało, że J. K. został z dniem 30 września 2011 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i utracił tytuł prawny do zamieszkiwania w przyznanym mu opisaną decyzją lokalu, jednak w wymaganym ustawowo terminie nie opuścił i nie opróżnił tego lokalu. Te okoliczności faktyczne nie były w trakcie procesu kwestionowane przez żadną ze stron. Ponadto Sąd ustalił, że S. J. i jej małoletnia córka S. T. opuściły mieszkanie pod koniec czerwca 2010 r. - zanim jeszcze pozwany J. K. utracił tytuł prawny do tego lokalu. Ta okoliczność została wykazana za pomocą zeznań pozwanej S. J. , ale również za pomocą zeznań świadków – M. B. i R. B. . Zeznania te – jasne, spójne i korespondujące ze sobą - Sąd uznał za wiarygodne i przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych. W konsekwencji tego zaś powództwo przeciwko S. J. i S. T. podlegało oddaleniu; skoro pozwane nie mieszkają w przedmiotowym lokalu od niemal trzech lat, nie zachodzi potrzeba orzeczenia o obowiązku opróżnienia i wydania przez nie lokalu; orzeczenie takie nie mogłoby zostać wykonane. Na marginesie dodać trzeba, że stanowisko strony powodowej, zawarte w piśmie z dnia 24 września 2012 r., kwestionujące, że pozwana nigdy nie mieszkała w spornym lokalu, jest ewidentnie wynikiem nieporozumienia. Pozwana S. J. nie twierdziła, że nie mieszkała w lokalu przy u. Szkolnej 1 C/15 w Ś. ; w piśmie z dnia 08 września 2012 r. wskazała natomiast, że nigdy nie mieszkała pod adresem wskazanym w pozwie, tj. w P. przy ul. (...) . Tak więc argumenty podnoszone przez stronę powodową we wspomnianym piśmie nie miały znaczenia, pozwana bowiem nie zaprzeczała temu, że wraz z mężem w marcu 2010 r. składała wniosek o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu czynszu, że pracowała w Ż. w szpitalu i że jej córka chodziła do szkoły w Ś. . Na zasadzie wyrażonej w art. 98 k.p.c. Sąd zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanych S. J. i S. T. kwotę 137,- zł tytułem zwrotu kosztów procesu (120,- zł – koszty zastępstwa procesowego, 17,- zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa).