Sad powszechny, I C 757/09

Sygn. akt: I C 757/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Legnicy I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Tabor-Wytrykowska Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Jagiera po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. w Legnicy sprawy z powództwa strony powodowej (...) Banku Spółki Akcyjnej w K. przeciwko pozwanemu R. G. o zapłatę I. uchyla wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 06 kwietnia 2010r., sygn. akt I C 757/09; II. oddala powództwo w stosunku do pozwanego R. G. ; III. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 2 938,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 2 417,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 757/09 UZASADNIENIE W dniu 2 marca 2009 r. strona powodowa (...) Bank (...) S.A. w K. wniosła do tut. Sądu pozew przeciwko pozwanym R. G. i M. G. , w którym domagała się orzeczenia nakazem zapłaty, że pozwani mają solidarnie zapłacić na rzecz strony powodowej kwotę 10 403,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 9 050,19 zł od dnia 27 listopada 2008 r. do dnia zapłaty oraz wniosła o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że posiada w stosunku do pozwanych zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki z dnia 12 czerwca 2000 r., stwierdzone wyciągiem z ksiąg banku z dnia 27 listopada 2008 r. Ponieważ wezwanie do zapłaty skierowane do pozwanych pozostało bez rezultatu pozew jest konieczny. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 10 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy w Legnicy w sprawie I Nc 147/09 orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Na skutek sprzeciwu od nakazu zapłaty wniesionego przez pozwaną M. G. , prawomocnym wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2011 r. Sąd Rejonowy w Legnicy oddalił powództwo w stosunku do pozwanej M. G. . Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 r. Sąd uchylił nakaz zapłaty w stosunku do pozwanego R. G. i orzekł ponownie w odniesieniu do tego pozwanego wyrokiem zaocznym z dnia 6 kwietnia 2010 r. zgodnie z żądaniem pozwu. W dniu 3 grudnia 2012 r. pozwany R. G. złożył sprzeciw od wyroku zaocznego z dnia 6 kwietnia 2010 r. oraz zakwestionował skuteczność doręczania mu wyroku zaocznego z powodu niezamieszkiwania pod adresem na który wyrok zaoczny był doręczony. W sprzeciwie od wyroku zaocznego wniósł o uchylenie tego wyroku i oddalenie powództwa w stosunku do pozwanego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zarzucił, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu. Pożyczka powinna być spłacona do 12 sierpnia 2002 r. Biorąc pod uwagę, że powód udzielił pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej termin przedawnienia roszczenia o jej zwrot wynosi 3 lata. W odpowiedzi na sprzeciw od wyroku zaocznego strona powodowa podtrzymała swoje stanowisko. Podniosła, że zastosowanie w niniejszej sprawie powinien mieć 10-letni termin przedawnienia, a nadto nawet gdyby Sąd uznał zarzut przedawnia, to nie zmienia to faktu, że zobowiązanie pozwanego nadal istnieje i powinno być uregulowane. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 czerwca 2000 r. pozwany R. G. wspólnie z żoną M. G. zaciągnęli u strony powodowej (...) Bank (...) S.A. w K. pożyczkę w wysokości 10 000 zł . Pożyczka miała być spłacana w ratach miesięcznych w wysokości po 387,10 zł każda przez okres 36 miesięcy, począwszy od lipca 2000 r. Dowód: - umowa o pożyczki z dnia 12.06.2000 r., k. 5-

1. W dniu 27 listopada 2008 r. (...) Bank (...) S.A. w K. wystawił wyciąg z ksiąg banku, z którego wynika, że zobowiązanie z tytułu umowy z dnia 12 czerwca 2000 r. obciąża małżonków G. solidarnie na kwotę 10 403,35 zł. Dowód: - wyciąg z ksiąg banku nr (...) z dnia 27.11.2008 r., k.
2. W 2008 r., po powrocie z kilkuletniego pobytu w Grecji, pozwany R. G. zamieszkał wspólnie z żoną i dziećmi w L. przy ul. (...) . Dowód: - zeznania świadka C. G. , k. 105, - zeznania M. G. , k.
3. - zeznania R. G. , k.
4. Sąd zważył : Powództwo podlegało oddaleniu. Na uwagę zasługiwał zarzut przedawnienia zgłoszony przez pozwanego. W pierwszej kolejności należy jednak zauważyć, że zgodnie z aktualnie obowiązującym orzecznictwem na tle przepisów o skutecznym doręczeniu stronie przesyłki sądowej ( art. 139 k.p.c. ) i o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej ( art. 168 i 169 k.p.c. ), niezamieszkiwanie przez pozwanego pod adresem wskazanym przez powoda, na który wysłano pozwanemu przesyłkę sądową, nie daje podstaw do uznania takiej przesyłki za skutecznie doręczoną (por. post. SN z dnia 14.06.1996 r., I CRN 82/96, LEX nr 25780, post. SN z dnia 17.10.2012 r., I CZ 123/12, LEX nr 1242993). Jeśli z momentem doręczenia przesyłki ustawodawca wiąże rozpoczęcie biegu terminu do zaskarżenia orzeczenia sądu, tak jak jest to w wypadku wyroku zaocznego, o czym stanowi art. 344 k.p.c. , to niezamieszkiwanie przez pozwanego pod adresem, na który wysłano wyrok zaoczny musi oznaczać, że nie rozpoczął w ogóle biegu termin do zaskarżenia tego wyroku. Stąd niedopuszczalny jest w takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, dlatego Sąd orzekł jak w postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2013 r. Sąd dał bowiem wiarę pozwanemu, że w dacie złożenia pozwu (9 marca 2009 r.), a następnie w dacie wyznaczenia rozprawy i zawiadomienia o niej pozwanego, a także w dacie doręczenia mu wyroku zaocznego nie mieszkał on pod żadnym z adresów wskazanych przez powoda ( ul. (...) w L. oraz ul. (...) w L. ). Stanowisko pozwanego znajduje wsparcie w zeznaniach jego ojca C. G. oraz żony M. G. . Zeznania te układają się w jedną logiczną całość. Wynika z nich w sposób nie budzący wątpliwości, że małżonkowie G. wspólnie z małoletnimi dziećmi, tworząc własną czteroosobową rodzinę, w 2008 r. zamieszkiwali oddzielnie od swoich rodziców, w wynajmowanym mieszkaniu przy ul. (...) w L. . W rezultacie należało uchylić zarządzenie (k.65) w przedmiocie pozostawienia w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 6 maja 2010 r., przesyłki dla pozwanego R. G. , zawierającej wyrok zaoczny z dnia 6 kwietnia 2010 r., zarządzić ponowne, tym razem prawidłowe doręczenie pozwanemu na ręce jego pełnomocnika wyroku zaocznego oraz przyjąć sprzeciw od wyroku zaocznego złożony w dniu 3 grudnia 2012 r. jako terminowy (k.165). Przechodząc do meritum sprawy należy zauważyć, że istota roszczeń majątkowych wyraża się m.in. w tym, że ulegają one przedawnieniu ( art. 117 k.c. ), co oznacza, że ten przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia ( art. 117 § 2 k.c. ). Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia, dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 3 lata ( art. 118 k.c. ). Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( art. 120 § 1 zd. 1 k.c. ). W ocenie Sądu roszczenie o zwrot pożyczki przysługujące bankowi pozostaje w oczywistym związku z działalnością gospodarczą banku, a nadto z uwagi na to, że spłata pożyczki ma charakter okresowy (odbywa się w miesięcznych ratach, określonych co do wysokości i terminu spłaty w harmonogramie spłaty) przedmiotowe roszczenie przedawnia się oddzielnie dla każdej raty spłaty w terminach 3-letnich, liczonych od dni wymagalności poszczególnych rat. W rozpoznawanej sprawie pożyczka została udzielona pozwanemu w dniu 12 czerwca 2000 r., na okres 3 lat. Początek spłaty pożyczki określono na lipiec 2000 r., co wynika ze sformułowania zamieszczonego w umowie, mianowicie: „Pierwsza rata płatna jest w ciągu 30 dni od daty podpisania niniejszej umowy”, a więc do 12 lipca 2000 r.). W tych okolicznościach należało przyjąć, że ostateczny termin spłaty pożyczki, równoznaczny ze spłatą ostatniej raty przypadał na dzień 12 lipca 2003 r. W efekcie najpóźniej z tym dniem, można mówić o wymagalności spłaty pożyczki, a co za tym idzie o początku biegu terminu przedawnienia ( art. 120 k.c. ). Oznacza to, że z dniem 12 lipca 2005 r. roszczenie strony powodowej o zwrot pożyczki uległo przedawnieniu. W efekcie, pozwany podnosząc przedmiotowy zarzut, skutecznie uchylił się od zaspokojenia pretensji powoda. Strona powodowa nie wykazała, że doszło do przerwania ( art. 123 k.c. ) lub zawieszenia ( art. 121 k.c. ) biegu terminu przedawnienia, skutkiem czego termin ten biegłby na nowo ( art. 124 k.c. ). Nie wynika to ze złożonych przez powoda dokumentów, w szczególności wezwania do zapłaty kierowanego do pozwanego w 2008 ani wystawionego wówczas wyciągu z ksiąg banku. Dokumenty te nie dają także podstaw do przyjęcia jakiegoś innego, niż wyżej wskazany, sposobu wyliczenia terminu wymagalności pożyczki. Nie wynika z nich również, aby doszło do wypowiedzenia umowy przed terminem lub skierowania sprawy przeciwko pozwanemu na drogę sądową, przed upływem terminu przedawnienia. Niczym nie poparta jest także teza powoda o zastosowaniu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy 10-letniego terminu przedawnienia. O czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 347 k.p.c. w zw. z art. 117 § 2 k.c. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku uzasadnione jest treścią art. 348 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. , jako że pozwany poniósł koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, a także opłatą sądową od sprzeciwu od wyroku zaocznego, a jego niestawiennictwo na rozprawę, na której zapadł wyrok zaoczny nie było zawinione przez pozwanego.