Sygn. akt II AKz 287/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2013 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Olszewski (spr.) Sędziowie: SA Stanisław Kucharczyk SA Bogumiła Metecka-Draus Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego po rozpoznaniu w sprawie J. G. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt III K 84/13 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: 1) zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, 2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. S. kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu J. G. przed Sądem Apelacyjnym. UZASADNIENIE J. G. został skazany następującymi wyrokami:
- Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt XIV K 1035/00 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2002 r. (sygn. akt IV Ka 876/02) za ciąg przestępstw z art. 264 § 3 k.k. popełnionych w okresie od 25 maja 2000 r. do 20 sierpnia 2000 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności;
- Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. akt XIV K 1155/01 za przestępstwo z art. 264 § 3 k.k. w zb. z art. 258 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w czerwcu 2001 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda stawka;
- Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt II K 1832/98, - za przestępstwo z art. 18 § 2 d.k.k. w zw. z art. 288 §1 d.k.k. w zw. z art. 58 d.k.k. popełnione w okresie od października 1996 r. do 25 listopada 1997 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za przestępstwo z art. 245 k.k. popełnione w dniu 5 listopada 1997 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; - za ciąg przestępstw z art. 276 k.k. popełnionych od maja 1997 r. do 29 listopada 1997 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; - za ciąg przestępstw z art. 270 § 3 k.k. popełnionych w okresie od nieustalonego czasu do 28 listopada 1997 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt IV K 844/99, - za przestępstwo z at. 291 § 1 k.k. popełnione w okresie od 3 lipca 1997 r. do 30 lipca 1997 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; - za przestępstwo z art. 306 k.k. popełnione w okresie od 3 lipca 1997 r. do 30 lipca 1997 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; oraz karę łączną 11 miesięcy pozbawienia wolności; wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt IV K 371/05 Sąd Rejonowy w Szczecinie połączył wyroki opisane w punktach 1-4 i wymierzył kare łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;
- Sądu Rejonowego w Pozdawilku (Pasewalk, Niemcy) z dnia 18 marca 2008 r. na karę 4 lat pozbawienia wolności, za czyn popełniony w okresie od 10 stycznia do 25 maja 2000 r., który postanowieniem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt III Kop 83/07 został zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 264 § 3 k.k. w zb. z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ;
- Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2012 r., sygn. akt V K 1018/11 za przestępstwo z art. 191 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 2 k.k. , popełnione 9 czerwca 2011 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 5 lat próby oraz orzeczoną na podstawie art. 71 § 1 k.k. karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka; Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r., skazany złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego i połączenie wyroku sądu niemieckiego, wprowadzonego do wykonania prez Sąd Okręgowy w Szczecinie oraz wyroków sądów polskich. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r., Sąd Okręgowy w Szczecinie, działając na podstawie art. 572 k.p.k. i art. 17 §1 pkt 7 k.p.k. , umorzył postępowanie, a następnie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uzasadniając powyższe wskazał m.in., iż pierwszym chronologicznie wyrokiem w niniejszej sprawie jest wyrok z dnia 8 marca 2000 r. Przestępstwa popełnione przed tą datą to czyny objęte wyrokami XIV K 1155/01, II K 1832/98, IV K 844/
- Kary wymierzone za te przestępstwa zostały jednak już połączone wyrokiem łącznym z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt IV K 371/
- W związku z powyższym w odniesieniu do tego zbiegu realnego przestępstw zachodzi powaga rzeczy osądzonej i zgodnie z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie należało umorzyć. Żaden z zapadłych wyroków nie uległ zmianie, bądź uchyleniu, ponadto wydane w późniejszym okresie wyroki nie obejmują czynów wchodzących w skład tego ciągu przestępstw. Kolejnym wyrokiem jest orzeczenie sądu niemieckiego z dnia 18 marca 2008 r. (postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 16 lipca 2009 r. o jego wykonaniu w Polsce). To orzeczenie jednak z uwagi na treść art. 92a k.k. nie podlega łączeniu z innymi. Należy przy tym zaznaczyć, iż również przed nowelizacją kodeksu karnego wprowadzającą ten przepis łączenie orzeczeń wydanych w Polsce z orzeczeniami zapadłymi w innych państwach było niedopuszczalne, a to z uwagi na treść art. 569 k.p.k. . W postanowieniu z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II AKz 685/11, Sąd Apelacyjny w Katowicach wyraził pogląd, który sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż przepis art. 92a k.k. funkcjonujący w polskim systemie prawnym od dnia 8 maja 2011 r. w istocie jest doprecyzowaniem zawartego w art. 569 § 1 k.p.k. sformułowania - "wyrokami różnych sądów". Dotychczasowa wykładnia tego pojęcia pozwalała na stwierdzenie, że wyrok łączny mogą kreować jedynie wyroki sądów polskich: powszechnego i szczególnych. To z kolei prowadziło do jednoznacznego wniosku, iż wyrok łączny nie obejmował prawomocnych orzeczeń skazujących obywatela polskiego przez inne państwa, nawet wówczas, gdy zostały one skutecznie przejęte do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej. Mając powyższe na uwadze uznać należało, iż brak jest warunków do wydania wyroku łącznego w odniesieniu do tego skazania i na podstawie art. 572 k.p.k. postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu. Kolejny wyrok z dnia 8 czerwca 2012 r. również nie podlegał łączeniu, a to ze względu na fakt, iż czyn nim objęty został popełniony 9 czerwca 2011 r., a zatem nie pozostaje w zbiegu realnym z żadnym innym przestępstwem. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył J. G. który wskazał, iż w jego ocenie pogląd o tym, że przepis art. 92a k.p.k. jest tylko doprecyzowaniem art. 569 §1 k.p.k. jest nielogiczny. Zarówno Niemcy, jak i Polska są członkami Unii Europejskiej i powinny te kraje obowiązywać te same zasady przy wykonywaniu i łączeniu kar. Odbywając wyrok w Niemczech skazany zostałby zwolniony po odbyciu jej połowy. Sąd polski, przyjmując wyrok sądu niemieckiego powinien przyjąć zasady prawne tego kraju i zwolnić skazanego po połowie kary lub wydać korzystny dla skazanego wyrok łączny. Dalej skazany podał, że w chwili wydalania go z kraju został poinformowany, że jeśli zostanie skazany w Niemczech, to po powrocie za ciąg tych przestępstw będzie się mógł ubiegać o wydanie wyroku łącznego. Na koniec skazany podał, że nie popełnił żadnego przestępstwa na terenie Niemiec, tylko w Polsce i nie rozumie dlaczego został skazany przez sąd niemiecki. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego okazało się bezzasadne. Na wstępie Sąd Apelacyjny zauważa, iż sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału w sprawie i wydał rozstrzygnięcie, którego nie podważają argumenty przedstawione przez skarżącego. Co do wyroków, zapadłych w sprawach o sygn. akt XIV K 1155/01, II K 1832/98 oraz IV K 844/99, to kary wymierzone za te przestępstwa zostały już bezspornie połączone wyrokiem łącznym z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt IV K 371/
- W konsekwencji zasadnie sąd I instancji uznał, że w sprawie zaistniała powaga rzeczy osądzonej, a tym samym, co do wymienionych wyroków, wystąpiła przesłanka określona w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , wykluczająca ponowne postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Za sądem meriti wskazać również należy, że nie nastąpiła zmiana jakichkolwiek okoliczności, mogących mieć wpływ na wydanie wskazanego wyżej wyroku łącznego. W tych okolicznościach złożenie kolejnego wniosku o wydanie wyroku łącznego, co do tych spraw musiało się skończyć umorzeniem postępowania, zgodnie z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , co też prawidłowo uczynił sąd I instancji. Z całą pewnością okolicznością, która uzasadniałaby potrzebę wydania nowego wyroku łącznego nie może być przywoływane przez skarżącego orzeczenie Sądu Rejonowego w Pozdawilku (Republika Federalna Niemiec) z dnia 18 marca 2008 r. Na przeszkodzie uwzględnienia postulatów J. G. stoi treść art. 92a k.k. , który wskazuje, że w wyroku łącznym możliwe jest uwzględnienie tylko wyroków skazujących wydanych w Rzeczpospolitej Polskiej. W konsekwencji zasadnie sąd meriti stwierdził, że w sprawie zastosowanie znajdzie także treść art. 572 k.p.k. , zgodnie z którym jeżeli brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Kwestionowane przez skarżącego rozwiązanie prawne, zawarte w art. 92a k.k. , które stanowczo sprzeciwia się obejmowaniu wyrokiem łącznym orzeczeń skazujących, wydanych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, jest w swej istocie wyrazem współpracy Polski z instytucjami europejskimi. Przepis ten został bowiem dodany do kodeksu karnego na mocy ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 48, poz. 245), w wykonaniu przepisów decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 220 z 15.08.2008, s. 32). Nadto, ustosunkowując się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że zakresem rozstrzygnięcia analizowanej sprawy nie są objęte wątpliwości J. G. , dotyczące zasadności wydania orzeczenia przez sąd niemiecki. Bezspornie bowiem takie orzeczenie zostało prawomocnie wydane przez sąd niemiecki, a dodatkowo Sąd Okręgowy wydał postanowienie w dniu 16 lipca 2009 r. o jego wykonaniu w Polsce (sygn. akt III Kop 83/07). Nadto, również wyrok z dnia 8 czerwca 2012 r. nie podlegał łączeniu, bowiem czyn nim objęty został popełniony 9 czerwca 2011 r. . Zasadnie więc Sąd Okręgowy stwierdził, że nie pozostaje on w zbiegu realnym z żadnym innym przestępstwem popełnionym przez wnioskodawcę. W tej więc sytuacji decyzja Sądu Okręgowego jest prawidłowa. Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu znajduję swoje uzasadnienie w § 14 pkt 5 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) – Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami. Dlatego też zaskarżone rozstrzygnięcie należało utrzymać w mocy.